ภูผาวายุ

เช้านี้ ข้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดแสบปวด 

ระบมไปทั่วทั้งแผ่นหลัง 

“โอ้ยย โอ้ยยย” เสียงร้องครวญครางด้วยความ 

เจ็บปวดดังมาจากแคร่ที่อยู่ข้างๆของข้า มันเป็นเสียงร้อง 

ของบุญเกิด บ่าวรับใช้คนสนิทของข้านั่นเอง 

“ใหวมั้ยไอ้เกิด อาการของเอ็งเป็นเยียงไรบ้าง”.  

ข้าเอยปากถามบ่าวคนสนิดด้วยความเป็นห่วง 

 เพราะไอ้เกิดโดนหนักกว่าข้า 

“ปวดไปทั้งหลังเลยขอรับ ยิ่งขยับก็ยิ่งปวด” 

“งั้นเอ็งก็นอนเฉยๆอยู่อย่านั้นเหละ” 

แต่คนที่หน้าเป็นห่วงยิ่งกว่าไอ้เกิด เห็นจะเป็นคน 

ที่นอนสลบหายใจโรยรินอยู่ที่แคร่อีกข้างของข้า นั่นคือพี่ 

ชายฝาแฝดของข้านั่นเอง ข้าค่อยๆลุกขึ้นนั่งเปลียนท่าทาง 

จากการนอนคว่ำหน้ามาทั้งคืน สลัดความเมื่อยล้า แล้วนั่ง 

กวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่ามีโถยา และสมุนไพรต่างๆ 

อยู่มากมาย จึงสรุปได้ว่าเราทั้งสามคน ได้มานอนพักอยู่ที่ 

เรือนของหมอยา 

ข้ามองเหม่อลอยมองออกไปที่หน้าต่าง แล้วนึกถึง 

เรื่องราวที่ทำให้พวกเราทั้งสามคน 

ต้องมาลงเอยอยู่ที่เรือนของหมอยาเช่นนี้...