เทวะจำนนกลพลาที [Marriage : เรื่องสั้น]

Y

เทวะจำนนกลพลาที [Marriage : เรื่องสั้น]

เทวะจำนนกลพลาที [Marriage : เรื่องสั้น]

เจ้านิ้วดำ

Y

1
ตอน
841
เข้าชม
3
ถูกใจ
4
ความคิดเห็น
100
เพิ่มลงคลัง
ของขวัญวันแรกพบที่ 'พลาที' ได้จาก 'เทวะ' คือหน้ากากแฟนซีขนนกสีขาวคุ้นตา ...จากคู่นอนข้ามคืนเดียวในวันนั้น ไม่นึกว่าจะมาเป็นว่าที่คู่หมั้นกันในวันนี้

 

เหตุเกิดเพราะชอบใช้ชีวิตโสดแสนสันโดษไปวันๆ เลยไม่แคล้วถูกพ่อแม่ปรารถนาดีจับคู่ดูตัวให้เขาหวังคลุมถุงชนเต็มที่ ทำเขาโมโหหน้ามืดออกไปเที่ยวกลางคืนจนได้เรื่อง

เรื่องที่ว่าคือพลาดพลั้งไปมีความสัมพันธ์ข้ามคืนเดียวกับชายใส่หน้ากากในปาร์ตี้ธีมคานิวัล พลาดกว่านั้น เขาดันตกเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างโดนกระทำ งานนี้เสียตัวแล้วยังต้องเสียเงิน

ก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาคือ พลาที วโรรสกลโกสุม ลูกหลานแห่งไอมาคนดัง ปฏิบัติการรีบชิ่งจึงเกิดขึ้น ทว่าก่อนไปนั้นเขายังมีสำนึกดี จ่ายค่าบริการวางเงินทิ้งไว้ให้โฮสต์หนุ่มเป็นการตอบแทนแด่บทรักดุเดือดร้อนแรง พร้อมหน้ากากแฟนซีที่ลืมทิ้งไว้ดั่งของที่ระลึกให้ดูต่างหน้า

มันกลับสร้างความไม่พอใจให้กับคนรับเศษเงินอย่าง เทวะ อนันตภาคย์ 

หากไอมาคือหนึ่งในสิบตระกูลดัง อนันตภาคย์ก็เป็นหนึ่งในสิบนั้นเช่นกัน

เมื่องานจับคู่ดูตัวมาถึงพร้อมกับความจริงที่เฉลยผ่านหน้ากากแฟนซี อันเป็นของขวัญวันพบหน้าจากว่าที่คู่หมั้น

คู่นอนข้ามคืนเดียวในวันนั้น...

ไม่นึกว่าจะมาเป็นว่าที่คู่หมั้นกันในวันนี้ และอาจเป็นมากกว่านี้ในวันข้างหน้า

 

"คืนวันนี้เราคงไม่ต้องดูตัวกันแล้ว เพราะคืนวันนั้นเราต่างก็ดูกันไปหมดแล้ว" เทวะกระซิบพูด

พลาทีหน้าแห้งยิ้มเจื่อน หัวเราะแกนๆ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วยเนอะ งั้นวันนี้คุณกับผม เราก็แยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่า" 

"เดี๋ยว" เทวะรั้งเสียงดัง ห้วนห้าวแข็งกร้าวดุและดัง ทรงพลังในคำพูดเดียว

ทำคนพร้อมจะวิ่งหายไปจากเขาทุกเมื่อ เหมือนที่เคยทำสำเร็จมาแล้วในครั้งก่อน ถึงกับยืนนิ่งค้างเติ่ง

"เชิญนั่งลง" เสียงเข้มจริงจังกล่าวเชื้อเชิญ

"..." พลาทีเม้มริมฝีปากจำต้องนั่งลงอย่างเสียไม่ได้

"รีบร้อนเก่ง จะไปเก่ง หนีเก่ง" เทวะชื่นชม

พลาทีได้แต่หัวเราะผ่านสีหน้าเจื่อนๆ อีกครั้ง 

"ผมก็แค่อยากจะขอบคุณ..." เทวะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คู่ดูตัวของเขา เอ่ยคำขอบคุณเป็นการส่วนตัวให้ได้ยินกันแค่สองคน ด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน แฝงฝังความเจ็บแสบจากรอยข่วนที่พลาทีทิ้งไว้ตรงกลางใจเขา "ขอบคุณที่กล้าที่จะจ่ายค่าตัวให้เทวะ อนันตภาคย์ ในราคาหนึ่งพันห้าสิบสองบาท" 

พลาทีรับคำขอบคุณจากเทวะไม่ไหว ได้ยินแล้วถึงกับเลี่ยงหน้าหนีห่าง เกร็งและเกรงอย่างคนหนาวเหน็บในกระดูก "ไม่กล้าๆ ไม่ต้องขอบคุณผม ก็...ก็คือ...คือเรื่องนี้น่ะผมอธิบายได้นะ" 

"เชิญอธิบาย พลาที" 

"ผมมีเงินสดในกระเป๋าสตางค์แค่นั้น แต่นั่นผมก็ควักให้คุณหมดกระเป๋าของผมเลยนะ ผมจ่ายค่าห้องด้วยนะ แถมยังเลี้ยงมื้อเช้าคุณด้วย เออจริงสิ คุณได้ใช้สิทธิ์กินบุฟเฟ่ต์มื้อเช้าฟรีจากผมหรือเปล่าล่ะ จะลงไปกินที่ห้องอาหารหรือจะสั่งขึ้นมากินที่ห้องก็ได้ แต่ต้องก่อนสิบโมงเช้านะ"  

เจ้าตัวภูมิใจอธิบายถึงความใจป้ำของตัวเองและให้คำแนะนำเกี่ยวกับอาหารเช้าของโรงแรมที่เขาควรใช้สิทธิ์อย่างจริงจัง

ที่เขาฟังแล้วต้องพูดว่า...

"คุณมักทำให้ผมประทับใจคุณจนลืมไม่ลงเลย" 

"แหม ลืมๆ บ้างก็ได้คุณ" พลาทีเย้าเล่นแบบแบ่งรับแบ่งสู้

"ให้ลืมอะไรดีล่ะ ลืมว่าผมนอนกับว่าที่คู่หมั้นก่อนแต่งงาน ลืมว่าลูกหลานไอมาคนดังให้ค่าตัวคู่นอนเป็นเงินหนึ่งพันห้าสิบสองบาท หรือลืมว่าเรากำลังเป็นทองแผ่นเดียวกัน ถ้าในแง่พฤตินัยเราใช่แล้วล่ะ เหลือแต่นิตินัย" 

แสดงเพิ่มเติม