คนดูแลของสิคาล [BL/MPREG]
2
ตอน
3.15K
เข้าชม
39
ถูกใจ
23
ความคิดเห็น
243
เพิ่มลงคลัง

 

 

 

"หัวใจของคนเราจะเปลี่ยนไป หลังจากโดนทำร้าย" 

 

การตายของพี่ชายและการรักใครสักคนหนึ่งเป็นเรื่องน่าเจ็บปวด 

ให้รสขื่นขมมากกว่ารสชาติหวานล้ำจากความสุขเมื่อมีรัก 

ในอดีต...ความรักของสิคาล กัมลาศ 

บีบคั้นให้พี่ชายต่างสายเลือดถึงแก่ความตาย 

ทำเขาเข็ดขยาดและเวียนวนลงโทษตัวเอง ใช้ชีวิตไปตามคำสั่งเสียสุดท้าย 

โศกนาฏกรรมครั้งนั้นทำให้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน 

กระทั่งได้พบกับร่มฉัตร ผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ ลูกชายของคฑาผู้ช่วยส่วนตัวคนเก่า 

สิคาลทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ เขาพลาดพลั้งมีความสัมพันธ์กับร่มฉัตรโดยไม่ได้ตั้งใจ 

เดิมทีเรื่องนี้อาจเจรจาชดใช้ให้กันได้ง่ายๆ เพราะเจ้าผู้ช่วยขี้งกก็ชิงเรียกร้องเป็นเงินแทน 

ทว่าเรื่องกลับไม่ง่าย เมื่อมีสายใยบริสุทธิ์ก่อเกิดผูกมัดพวกเขาเอาไว้ 

*** 

"คุณเจ้านาย ถ้าคุณจะไม่ลงเอยกับใครชั่วชีวิตนี้ แต่คุณยังเที่ยวบึ๊ดจ้ำบึ๊ดกับใครไปทั่ว เพื่อไม่ให้คุณสืบพันธุ์เพื่อแพร่พันธุ์ ทำหมัน...ป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน คุณน่าจะทำๆ หมันไปซะ" ร่มฉัตรบ่นเจ้านายไม่จริงจังพลางหยิบป๊อปคอร์นใส่ปากเคี้ยว 

"ฉัตร เธอกำลังท้อง ไม่ควรตากฝน กลับ..."  

สิคาลยังพูดไม่ทันจบคำ ร่มฉัตรก็บ่นต่อไม่เลิก 

"แต่มันสายไปแล้ว คุณได้กระทำการสืบพันธุ์เพื่อแพร่พันธุ์แล้ว" 

อย่างน้อยก็มั่นใจได้เลยว่าคราวนี้ร่มฉัตรจริงจัง เผยความเครียดและความเสียใจต่อปัญหาที่ต้องเผชิญในตอนนี้... 

ความเสียใจกลั่นออกมาเป็นน้ำตาไหลอาบปานทำนบแตก ที่ไม่ต้องก่อตัวเหมือนพายุฝนที่ก่อนตกกระหน่ำนั้น เป็นเมฆครึ้มมาก่อนก็กระหน่ำเสียน้ำตาได้เลย เพราะอัดอั้นตันใจมานาน  

ทว่าคนร้องไห้ยังไม่ลืมหยิบป๊อบคอร์นใส่ปากเคี้ยวเรื่อยๆ 

"ที่อยู่ในท้องของเธอนั่นก็ลูกฉัน เลิกนั่งตากฝน กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้ แล้วก็เลิกกินของไม่ได้ประโยชน์พรรค์นั้นได้แล้ว" 

สิคาลกล่าวจบก็ดึงแขนร่มฉัตรขึ้นมาจากม้านั่ง แล้วฉวยหยิบป๊อบคอร์นที่ร่มฉัตรกอดเอาไว้ในวงแขนเขวี้ยงทิ้งใส่ถังขยะด้านข้างอย่างไม่ใยดี 

ร่มฉัตรมองป๊อบคอร์นลอยลิ่วกระทั่งมันไปจบลงที่ถังขยะด้วยนัยน์ตาเบิกกว้าง การกระทำนั้นของเจ้านาย ทำเอาผู้ช่วยส่วนตัวโมโหสุดขีด พยายามดึงแขนออกอย่างไม่อยากใกล้ชิด ทว่าแต่ไหนแต่ไร แรงของเขามันก็ไม่อาจทานแรงของเจ้านายลูกครึ่งร่างสูงใหญ่ การดิ้นรนจะเอาตัวออกห่างจึงเป็นเรื่องที่รังแต่จะบีบคั้นให้เจ้านายใช้กำลังเหนี่ยวรั้งเขาให้ใกล้ชิดมากขึ้น 

"ไอ้คนทุเรศเอ๊ย! ผมจะกลับไปไหนได้!? บ้านผมก็ไม่มีให้กลับ พ่อแม่โกรธผมก็เพราะผมท้องกับใครก็ไม่รู้ ผมตกที่นั่งลำบากอย่างนี้ ยังช่วยปิดบังว่าใครก็ไม่รู้คนนั้นมันคือคุณ แม้แต่ตอนนี้ผมแค่จะนั่งกินป๊อบคอร์นที่เป็นความสบายใจเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ของผม คนทุเรศอย่างคุณก็ไม่ให้ผมกิน! ผมเกลียดคุณที่สุดเลยเว้ย! ดังนั้น...วันนี้ผมขอลาออก!" 

"ฉันอนุมัติ" 

"...!?" 

"เธอไม่ต้องเป็นผู้ช่วยส่วนตัวคอยดูแลฉันแล้ว" 

"เออ...เออดี! ถึงจะพึ่งกลางเดือน แต่เดือนนี้ผมต้องได้เงินเดือนเต็มเดือน!" 

"ได้ ต้องการอะไรอีกไหม?" 

"..." ให้มันได้อย่างนี้สิชีวิต ไม่มีงานทำ แถมยังท้องอีก  

ร่มฉัตรนึกสลดที่ตัวเองปากพล่อยพูดไวไปหน่อย เขาไม่มีงานทำก็เพราะเจ้านายโยนป๊อบคอร์นของเขาทิ้งจนเขาโมโหขาดสติยั้งคิด ป๊อบคอร์นถ้ามีเงินเสียอย่าง ของแบบนั้นจะซื้อกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าไม่มีงานจะมีเงินไปซื้อป๊อบคอร์นกินได้ยังไง 

ไม่รู้จะทำยังไง เมื่ออยู่ในสถานการณ์ชีวิตที่ย่ำแย่ลงกว่าเดิม ร่มฉัตรเลยร้องไห้ไร้เสียงสะอื้นแข่งกับสายฝนพรำๆ ในตอนนี้มันเสียเลย ร้องไห้แบบที่ยังเอาดวงตาโกรธขึ้งจ้องมองอดีตเจ้านายผู้นำพาให้ชีวิตของเขาต้องบรรลัยอย่างประนาม ปากขมุบขมิบสาปแช่งไร้เสียง 

"ในเมื่อท้องแล้ว หน้าที่ใหม่ของเธอก็คืออุ้มท้องเด็กคนนี้ ...จนกว่าจะคลอด ฉันจะดูแลเธอเอง"  

แสดงเพิ่มเติม