เบื่อคำว่าลูกฉันเป็นคนดี

ข้าวหอม:เดินก้าวฝีเท้ามาด้วยความหงุดหงิดนี่เธอคิดว่าเกิดมาในครอบครัวที่มีพ่อเเม่ตามใจเเล้วคิดว่าจะทำอะไรก็ได้อย่างนั่นเหรอไม่ทำตัวนิสัยเสียไปหน่อยหรอกเหรอคนอย่างเธอหนะต่อไปจะไม่มีเพื่อนคบด้วยค่อยดูเถอะปะ!!!พวกเราไปกันเหอะอย่าไปเสียเวลากับคนพวกนี้เลยเพื่อน:เออ!!!ไปๆพวกแกเราไปอ่านหนังสือกันดีกว่าเดี๋ยวคาบของอาจารย์ประยุทธ์มีสอบด้วยนะโคตรยากเลยเครียดอะคะแนนเก็บยิ่งน้อยๆอยู่ด้วยจะกดเกรดไปถึงไหนวะหลังจากจบบทสนทนาข้าวหอมเเละเพื่อนๆได้เดินออกไปจากตรงนั่นทันทีเชอรี่:ด้วยสีหน้าที่โมโหเเละไม่พอใจเป็นอย่างมากหน้าเเดงเหมือนโดนสีทาหน้าสะงั้นหื้ออออ!!!กล้าดียังไงมาว่าพวกฉันอีพวกชั้นต่ำฝากไว้ก่อนเถอะพวกแกโดยเฉพาะอีข้าวหอมฉันจะฟ้องคุณพ่อให้ไล่พวกแกออกให้หมดเลยค่อยดูอาจารย์:ขออนุญาตอาจารย์ผู้สอนทุกท่านประชาสัมพันธ์ค่ะขอให้นางสาวข้าวหอม เมืองสวัสดิ์มาเจออาจารย์ที่ห้องปกครองด้วยค่ะย้ำขอให้นางสาวข้าวหอม เมืองสวัสดิ์มาเจออาจารย์ที่ห้องปกครองด้วยค่ะด่วนขอบคุณค่ะเพื่อน:นี่พวกเเกเงียบๆดิไม่ได้ยินเลยว่าอาจารย์ประชาสัมพันธ์อะไรเห้ยข้าวหอมๆนั่นมันชื่อเเกป่ะอาจารย์เรียกพบเเกอะเรื่องไรวะถ้าให้ฉันเดานะพวกอีลูกคุณหนูเเน่ๆเชอรี่มันต้องไปฟ้องคุณพ่อ ผอ.ของมันเเล้วเเน่เลยข้าวหอมก็เรื่องเมื่อเช้าที่โรงอาหารอะฉันละเบื่อพวกลูกคนรวยนิสัยเสียจังเลยตัวเองทำผิดก็ไม่รู้จักสำนึกหวังเเต่จะเอาชนะอย่างเดียวนิสัยโคตรเเย่อย่าให้ฉันเจอนะจะเอาปากกาวาดหน้าให้เละเหมือนขี้เลยหงุดหงิดเว้ยข้าวหอม:เออนั่นดิไม่เป็นไรหรอกเเกเดี๋ยวมานะฝากบอกอาจารย์ประยุทธ์ด้วยเพื่อน:โอเคข้าวหอมรีบไปรีบมานะโชคดีเเกข้าวหอม:หนูมาเเล้วค่ะอาจารย์มีอะไรหรือเปล่าคะอาจารย์:เอ้านางสาวข้าวหอมเธอมาเเล้วเหรอไปก่อเรื่องอะไรมาอีกเเล้วละเข้าไปข้างในก่อนสิท่านรอเธออยู่ข้าวหอม:หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ขอตัวก่อนนะคะอาจารย์ขออนุญาตเข้าห้องค่ะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะถึงเรียกหนูมาผอ:มีอะไรจะเเก้ตัวมั้ยลูกสาวของฉันเชอรี่มาบอกว่าเธอไปหาเรื่องเขาเธอไม่รู้หรอกเหรอว่าเชอรี่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของฉันเชอรี่:ใช่ค่ะคุณพ่อมันนั่นเหละที่หาเรื่องหนูกับเพื่อนๆตอนเช้าที่โรงอาหารหนูเจ็บค่ะคุณพ่อพร้อมกับเอาศรีษะซบบนไหล่เเละเอามือมากอดเเขนคุณพ่อ ผอ.ด้วยอาการดัดจริตข้าวหอม:ไม่จริงเลยนะคะท่าน ผอ.เชอรี่เขาโกหกค่ะเชอรี่นั่นเหละที่มาหาเรื่องหนูกับเพื่อนๆก่อนเเล้วพอหนูทนไม่ไหวหนูได้ด่าเข้าให้เชอรี่เขาคงไม่พอใจเเล้วนำมาฟ้อง ผอ.อะคะอย่าถือลูกของตนเองให้มันมากไปเลยนะคะอย่าตามใจลูกเกินไปเชอรี่เขาจะเสียคนนะคะหนูเตือนด้วยความหวังดีถ้าผิดก็ควรว่าไปตามผิดค่ะหนูคิดว่าอย่างงี้อาจจะดีกว่านะคะเพราะท่านก็อายุเยอะเเล้วหนูคิดว่าท่านคงจะคิดได้บ้างผอ.นี่นางเด็กคนนี้นิปากดีนักนะกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉันสมองเเกไม่รู้จะได้มีโอกาสมานั่งเหมือนฉันตรงนี้มั้ยก็ไม่รู้อย่าทตัวหัวหมอไปหน่อยเลยรู้จักยอมเเล้วเงียบสะดีๆเถอะเพราะยังไงเธอก็เเพ้ลูกสาวฉันเชอรี่อยู่เเล้วให้เรื่องมันจบๆไปฉันมีเรื่องต้องทำอีกเยอะแยะไม่ได้มีเวลามากมายมหาศาลขนาดนั่นที่ต้องมานั่งฟังพวกเธอทะเลาะกันนะขอโทษเชอรี่ซะเรื่องได้จบข้าวหอม:ด้วยความโกรธเพราะโดนเอารัดเราเปรียบเลยไม่ยอมที่จะขอโทษฝ่ายผิดเเละได้เดินออกไปจากห้องปกครองในทันทีเชอรี่:นี่เธอจะไม่ยอมขอโทษฉันหรอกเหรออร๊ายยยยย!!!ฉันไม่ยอมนะอีข้าวหอมเเกต้องมาขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะคุณพ่อค่ะหนูไม่ยอมนะคะหนูไม่ยอมจริงๆด้วยหื้อๆๆมันนั่นเหละที่ผิดอะมันต้องมาขอโทษหนูผอ.เอามือสองข้างกอดลูกสาวด้วยความห่วงใยโอ๋ๆเชอรี่อย่าใส่อารมณ์ไปหน่อยเลยเดี๋ยวพ่อจัดการให้เเต่ขอให้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เงียบๆหน่อยนะลูกเดี๋ยวคนอื่นเขาจะดูเราไม่ดีเเล้วอีกอย่างพ่อหนูเป็นผอ.โรงเรียนนี้นะหนูอย่าลืมสิเข้าใจไหมคะลูกสาวคนสวยของพ่อเชอรี่:มองหน้าด้วยความลังเลเเละได้ตอบตกลงเเบบส่งๆเอิ่มก็ได้ค่ะคุณพ่อเเต่วันนี้หนูขอไปเที่ยวกับเพื่อนๆนะคะไม่อยากไปเรียนเเล้วอะเบื่อขี้หน้าอีพวกเเก๊งชั้นต่ำพวกอีข้าวหอมอะคะผอ.อะอะอะได้ลูกก็ได้เเต่อย่าไปทำตัวเหลวไหลอีกละพ่อปวดหัวจะเเย่อยู่เเล้วไหนจะเรื่องงานเรื่องลูกสาวคนนี้อีกหัวเราะหยอกเล่นโดยการเอามือยีหัวลูกสาวเชอรี่:ยิ้มเเละได้เดินออกไปหาเพื่อนๆที่รออยู่ข้างนอก