"ซ้อนมอเตอร์ไซค์ได้มั้ย"ใบหน้าหล่อจ้องมองอย่างคาดคั้น
"ห๊ะ"เสียงอุทานเล็กๆ อย่างคนไม่เข้าใจคำถาม นะโมเตรียมจะขอฟังคำถามใหม่อีกรอบเพราะรู้สึกว่าเหมือนตนจะฟังไม่ชัด
"พูดมาก"สมัยชักสีหน้าอย่างขัดใจกับคำตอบชักช้าของคนตัวเล็ก
เขาช้อนร่างบนรถเข็นขึ้นพาดไว้บนบ่า สัมผัสแข็งๆ ของกล้ามเนื้อบางส่วนทำให้เขารับรู้ว่าคนตัวเล็กกว่าแข็งแรงกว่าที่คิด เสียงห้ามปรามอย่างกล้าๆ กลัวๆ จากสมโชคและรงค์ดังขึ้น แต่ด้วยฐานะของสมัยทำให้ไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไร
"นึกว่าจะต้องอาบให้ หรือนายอยากให้ฉันอาบให้?"คำถามที่ผมไม่เข้าใจดังจากปากของเขา
ใบหน้าของผมร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกอายกับคำถามของเขาแทนที่จะเคือง
#บุคคล สถานที่ หรือสิ่งอื่นในนิยายเรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้เขียน
ไม่มีประสงค์จะให้ไปซ้ำกับชีวิตของใครหรือนิยายเรื่องใดทั้งสิ้น
หากมีข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
ปล.ขอบคุณทุกท่านที่หลงผิดเข้ามาอ่านครับ
Guest
