บำเรอรักสามีทั้งสี่

ท่ามกลางความเงียบสงบของป่าสนที่อยู่ห่างไกลจากผู้คน มีรถตู้คันหรูสีขาวเคลื่อนตัวไปตามทางดินลูกรัง ก่อนจะที่รถคันนั้นจะค่อยๆชะลอตัวและจอดสนิทลงตรงลานกว้างที่ถูกโอบล้อมด้วยเงาไม้ใหญ่

ไม่นานนัก ประตูเลื่อนอัตโนมัติก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวที่ก้าวลงจากรถด้วยความตื่นเต้น ตามติดด้วยชายหนุ่มอีกสี่คนที่ก้าวตามลงมาล้อมรอบตัวเธอไว้ ด้วยท่าทีที่มีลับลมคมนัย และรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของพวกเขาทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"พารุ้งมาทำอะไรที่นี่คะ?"หญิงสาวเอ่ยถามพลางมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

"ก็วันนี้วันเกิดรุ้ง พวกพี่เลยมีเซอร์ไพรส์ให้ รับรองว่ารุ้งต้องชอบแน่ๆ"หนึ่งในชายหนุ่มซึ่งเป็นคนรักของเธอตอบด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

"แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานกันหรอ"

"วันนี้เราตกลงกันว่าจะช่วยกันดูแลรุ้งทั้งวันทั้งคืน"คำว่าดูแลถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ จนคนฟังรู้สึกวูบวาบในอก

"ดีจังเลยค่ะ รุ้งชอบเวลาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา แล้วเซอร์ไพร์สที่ว่านี้คืออะไรคะใบ้นิดนึงได้ไหมตื่นเต้น"

"หลับตาก่อนสิ"

สิ้นเสียงนั้นเธอก็รีบปิดตาลงอย่างว่าง่าย ทว่าความมืดจากการหลับตากลับยิ่งลึกล้ำขึ้นเมื่อสัมผัสจากผืนผ้าสีดำรัดกุมรอบศีรษะ พร้อมๆ กับการรุกรานจากมือหลายคู่ที่ช่วยกันปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากกายเธอทีละชิ้นอย่างใจเย็น

สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเนียนอย่างแผ่วเบาทำให้หญิงสาวสั่นสะท้าน ประสาทสัมผัสที่เหลืออยู่ตื่นตัวขึ้นทวีคูณท่ามกลางความมืดมิด

เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มมากกว่าหนึ่งคนวนเวียนอยู่ใกล้ชิด คละคล้ากับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย จนกระทั่งสัมผัสของอากาศเย็นเยียบกระทบลงบนผิวเนียนที่ไร้สิ่งปกปิด

"ทำแบบนี้... ไม่กลัวคนอื่นมาเห็นเข้าเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแผ่วเบาด้วยความกังวลที่ปนไปกับความตื่นเต้น

"ไม่ต้องห่วง... ที่นี่ไม่มีใคร และไม่มีใครกล้าเข้ามา" น้ำเสียงทุ้มพร่าตอบกลับชิดใบหู "เราจะทำอะไรกันตรงไหนก็ได้ รุ้งจะครางดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน... นอกจากพวกเรา"