เพลงเพลิงแห่งโยโกฮาม่า

มีคนว่ากันว่าทางด่วนเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น เป็นถนนที่ดีที่สุดในการแข่งขันรถนอกสนาม รถสปอร์ตหรูสีเด่นสะดุดตาสองคันกำลังขับเคี่ยวไล่บี้กันมาติดๆ ด้วยความเร็วเกินมาตรฐานของกฎหมาย ตามหลังมาด้วยรถสปอร์ตสุดหรูสีขาวมุกอีกสองคันที่เคลื่อนตัวด้วยความเร็วไม่แพ้กัน ทั้งสี่คันขับไล่ไปตามทางด่วนเลียบเมืองเดินทางเข้าสู่ เมืองโยโกฮาม่า เสียงล้อรถเบียดเสียดถนนจนเกิดเสียงดังสนั่น สปอร์ตหรูสองคันมุ่งหน้าสู่สวนสาธารณะยามาชิตะ สวนสาธารณะใจกลางเมืองโยโกฮาม่า พื้นที่ยาวหลายร้อยเมตรเลียบไปกับแม่น้ำ เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหวลงที่บริเวณทางเข้าสวนสาธารณะที่มีกลุ่มคนสองสามคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว ประตูรถสปอร์ตถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

“ที่นี้ตาฉันละ” เสียงหวานจากสาวสวยร่างโปร่งที่สวมบู๊ทส้นสูงน่าหวาดเสียววิ่งสับอย่างไม่กลัวส้นสูงหักตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันโต Honda CB400SF สีดำแต่งลวดลายสีส้มลายเพลิง ขาเรียวก้าวขึ้นรถอย่างคล่องแคล่วและสตาร์ทเครื่องออกไปทันทีเคียงคู่กับ Honda CB400SF สีดำสนิทอีกคัน

“ให้ตายเถอะน่า ยังไม่จบอีกเหรอ” ชายร่างสูงที่เพิ่งลงจากสปอร์ตสีขาวมุกเอ่ยพึมพำ

“เอาจริงหน่อยสิโทนี่” เสียงกลุ่มคนที่ยืนรออยู่ร้องบอกเขาเมื่อเห็นว่าร่างสูงดูจะไม่ได้จริงจังกับการแข่งเลย

“แค่วายกับยัยนั่นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง ของเดิมพันก็ไม่มีสักหน่อย พวกเราพอแค่นี้เถอะน่า” ชายหนุ่มร่างสูงอีกคนเดินมาสมทบขณะมองดูรถมอเตอร์ไซค์สองคันที่ขี่เคียงคู่ ไล่บี้กันเข้าไปในพื้นที่สวนสาธารณะ เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วจนแทบจะลับหายไปจากสายตาเพราะความเร็วของเครื่องยนต์ที่ไม่แพ้กัน ผ่านไปเกือบสิบนาทีก็เริ่มได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มอีกครั้งพร้อมกับรถสองคนที่ขี่กลับมายังจุดทางเข้าสวนสาธารณะ

“ทำไมไม่ตามไปว่ะ ไหนบอกแมทช์สุดท้ายพวกนายจะจริงจังไง” ร่างสูงเจ้าของHonda CB400SF สีดำสนิทถอดหมวกกันน็อคใบโตออกก่อนจะเดินมาเพื่อนที่ยืนรออยู่

“พูดแบบนี้แสดงว่านายแพ้พอลล่าละสิ” โทนี่เอ่ยเดา ทำเอาวายแอบทำหน้าเซ็งที่เพื่อนรู้ทัน

“พวกฉันก็จริงจังตั้งแต่โตเกียวแล้ว ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะมาต่อที่ยามาชิตะ แล้วอีกอย่าง แข่งบิ๊กไบค์แบบนั้น ใครจะไปสู้แชมป์สามปีซ้อนอย่างพอลล่าได้ละ” ร่างสูงของแดเนียล ผู้ชายทรงเอเชียอีกคนเอ่ยบอกอย่างไม่ใส่ใจนัก

“เอาน่าวาย ว่าแต่วันนี้จะไปไหนกันอีกมั้ย” เจ้าของบู๊ทสูงเกือบสามนิ้วเดินเข้ามาหากลุ่มผู้ชายที่ยืนคุยกันอยู่ด้วยทีท่าสบายๆ เธอคือ พอลล่า แอนดิสัน พวกเราทั้งสี่คนเป็นสหายนักแข่งรถที่รู้จักกันโดยบังเอิญ และพอได้รู้ว่าชอบแข่งรถเหมือนกันทำให้มาสนิทกันทันที สิ่งที่พวกเราทั้งสี่คนมีให้คือความเป็นเพื่อนโดยที่พวกเราไม่เคยอยากรู้เรื่องส่วนตัวของกันและกันเลยว่าแต่ละคนเป็นใครมาจากไหน จนกระทั่งตอนนี้เช่นกัน

“ไม่ดีกว่า เดี๋ยวฉันต้องเตรียมตัวบินแล้ว ติดงานด่วนนะ” แดเนียลร้องบอก

“งั้นเราก็แยกย้ายกันตรงนี้เลยแล้วกัน ยินดีที่รู้จักพวกนายนะ” โทนี่เตรียมจะเปิดประตูรถอีกคน

“รีบกลับจังว่ะ นี่พวกเรานัดกันคืนสุดท้ายแล้วนะเว้ย” วายร้องโวยวายขึ้นมา

“ก็ไม่ใช่คืนสุดท้ายของชีวิตสักหน่อย ไว้มีโอกาสค่อยเจอกันใหม่ ฉันก็อยากจะรู้นะ ว่าพวกนายจะจำตัวตนจริงๆ ฉันได้หรือเปล่า” สาวสวยหนึ่งเดียวเอ่ยปาก เหตุผลนะเหรอ เพราะเธอไม่ได้แค่ชื่อ พอลล่า แอนดิสัน เธอไม่ใช่สาวอเมริกัน แต่เธอมีตัวตนที่คนทั่วเอเชียรู้จักเธอ ไข่มุกดำแห่งเอเชีย ยังไงล่ะ