ฝันเพียงตะวันโอบฟ้า [Mpreg]
10
ตอน
855
เข้าชม
31
ถูกใจ
6
ความคิดเห็น
39
เพิ่มลงคลัง
"ผมก็คงไม่ต่างจากหมาสักเท่าไหร่ หมาที่รักและซื่อสัตย์กับเจ้าของแม้ในวันที่ถูกเฆี่ยนตีปางตาย ก็จะไม่มีสักวินาทีที่หมาตัวนี้มันจะหันกลับไปแว้งกัดคุณ"

ฝันเพียงตะวันโอบฟ้า [MPREG/BKPP]

พรีม เพียงฟ้าฝัน อายุ22

เน็ตไอดอลชื่อดังแห่งยุค ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลอัครธรรมนุกูล สายแฟชั่นตัวจริง รันทุกวงการ ดื้อมาก เอาแต่ใจ ไม่เหวี่ยงไม่วีนไม่ใช่คุณหนูพรีม!!

"ถ้าพรีมจะเอาตอนนี้พี่ก็ต้องทำให้พรีม หน้าที่คนรับใช้คือการรับฟังคำสั่งเจ้านาย ถ้าพรีมให้พี่ไปตาย พี่ ก็ ต้อง ไป

อิน โอบตะวัน อายุ28

นักร้องกลางคืน/ช่างภาพอิสระ/บอดี้การ์ดส่วนตัวคุณหนูพรีม(บางเวลา) ชายหนุ่มผู้เงียบขรึม เจียมตัว ตามใจคุณหนูทุกเรื่อง ไม่ว่าเพียงฟ้าฝันจะทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจให้บอบช้ำแค่ไหนเขาก็ไม่คิดตอบโต้ 

"ผมก็คงไม่ต่างจากหมาสักเท่าไหร่ หมาที่รักและซื่อสัตย์กับเจ้านายแม้ในวันที่ถูกเฆี่ยนตีปางตาย ก็จะไม่มีสักวินาทีที่หมาตัวนี้มันจะหันกลับไปแว้งกัดคุณ" 

..

🌓🌓🌓

..

INTRO

 

"อืมมมม อาห์~ ดีจัง อ๊ะ อ๊ะ" 

เสียงหวานครางในลำคอพึงพอใจ ดวงตากลมโตฉายชัดความต้องการจ้องมองไปยังร่างสูงที่กำลังออกลีลาตอกตรึงฝากฝังแกนกายลำใหญ่เข้าสู่ช่องทางรักสีหวาน บอดี้การ์ดคนสนิทพ่วงตำแหน่งคู่นอนคนโปรดคนนี้เข้าใจทุกความต้องการของเธอ

"จูบสิ" ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้นอย่างถือดี นิ้วเรียวสางเส้นผมสีดำขลับก่อนจะออกแรงดึงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายไม่ทำตามความต้องการ 

"ไม่ครับ" 

"พรีมสั่งพี่ก็ต้องทำ!!" 

ริมฝีปากหนาเม้มเข้ากันเป็นเส้นตรง โอบตะวันชั่งใจคิดหนักสุดท้าย .. เขาก็ไม่อาจปฏิเสธร่างบางใต้อาณัติได้ จุมพิตระหว่างทั้งคู่ไร้ความรู้สึก เย็นชา มันไม่เคยสร้างความสุขให้กับชายหนุ่มรวมไปถึงเจ้าของชีวิตที่ออกคำสั่งได้ทุกเรื่องแม้มันจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม 

​"ทำรอบนี้เสร็จก็ออกไปเลย น่ารำคาญ!!' 

"ครับ" 

ปึ่กก!!

เท้าเรียวถีบบนยอดอกอย่างแรงแสดงถึงความหงุดหงิด หมอนใบโตปาใส่หน้าโอบตะวันซ้ำอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเพียงฟ้าฝันจะโกรธเขามากกว่าทุกครั้ง เพราะไม่ว่าจะชดเชยด้วยเซ็กส์ที่ดีแค่ไหนก็สามารถทำให้ร่างบางพอใจ

"ออกไป!! ออกไปให้พ้นหน้า" 

"คุณหนูหงุดหงิดที่ผมเข้าไปขัดขวางคุณกับไอ้เดม่อนนั่นใช่ไหม" 

โอบตะวันหมายถึงชายหนุ่มที่เพียงฟ้าฝันเลือกคั่วด้วยในคืนนี้ หากเขามารับเธอไม่ทันเวลา คู่นอนของคุณหนูก็คงจะเป็นหนุ่มลูกครึ่งผมทองหน้าตาดีที่ทุกคนหมายปอง

"เออ!!" 

"เขาเป็นคนไม่ดี มีประวัติแบล็คเมล์นางแบบเกือบทั้งวงการ ผมไม่อยากให้คุณหนูตกเป็นเหยื่อ" 

"น่ารำคาญๆๆๆๆ ออกไป ไม่ทำแล้ว ไม่มีอารมณ์" 

"ไม่มีอารมณ์ … จริงหรือเปล่า" 

มือหนากำรอบแกนกายลำเล็กน่ารักสีชมพูที่ยังคงชูชัน โอบตะวันยกยิ้มอย่างเป็นต่อเมื่อมันผงกหัวกระตุกในมือเขา ชายหนุ่มไม่รอช้าชักรูดปรนเปรอเอาใจหวังให้ร่างบางสงบลง ร่างสูงค่อยๆคืบคลานแทรกกายนั่งกลางระหว่างขา จับขาเรียวสองข้างอ้ากว้างแล้วสอดใส่แกนกายลำใหญ่เข้าไปอีกครั้ง 

ส่วนหัวครูดไปตามผนังนุ่มร้อนจัดที่คอยแต่จะบีบรัดตัวตนเขาให้ปวดหนึบ เพียงฟ้าฝันมองตามทุกการกระทำด้วยความคับแค้นใจ เพราะเมื่ออยู่บนเตียง มักเป็นตนเองเสมอที่ต้องพ่ายแพ้ให้ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ทำตัวน่าเบื่อ น่ารำคาญ เห็นแล้วหงุดหงิดคันหัวใจตลอดเวลา 

แต่ก็เป็นเขาคนนี้อีกเช่นกัน ..

ที่เติมเต็มความสุขให้ได้อย่างถึงใจ ชนิดที่ไม่มีผู้ชายคนไหนอีกแล้วบนโลกนี้ปรนเปรอให้เธอได้

"อ๊ะ ละ ลึกไป อ๊ะ อ๊ะ พี่อิน อื้อออ พี่อิน อ๊าาา" 

 

คิดว่าโอบตะวันไร้ความรู้สึกเช่นนั้นหรือ 

เปล่าเลย 

โอบตะวันตั้งใจรักเพียงฟ้าฝันมาโดยตลอด

สำหรับเธอมันคือเซ็กส์

แต่สำหรับเขา

นี่คือการร่วมรักที่ตั้งใจรักอย่างดี

 

แม้อีกฝ่ายจะไม่รู้สึกรักเขาเลยก็ตาม

🌓🌓

16ปีก่อน (โอบตะวัน12,เพียงฟ้าฝัน6ขวบ)

"น้องพรีม มารู้จักกับเพื่อนใหม่กันค่ะลูก" 

"เพื่อนใหม่น้องพรีมๆๆ" เด็กชายตัวอ้วนกลมรีบผุดลุกจากกองของเล่น ขาป้อมก้าวเท้าวิ่งอุ้ยอ้ายเมื่อได้ยินเสียงคุณแม่เรียก

"คนนี้ชื่อพี่อิน ต่อไปเขาจะมาเป็นเพื่อนน้องพรีมนะคะ" 

"พี่อิน" เพียงฟ้าฝัน

"สวัสดีพรีม" โอบตะวัน

"น้องพรีม ห้ามเรียกพรีมนะ!!" 

"ตายๆๆ รู้จักวันแรกก็ไม่น่ารักกับพี่เขาแล้วนะเรา อืมม อินได้ยินแล้วนะ ลูกฉันอยากให้เรียกแบบไหนก็เรียกแบบนั้นให้เขาแล้วกัน" 

"ครับ คุณผู้หญิง" 

"วันนี้น้องพรีมอยู่บ้านเล่นกับพี่อินนะคะ คุณแม่มีธุระกับเพื่อนๆ" 

"น้องพรีมไปด้วย!!" 

"ไม่ได้จ้ะไม่ใช่เรื่องของเด็ก อยู่ที่บ้านเป็นเด็กดีแล้วแม่จะซื้อขนมมาฝาก" 

"น้องพรีมจะไป จะไปๆๆๆๆ" เด็กน้อยเริ่มกระทบเท้าตะเบงเสียงงอแง รพีส่ายหน้าเอือมระอากับความเอาแต่ใจของลูกชาย แต่แทนที่เธอจะอธิบาย รพีกลับเลือกเดินหนี ปล่อยทิ้งหน้าที่ดูแลหนูน้อยให้โอบตะวันที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ฮึ้ยๆๆๆ" เพียงฟ้าฝัน

เพล้งงงงง

เฮ้ยยย!! 

"น้องพรีมจะไปกับคุณแม่!!!!!" 

"เขาไม่พาเด็กดื้อไปเที่ยวหรอก" 

"ไม่ดื้อ น้องพรีมไม่ดื้อนะ!!" 

"กินน้ำไหม"

"???" หนูน้อยขมวดคิ้วสงสัย น้ำอะไร ทำไมต้องน้ำ กำลังดื้อนะ!! น้องดื้ออยู่!!

"ตะโกนเสียงดังคงเจ็บคอแย่ กินน้ำหน่อยสิ" 

"เจ็บคอหย๋อ เจ็บยังไง" 

"เจ็บแค่กๆๆ อะ เฮื้ออออ~" ทำท่าบีบคอตัวเองแกล้งตาย

"คิ่ๆๆๆ อะ หือๆๆ เจ็บคออะหือเยย น้องพรีมไม่เจ็บหรอก ฮี่ๆๆ" 

"หัวเราะแล้วน่ารักจัง น้องพรีม" ยื่นนิ้วไปจิ้มป่อง 

"แม่!! น้องพรีมจาหาแม่!!" ไม่หลงกลหรอกนะ น้องพรีมฉลาดมากๆ จำได้ว่ากำลังงอแงจะไปคุณแม่

"บ้านน้องพรีมมีเลโก้ไหม ต่อสูงๆเป็นหุ่นยนต์มีไหมๆ" 

"เยโก้หย๋อ มีจิ่ มีเต็มเล้ย น้องพรีมเลโก้สองล้านชิ้น" 

"โห ขอพี่เล่นบ้างได้ไหมครับ"

"อื้อ" พยักหน้ารับแล้วจับมือโอบตะวันวิ่งไปยังกองของเล่น ความคิดถึงคุณแม่เป็นศูนย์ทันทีเมื่อมีเพื่อนใหม่

หลังจากวันนั้น โลกทั้งใบของน้องพรีมก็มีเพียงพี่อิน พี่ชายที่แสนดีที่คอยดูแลเด็กน้อยเสมอ รพีมีเวลาหาความสุขให้กับตัวเอง ออกงานสังคม เที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนฝูง เช่นเดียวกับธนินท์ที่เข้าออกเลาจ์เป็นว่าเล่น

"พี่อินๆแฟนคืออะไร" 

"ไปฟังใครพูดมาเนี่ยน้องพรีม"

"เจมมี่ห้อง3เป็นแฟนกับแก้มใสเพื่อนของน้องพรีม เจมมี่บอกว่าจะแต่งงานกับแก้มใสด้วย!!!"

"อืมๆๆ คงรักกันก็เลยเป็นแฟนกัน แต่เด็กอนุบาลที่ไหนแต่งงานกันล่ะ"

"น้องพรีมเป็นแฟนกับคุณพ่อคุณแม่เพราะน้องพรีมรักคุณแม่กับคุณพ่อ แต่งงานกันด้วย คิ่ๆ" 

"ไม่ได้ๆ แฟนใช้เรียกกับคนที่ไม่ใช่พ่อแม่ แต่งงานก็ไม่ได้ ต้องโตก่อนถึงแต่งงานได้" 

"โตขึ้นน้องพรีมจะแต่งงานกับพี่อิน" 

"หืมมม" 

"เพราะน้องพรีมรักพี่อินที่ฉุดเยยยยย" 

..

..

8ปีต่อมา (โอบตะวัน20,เพียงฟ้าฝัน14)

"พี่อินนน" หนุ่มน้อยตะโกนเรียกเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มที่ส่งให้นักศึกษาหนุ่มหน้าตาดีที่โบกมือทักทายเธอบนรถมอเตอร์ไซค์อีกฝั่งของถนน

"แหมมมม น้อยๆหน่อยอีพรีม ตอนเรียนหน้าเหมือนอยากตาย เจอผู้ชายแล้วร่าเริงขึ้นมาเชียว" 

"แล้วไงคะ พี่อินมารับแล้วกูไปล่ะนะเจอกันพรุ่งนี้ บาย~"

"แกล้งอะไรเพื่อนน่ะ" โอบตะวันถามยิ้มๆพลางใช้ปลายนิ้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอีกฝ่ายแผ่วเบา 

"เรนนี่ต่างหากที่แกล้งพรีม วันนี้ไปสยามกันนะพี่อิน นะๆๆ" 

"อาทิตย์หน้าพี่มีสอบต้องกลับไปอ่านหนังสือ" 

"บอดี้การ์ดอะไรไม่เคยตามใจ น่าเบื่อ!!" 

"บอดี้การ์ดมีไว้เพื่อรักษาความปลอดภัยให้คุณหนูต่างหากล่ะครับ" 

"โดยการเอารถแบบนี้มารับที่โรงเรียนทุกวันน่ะเหรอ" ชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันสีชมพูสีโปรดของเพียงฟ้าฝัน 

"แต่น้องพรีมก็ชอบมันนี่ครับ" 

"เชอะ!! หลบๆๆ ไม่พาไปก็รีบพากลับบ้านเลย" 

"ใส่หมวกก่อนเพื่อความปลอดภัย" 

"ใส่ให้หน่อย" 

"คุณหนูจอมขี้เกียจ" 

โอบตะวันขยับตัวไปด้านหลังเพื่อให้ร่างบางแทรกตัวมานั่งหน้ารับลมแบบที่ชอบทำ เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่การนั่งที่ปกตินัก ท่ามกลางสายตาหลายคู่บนท้องถนนที่มองมามีทั้งตำหนิระคนสงสัยใคร่รู้ หากใส่ใจทั้งหมดคงหาความสุขไม่ได้ เด็กหนุ่มจึงเลือกมองเพียงคุณหนูแสนเอาแต่ใจแต่น่ารักที่สุดสำหรับเขา อยากทำอะไร อยากไปไหน น้อยครั้งนักที่จะขัดใจให้อีกฝ่ายรู้สึกหงุดหงิด

"อยากกินไอศครีมหน้าหมู่บ้าน" คนตัวเล็กขยับตัวหันหน้าไปหาโอบตะวันแม้รถจะยังวิ่งอยู่ เธอถอดหมวกกันใบโตออกไปแล้วทันทีที่รถเลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านสุดหรู 

"กลับไปเปลี่ยนชุดก่อนเดี๋ยวพี่พามา"

"พี่อินของน้องพรีมน่ารักที่สุดในโลก โอ๊ะๆๆ เบาะมันลื่นจะตกแล้ว พี่อินกอดน้องพรีมหน่อย กอดๆๆ" 

"ปล่อยให้ตกไปสิ" 

"ถ้าตกจริงๆก็เจ็บทั้งคู่นั่นล่ะ ชิ" 

ใช่ 

ถ้าตกก็เจ็บทั้งคู่ 

เพราะมือข้างหนึ่งของโอบตะวันเลื่อนมากอดรอบเอวเพียงฟ้าฝันแทบจะทันทีที่ร่างบางร้องขอ สวนทางกับคำพูดฟังแล้วน่าขัดใจตามแบบฉบับคนปากไม่ตรงกับใจเป็นที่สุด

บ้านอัครธรรมนุกูล

"อีวาดจันทร์!!! เพี๊ยะะะะะ เสียแรงที่ฉันไว้ใจแกที่สุด แกกลับทำตัวกินบนเรือนขี้รถบนหลังคากับผัวฉัน!!!" รพี

"เสียงคุณแม่ทะเลาะกับใครน่ะ โทรด่ากับลูกหนี้อยู่หรือไง ฮาา" เพียงฟ้าฝัน 

"ไปดูกัน" โอบตะวัน

"ฮึกก ฮึกกก คุณผู้หญิง จันทร์ .. จันทร์ขอโทษค่ะ" 

เพี๊ยะะะะ!!! 

"อย่าเอาเสนียดจากมือแกมาโดนตัวฉัน" 

เพี๊ยะะะ!!! 

"แม่!!!" โอบตะวัน

"อิน" วาดจันทร์

"แม่ เกิดอะไรขึ้นครับทำไม..." 

โอบตะวันวิ่งเข้าไปหาวาดจันทร์ที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นกลางบ้าน ผมเพ้ารุงรัง ใต้ตามีห้อเลือดเป็นวงกว้าง โหนกแก้มบวมช้ำ เธอร้องไห้เจียนขาดใจพยายามยกมือไหว้ขอความเมตตากับคุณผู้หญิงของบ้าน โดยคนต้นเรื่องอย่างธนินทร์ได้แต่นั่งก้มหน้าอมพะนำ 

"แม่ทำอะไรน้าจันทร์ ตีน้าจันทร์ทำไม น้าจันทร์..เจ็บมากไหม" เพียงฟ้าฝันทรุดตัวนั่งลงเคียงข้างโอบตะวัน เธอวางมือบนร่างกายที่บอบช้ำอย่างระวังและแผ่วเบา

"ขึ้นไปบนห้องตัวเองซะพรีม" 

"ตอบมาก่อนสิว่าคุณแม่ทำร้ายน้าจันทร์ทำไม" 

"ฉันบอกให้แกขึ้นไป!!!" 

"น้องพรีมจะไม่ยอมให้คุณแม่ทำร้ายน้าจันทร์ คุณแม่ไม่มีเหตุผล"

"ฉัน...ไม่มีเหตุผล" รพี

"ใช่!! คุณพ่อก็ด้วย ทำไมคุณพ่อไม่ห้ามล่ะครับ ใจร้าย ใจร้ายทุกคนเลย" 

"แล้วถ้าฉันบอกแกว่าอีจันทร์มันเป็นเมียน้อยพ่อแกมาเป็นสิบปีล่ะ ฉันที่ถูกพวกมันสองคนสวมเขาเป็นอีโง่อยู่ในบ้าน ฉันมีเหตุผลมากพอหรือยังพรีม!!" 

"ม เมียน้อย" เพียงฟ้าฝัน

"ไม่จริง แม่ไม่ได้ทำแบบที่คุณผู้หญิงพูดใช่ไหมครับ" โอบตะวัน

"อิน ฮึกก แม่ .. แม่ขอโทษ" 

วาดจันทร์ซบหน้าร้องไห้ในอ้อมกอดลูกชายที่ยังมึนงงกับคำตอบ เขาเงยหน้ามองเพียงฟ้าฝันทั้งน้ำตานองอาบหน้า อีกฝ่ายมีสภาพไม่ต่างกัน มือที่กอบกุมมือวาดจันทร์เอาไว้ปล่อยออกอย่างหมดแรงก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนออกห่างจากสองแม่ลูก 

"น้องพรีม" น้ำเสียงสั่นเครือแหบพร่าเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความยากลำบาก เพียงฟ้าฝันปล่อยเสียงโฮนั่งกอดตัวเองอย่างสงสารเมื่อได้ยินเสีบงชายหนุ่ม

ความจริงอันแสนเจ็บปวดทำร้ายทุกคนในเหตุการณ์นี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กชายอายุ14ปีที่ต้องรับรู้และเสียใจไปพร้อมๆกับทุกคน 

สองแม่ลูกถูกบังคับให้เก็บของออกไปจากบ้านภายในเย็นวันนั้น เพียงฟ้าฝันแอบมองพวกเขาผ่านหน้าต่างในห้องนอนชั้นสองด้วยหัวใจปวดหนึบ ไม่ต่างกับโอบตะวัน เขาคอยแต่จะแหงนมองหน้าต่างห้องนอนที่คุ้นเคย หวังเพียงได้เห็นหน้าคุณหนูเป็นครั้งสุดท้ายแต่ก็ต้องผิดหวังเช่นกัน

..

..

4ปีที่แล้ว (โอบตะวันอายุ24,เพียงฟ้าฝันอายุ18)

โอบตะวันได้พบกับเพียงฟ้าฝันอีกครั้งในผับที่เขาไปร้องเพลงกลางคืน ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา คุณหนูตัวเล็กขี้อายแสนบอบบางในอดีต บัดนี้เธอกลายเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่มีรสนิยมด้านแฟชั่นจัดจ้าน เส้นผมดำขลับถูกย้อมด้วยสีบรอนซ์ทอง เพียงฟ้าฝันปรากฏตัวในชุดเสื้อครอปสีขาวกับกางเกงยีนส์เอวสูงโชว์หน้าท้องแบนราบ 

เมื่อได้พบกับคุณหนูที่ตนเฝ้าทนุถนอมดูแล ในเวลานี้เธอเติบโตเป็นอย่างดี โอบตะวันได้แต่นั่งอมยิ้มแอบลอบมองจากที่ไกลๆ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว แค่ได้รู้ว่าเพียงฟ้าฝันมีความสุขเขาเองไม่ต้องการอะไรอีก 

"เป้ คืนนี้มึงขึ้นร้องแทนกูนะ" โอบตะวัน

"อ้าวว ทำไมล่ะพี่" 

"เจ็บคอนิดหน่อย เดี๋ยวช่วยร้องคอรัสให้อยู่ข้างหลัง" 

โอบตะวันไม่อยากขัดความสุขของเพียงฟ้าฝัน หลังได้รู้จากพนักงานในร้านว่าเด็กๆกลุ่มนี้มาเลี้ยงฉลองหลังจบม.6 คงไม่ดีนักหากเธอได้พบเขาบนเวที

ห้องน้ำชาย

"ได้มาไหม" 

"อย่าใส่เยอะนะมึง ถ้าเอาไม่ลงล่ะยุ่งแน่" 

"หึหึ ชวนดีๆไม่ไปก็คงต้องใช้วิธีนี้" 

"มึงก็นะ ผู้หญิงสวยๆมากมายเสือกเลือกเด็กผู้ชายผมทองคนนั้น" 

"ผู้ชายแต่เล่นตัวฉิบหาย เห็นท่าทางมันแล้วกูอยากปราบพยศว่ะ ได้ยานี้ไปคืนนี้มันจะครางแต่ชื่อกู รอดูคลิปได้เลยเพื่อน" 

"บั้นท้ายสายเหลืองคงฟิตดีนะมึง ฮาาาา" 

"กูจะล่อทั้งคืนเอาให้หลวม!!!" 

โอบตะวันรอให้สวะสองตัวเดินออกไปจากห้องน้ำ หยุดความคิดที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านและออกไปจากห้องน้ำด้วยชุดเดิมอีกครั้งในเวลาไล่เลี่ยกับสองคนนั้น 

แต่โชคไม่ดีนัก เมื่อผู้จัดการร้านเรียกเขาไปพบและมันเป็นธุระที่โอบตะวันไม่สามารถบ่ายเบี่ยงได้ รู้อีกที เพียงฟ้าฝันก็ไม่อยู่ที่โต๊ะกับกลุ่มเพื่อนแล้ว 

ชายหนุ่มรีบวิ่งตามออกที่หน้าร้าน เขากวาดตามองหารถทุกคันที่จอดอยู่กลางลานก่อนจะพบร่างบางกำลังถูกอุ้มขึ้นรถอย่างทุลักทุเล ขาที่เร็วกว่าความคิดรีบวิ่งไปทันที เกิดการใชักำลังระหว่างเจรจาเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมส่งตัวร่างบางให้เขา กระทั่งมีหนุ่มสาวนักท่องราตรีเดินผ่านมากลุ่มใหญ่ โอบตะวันจึงตะโกนขอช่วยเหลือจนในที่สุดเขาก็สามารถพาร่างบางออกมาจากที่ตรงนั้นได้ 

 

แต่ …

 

ให้คุณหนูกลับบ้านในสภาพร่างกายร้อนรุ่มและบางส่วนกำลังชูชันแข็งตัวคงไม่ดีนัก ชายหนุ่มตัดสินใจเปิดห้องในรีสอร์ท24ชั่วโมงย่านชานเมือง ระหว่างทางบนรถแท็กซี่ร่างบางรังแต่จะปลุกปล้ำเขา ดวงตากลมโตหวานหยาดเยิ้มพยายามรั้งคออีกฝ่ายเพื่อตะโบมจูบตลอดเวลา 

อาการที่ทั้งเมาอย่างหนักและฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์ นำพาให้เพียงฟ้าฝันต้องนั่งตัวสั่นใต้ฝักบัวที่โอบตะวันราดน้ำลงกลางหัวเพื่อเรียกสติ 

ได้สติแต่ไม่ดับอารมณ์ 

ความต้องการของร่างกายยังคงพลุ่งพล่าน แม้จะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือใคร แม้จะเกลียดชังเขาเพียงใด ทว่าในวินาทีนั้นโอบตะวันเป็นคนเดียวที่จะช่วยเธอได้ 

"ปล่อย!!" เพียงฟ้าฝันตะโกนเสียงดังเมื่อถูกชายหนุ่มมัดด้วยผ้าห่มผืนโต

"อดทนนะครับคุณหนู" 

"ถ้าไม่ทำ ฉันจะโทรให้คนอื่นมาที่นี่ อื้ออออ อ๊ะ โอ๊ยยย เจ็บๆๆ ฮือออ" 

"น้องพรีม!!" 

แค่เสียงร้องไห้ก็ทำเอาหัวใจชายหนุ่มร่วงหล่น โอบตะวันถลาพุ่งตัวไปหาและแก้มัดให้ร่างบางทันที แต่เมื่อเป็นอิสระแล้วเพียงฟ้าฝันกลับใช้ทีเผลอผลักเขาให้นอนลงบนเตียงแล้วขึ้นมานั่งคร่อมทับบนเอวสอบ 

"ทำ เดี๋ยว นี้" 

"น้องพรีม"

"ห้ามเรียกน้อง!! ฉันคือคุณหนูของบ้านอัครธรรมนุกูล ส่วนนายก็แค่ลูกเมียน้อยของพ่อ ... ลูกคนใช้ที่ไม่เจียมตัว มีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อฉัน" 

"......" 

"ให้ทำอะไรนายก็ต้องทำ" 

"ครับ" 

โอบตะวันยินยอมทำทุกอย่างที่ร่างบางร้องขอ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมันคือเซ็กส์ครั้งแรกของเพียงฟ้าฝัน แม้จะเจ็บเธอก็ยังดึงดันทำต่อไป จนเมื่อร่างกายคุ้นชินต่อกัน สองร่างต่างโรมรันปรนเปรอบนเตียงกว้าง แม้ฤทธิ์ยาหมดไปแล้วแต่สิ่งที่ทำให้เซ็กส์ครั้งแรกของพวกเขายังดำเนินต่อจนแสงแรกของวันใหม่ส่องสว่าง คืออารมณ์ปรารถนาในเบื้องลึกของจิตใจที่ต่างโหยหากันและกันมาโดยตลอด

🌓🌓

#ตะวันโอบฟ้าBP

เปิดเรื่อง 020922

ปิดเรื่อง --/--/--

แสดงเพิ่มเติม