ตอนที่ 1 สัมภาษณ์งาน
“ไอ้แก้ว ไอ้แก้ว ตื่นๆ ช่วยพี่ด้วย” เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กระแทกบันไดไม้เก่าๆ แต่แข็งแรง บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้ต้องมีเรื่องด่วนเป็นแน่ เพียงแค่อึดใจเดียวเสียงประตูห้องก็เปิดออก.. พร้อมร่างของแก้มหวานกระโจนขึ้นมาบนที่นอนของเจ้าของห้อง
“แก้วๆ ช่วยพี่ด้วย!! พี่ต้องตายแหน่ๆ” แก้มหวานเขย่าตัวน้องสาวให้ตื่น แต่เขย่าเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ได้ยินเพียงแค่เสียงตอบรับที่งัวเงียเบาๆ “อืม”
แต่แก้มหวานก็ไม่ละความพยายามที่จะปลุกแก้วรุ้ง “ตื่นขึ้นมาคุยกับฉันก่อน” นี่แกเมาอีกแล้วใช่มั้ย?
“พี่อย่ามายุ่งกับแก้ว” เสียงพูดในลำคอ ของแก้วรุ้งในขณะที่แทบลืมตาไม่ขึ้น
“โหกลิ่นเหล้ายังเหม็นคลุ้งอยู่เลย” ไอ้แก้ว!! แกลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย วันนี้มีนัดสัมภาษณ์งานไม่ใช่หรือไง?
“สัมภาษณ์งาน!!! ใช่สิ วันนี้นี้ โอ้ยตายแล้ว” เหมือนแก้มหวานจะปลุกน้องสาวได้สำเร็จ แก้วรุ้งรีบกระโจนลงจากเตียงนอนอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งตรงดิ่งไปคว้าผ้าเช็ดตัวของเธอ หายวับเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยมีเสียงตะโกนออกมาจากห้องน้ำว่า “พี่แก้มเรื่องตายของพี่เอาไว้ก่อน กลับมาค่อยคุยกันน่ะ” “ตอนนี้แก้วตายแน่ๆ ถ้าไปสัมภาษณ์งานไม่ทันสิบโมงเช้า”
แก้มหวานได้แต่ถอนใจ “เฮ้ออออ...” ครุ่นคิดในใจ จะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร น้องสาวก็ตกงาน ตัวเองก็ขายน้ำผลไม้ปั่นได้กำไรแก้วละห้าบาทสิบบาทหากินไปวันๆ ใครจะช่วยเธอได้...
ณ.อาคารพาร์มพิพัฒน์
“พี่ๆ จอดตรงนี้เลย” เสียงตะโกนบอกพร้อมตบบ่ารัวๆ ของแก้วรุ้ง ทำให้คนขับมอเตอไซค์รับจ้างต้องรีบหยุดรถกระทันหัน ทันทีที่จ่ายค่าโดยสารเสร็จแก้วรุ้งรีบดิ่งไปที่ล็อบบี้ของตึกเพื่อแลกบัตรผ่าน
“สวัสดีค่ะ วันนี้หนูมีนัดสัมภาษณ์งานที่บริษัทพาร์มพิพัฒน์ กรุ๊ป จำกัด ค่ะ” พูดพลางยื่นบัตรประชาชนให้กับเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เพื่อแลกบัตรเข้าพื้นที่
“ชั้นที่ยี่สิบสองใช่มั้ยค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ” ทันทีที่ได้รับบัตรผ่านแก้วรุ้งรีบตรงดิ่งไปที่ลิฟท์ โดยไม่ได้ทันยินเสียงตะโกนเรียกของประชาสัมพันธ์ที่พยายามจะบอกว่า..เธอกำลังจะไปผิดชั้น.. แต่แก้วรุ้งก็ก้าวเข้าไปในลิฟท์เสียแล้ว
ช่างเป็นวันที่โชคดีจริงๆ... เธอคิดในใจพลางมองดูนาฬิกาที่ข้อมือยังเหลือเวลาสิบห้านาทีทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น ยังไงวันนี้เธอก็ไม่สายแน่นอน แก้วรุ้งอมยิ้มให้กับกระจกในลิฟท์ ..เพราะวันที่มากรอกใบสมัครงานเธอต้องรอลิฟท์ตัวเดียวกันนี้ถึงสิบนาที ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก เธอต้องตกใจอย่างหนักที่เห็นหญิงวัยกลางคนกำลังจะเป็นลมล้มที่หน้าลิฟท์พอดี..แก้วรุ้งรีบปรี่เข้าไปประคองหญิงคนนั้นทันที
“คุณป้าเป็นยังไงบ้างค่ะ” “ยืนไหวมั้ย เดี่ยวแก้วพาไปนั่งตรงโน้นนะคะ” หญิงวัยกลางคนได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ “คุณป้าหน้ามืดใช่มั้ย แล้วมากับใครค่ะ?
ยังไม่ทันที่หญิงวัยกลางคนจะตอบ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา “นี่หล่อนกำลังจะทำอะไรคุณพจนีย์ย่ะ” “ถอยออกมาเดี่ยวนี้น่ะ!!! น้ำเสียงดูมีอำนาจและสั่งการ แก้วรุ้งสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวในน้ำเสียงนั้น
“แม่หนูคนนี้ช่วยฉันไว้ ไม่งั้นฉันคงต้องล้มหัวฟาดพื้นเป็นแน่ ปาหนัน” หญิงวัยกลางคนอธิบายให้กับปาหนัน เลขาฯ ส่วนตัวที่ทำงานกับเธอมานานจนเหมือนเพื่อนสนิท
"ตายจริง!! นี่คุณพจนีย์หน้ามืดอีกแล้วหรือค่ะ" เลขาฯ ปาหนันร้องตกใจ พร้อมรีบค้นหายาดมแล้วเอาไปอังที่จมูกของเจ้านาย
“ถ้ายังงั้นฉันต้องขอขอบใจเธอน่ะ ว่าแต่เธอชื่ออะไร? แล้วมีธุระอะไรที่ชั้นนี้” น้ำเสียงปาหนันเริ่มดูอ่อนลงกับแก้วรุ้ง
“หนูชื่อ แก้วรุ้งค่ะ วันนี้มีนัดสัมภาษณ์งาน” ทันใดนั้นแก้วรุ้งก็มองที่นาฬิกา พร้อมทั้งอุทานออกมาดังลั่น “ตายแล้ว! เหลือแค่ห้านาที หนูขอตัวก่อนนะคะ”
“มาสัมภาษณ์งานที่บริษัทพาร์มพิพัฒน์ใช่มั้ย? ห้องสัมภาษณ์อยู่ชั้นยี่สิบเอ็ด เธอขึ้นมาผิดชั้นแล้ว นี่มันชั้นยี่สิบสอง"
"เดินลงไปทางบันไดหนีไฟดีกว่าน่ะ ถ้ารอลิฟท์คงไปสัมภาษณ์สายแน่ๆ” สิ้นคำแน่ะนำของปาหนัน แก้วรุ้งรีบพนมมือไหว้ขอบคุณ และกล่าวลาคนทั้งสอง.
“ขอบพระคุณมากนะคะ คุณป้าหายเร็วๆ นะคะ หนูขอตัวก่อนนะคะ ” พูดจบเธอรีบวิ่งไปที่ประตูทางออกหนีไฟทันที
เมื่อเปิดประตูเข้ามาในชั้นยี่สิบเอ็ด แก้วรุ้งก็เห็นโต๊ะลงทะเบียนผู้มารับการสัมภาษณ์งาน เธอรีบตรงไปจับปากกาที่วางเตรียมไว้ให้เพื่อที่จะกรอกข้อมูล ทันใดนั้นก็มีมือหนาๆ แต่ขาวดูสะอาดสะอ้าน คว้าปากกาแท่งนั้นปาดหน้าแก้วรุ้งแล้วหันหลังออกไป โดยที่ไม่หันกลับมามองดูเธอเลย
“คนไร้มารยาท เห็นเรากำลังจะจับปากกาอยู่แท้ๆ ยังแย่งไปได้” แก้วรุ้งสบถเบาๆ พลางค้นหาปากกาในกระเป๋าสะพายที่เตรียมมาจากที่บ้าน
แล้วมองค้อนให้กับชายคนนั้นที่กำลังนั่งเขียนอะไรสักอย่างที่โต๊ะอีกฝั่งไม่ไกลโดยที่ไม่สนใจใครเลย
“คุณธีธัชค่ะ ผู้มาสัมภาษณ์งานตอนนี้รออยู่ในห้องแล้วห้าคน และคนสุดท้ายก็มาถึงแล้ว” จะให้อี๊ดเรียกคนที่มาคนแรกเข้าไปรอในห้องเลยมั้ยค่ะ? เสียงหวานๆ ของสาวประเภทสองที่ชื่ออี๊ด ผู้ทำหน้าที่ดูแลงานสัมภาษณ์ในวันนี้สอบถามผู้บริหารหนุ่มนามธีธัช
“ครับ” เชิญผู้มารับการสัมภาษณ์เข้าไปได้เลย แต่ผมขอคนที่มาคนสุดท้ายสัมภาษณ์เป็นคนแรกนะครับ”
แก้วรุ้งได้ยินดังนั้นถือกับสะดุ้ง เพราะเธอคือคนที่มาคนสุดท้าย....และคนไร้มารยาทคนนี้นะหรือที่จะเป็นผู้สัมภาษณ์ตน คิดในใจพลางเดินเข้าไปรวมตัวกับบรรดาผู้ที่มาสัมภาษณ์งานด้วยกันในอีกห้องถัดไป สีหน้าแก้วรุ้งดูเป็นกังวลนึกถึงตอนที่เธอสบถ.. พร้อมทั้งรำพึงออกมาเบาๆ “เค้าจะได้ยินที่เราว่าเค้ามั้ยน่ะ” “ซวยแล้วแก้วรุ้ง”
“คุณแก้วรุ้ง ประภากานต์ เชิญเข้าห้องสัมภาษณ์ค่ะ” ทันใดนั้นเสียงเรียกก็ทำให้แก้วรุ้งสะดุ้งเป็นรอบที่สอง...ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจ......
“ก็อก ก็อก ก็อก ขออนุญาตเข้าห้องค่ะ”
.....โปรดติดตามตอนต่อไป....
Guest
