ใบหน้าหวานเงยมองท้องฟ้า ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่สวนสาธารณะ มันดูเงียบสงบสายลมพัดแผ่วๆทำให้เขารู้สึกสบายใจและผ่อนคลาย แต่สิ่งที่ทำลายความสงบคงเป็นเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
[RRRRRRRRRRRRRRRR] คุโรโกะมองชื่อสายเรียกเข้าก่อนะกดรับสาย ไฮซากิ โชโงะ
“ว่าไงครับ ไฮซากิคุง” คุโรโกะพูดขึ้น
[วันนี้ขอไปค้างที่บ้านด้วยสิ ที่บ้านไม่มีคนอยู่น่ะ] ปลายสายพูดอย่างไม่อ้อมค้อม
“วันนี้ที่บ้านไม่มีห้องว่างครับ พอดีญาติๆมาเที่ยวน่ะครับ” คุโรโกะบอก
[งั้นนายก็เก็บของมานอนบ้านฉัน อีกครึ่งชั่วโมงจะไปรับหน้าบ้านนะ แค่นี้ล่ะ] ไฮซากิพูดรัวๆก่อนจะวางสาย
“เดี๋ย...เอาแต่ใจครับ” คุโรโกะโวยวาย แต่ก็รีบกลับบ้าน
“แม่ครับ วันนี้ผมไปนอนบ้านไฮซากิคุงนะครับ” คุโรโกะบอกแม่ของตน
“ได้จ้ะ ว่าแต่จะไปยังไงล่ะลูกมืดแล้วนะ” แม่ของคุโรโกะถามด้วยความเป็นห่วง
“เดี๋ยวไฮซากิคุงมารับครับ” คุโรโกะบอก
ติ๊งต่องงงงงๆ
“มาแล้วครับ” คุโรโกะวิ่งมาที่ประตูหน้าบ้านเมื่อเปิดประตูออกเขาก็เจอกับไฮซากิที่อยู่ในชุดบาส
“เก็บของเสร็จรึยัง เท็ตสึยะ” ไฮซากิถามคนที่มาเปิดประตูรับ
“เสร็จแล้วครับ ผมขอเดินขึ้นไปเอาแปปนึงครับ” คุโรโกะตอบเขาเดินเข้ามาหยิบของโดยมีคนตัวสูงที่เดินตามเข้ามาไหว้แม่เขาด้วย
“สวัสดีครับคุณน้า สบายดีมั๊ยครับ” ไฮซากิทักทายแม่ของคุโรโกะอย่างสนิท เพราะเขามาเที่ยวที่นี่ตั้งแต่เด็กๆ
“น้าสบายดีจ้ะ โชโงะคุงล่ะจ๊ะเป็นยังไงบ้าง” แม่คุโรโกะถาม
“สบายดีครับ คุณแม่บ่นคิดถึงคุณน้าด้วยนะครับ” ไฮซากิบอก
“น้าก็คิดถึงแม่เราเหมือนกันว่างๆจะแวะไปหานะ” แม่คุโรโกะบอก
“ครับ ถ้าคุณน้าไปบ้านผมคงต้องให้คุณน้าทำข้าวแกงกะหรี่สูตรเด็ดให้ทานด้วยนะครับ ผมไม่ได้ทานฝีมือคุณน้านานแล้ว” ไฮซากิบอกเสียงออดอ้อน
“ได้สิจ๊ะ ไว้น้าจะไปทำให้กิน” แม่คุโรโกะบอกยิ้มๆ เขาเองก็เอ็นดูเด็กคนนี้ไม่น้อยอาจจะเพราะลูกเขาไม่ค่อยมีเพื่อนแถมคุโรโกะก็ชอบพูดถึงไฮซากิไปยิ้มไปทั้งๆที่เวลาอยู่ต่อหน้ากลับชอบว่าเจ้าตัวซะอย่างนั้น
“แม่ครับ อย่าไปตามใจไฮซากิคุงมากสิครับเดี๋ยวก็เคยตัว” คุโรโกะว่า ไฮซากิถึงกับย่นหน้าใส่คนที่ชอบว่าเขา แม่คุโรโกะได้แต่มองภาพนั้นยิ้มๆ
“เก็บของเสร็จแล้วไปกันเถอะครับ” คุโรโกะหันมาบอกคนตัวสูง
“ผมไปก่อนนะครับแม่” คุโรโกะบอก
“ไว้ผมจะมาใหม่นะครับคุณน้า” ไฮซากิพูด
“จ้า ฝากดูแลเท็ตสึยะคุงด้วยนะลูก” แม่คุโรโกะตะโกนตามหลังคนที่กำลังเดินออกจากบ้าน
เมื่อมาถึงบ้านของไฮซากิก็ทำตัวนิสัยเหมือนเดิมแตกต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าแม่คุโรโกะอย่างลิบลับ นิสัยเอาแต่ใจเริ่มลอยมาพร้อมกับน้ำเสียงยียวนกวนบาทาต่างจากน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนเมื่อครู่
“นี่ เท็ตสึยะต้มไข่ให้กินหน่อยสิฉันหิวอ่ะ” ไฮซากิพูด
“ก็ทำเองสิครับ” คุโรโกะบอกเรียบๆ
“ไม่เอาอ่า ฉันอยากกินฝีมือนาย” ไฮซากิพูดอ้อนๆ
“ก็ได้ครับ” คุโรโกะพูดพร้อมเดินเข้าไปในครัว ไฮซากิมองยิ้มๆ ก็นะถึงเท็ตสึยะจะชอบว่าเขาแต่ยังไงเท็ตสึยะมักจะเป็นคนแรกเสมอที่เข้ามาหาเขาเวลามีปัญหา ทั้งที่เขาเอาแต่ใจสุดๆอีกฝ่ายก็ตามใจเขาสุดๆ ทั้งที่เขาชอบหาเรื่องมีเรื่องอีกฝ่ายก็จะคอยห้าม ทั้งที่ต่างกันสุดขั้วแต่กลับเป็นอีกคนที่ถัดจากครอบครัวแล้วเขาอยากจะอยู่ด้วยมากที่สุด และนั่นละมั้งที่ทำให้เขา‘รัก’คุโรโกะ เท็ตสึยะ
ในครัวคุโรโกะกำลังทำไข่ต้มทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องยากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมมาทำเองแถมยังใช้เขาอีก แต่จะว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้เขาเองก็ดันไปตามใจเพราะน้ำเสียงกับแววตาที่ออดอ้อนนั่น ทำให้เขาใจอ่อนได้ทุกทีสิน่า เขาเคยคิดเหมือนกันว่าทำไมถึงได้มาสนิทกับคนนิสัยแบบนั้นได้ เขาเป็นคนราบเรียบใช้ชีวิตง่ายๆ แต่อีกฝ่ายกลับทำอะไรสุดโต่งเสมอ แต่เขาทั้งสองคนกลับสนิทกันมาก และหลายๆอย่างในตัวคนๆนั้นก็ทำให้เขาเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรัก’
หลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนต้มไข่เสร็จ คุโรโกะก็จัดการปอกไข่แล้วเอามาให้คนตัวสูง คนตัวสูงทำท่าดีใจแถมยังกินซะดูอร่อยทั้งๆที่ก็ไข่ต้มธรรมดา คงจะหิวละนะ
“นี่ เท็ตสึยะ” ไฮซากิเรียกหลังกินเสร็จ
“ครับ” คุโรโกะขานรับ
“นายจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้มั๊ย” ไฮซากิถาม
“จำได้สิครับ ตอนนั้นผมอายุ 6ขวบ” คุโรโกะบอก
“นายจำได้มั๊ยตอนนั้นเราสัญญาอะไรกันไว้มั่ง” ไฮซากิถามพร้อมกับยิ้มที่อีกฝ่ายจำได้
“ได้ครับ ไฮซากิคุงบอกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป” คุโรโกะพูดขึ้น
“มีอะไรอีก” ไฮซากิถามต่อ
“เอ่อ..ไฮซากิคุงบอกว่าจะปกป้องผมตลอดไปครับ” คุโรโกะทำหน้าครุ่นคิดก่อนจจะตอบ
“ยังมีอีกเรื่องนึงนะ” ไฮซากิบอกให้คนตัวเล็กคิดต่อ
“ไม่มีครับ” คุโรโกะเถียง
“มี นายจำไม่ได้ก็อย่าเถียงสิ” ไฮซากิบอกหน้าดุๆ
“งั้นผมขอนึกก่อนนะครับ” คุโรโกะบอก
เมื่อ12ปีก่อนในหน้าร้อน คุโรโกะยังจำได้ดีว่าตอนนั้นเป็นช่วงหน้าร้อนเขาออกไปเล่นนอกบ้านแต่ด้วยความที่เขาดันเป็นคนจืดจางเลยไม่มีใครมาเล่นด้วยแต่เก็ไม่ได้แคร์เพราะเขาชอบอยู่คนเดียว เขาเดินไปหาที่นั่งใต้ต้นไม้แถวๆสวนสาธารณะ จู่ๆก็มีคนวิ่งมาสะกิดเขา พอเขาลืมตาก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเด็กที่อยู่ข้างหน้าเอาหนอนมาจ่อที่หน้าเขา แต่ก็นะเขาไม่ใช่คนขี้กลัวจึงตีหน้านิ่งเหมือนเดิม เด็กคนนั้นทำหน้าเซ็งๆพร้อมกับบอกว่า
“นายไม่กลัวหรอ” เด็กชายผมสีเทาถาม
“ไม่ครับ” คุโรโกะตอบอย่าราบเรียบ
“ไม่สนุกเลย” เด็กคนนั้นทำหน้าเบื่อๆเมื่อแกล้งเขาไม่สำเร็จ
“ทำไมล่ะครับ” คุโรโกะงง
“ก็มีนายไม่ยอมตกใจร้องไห้นี่นา” เด็กคนนั้นบ่น
“งั้นหรอครับ” คุโรโกะพยักหน้าเข้าใจ
“นายชื่อไรอ่า” เด็กคนนั้นถามเขา
“คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ” เขาตอบ
“ฉันชื่อ ไฮซากิ โชโงะนะ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ” ไฮซากิยิ้มให้เขา
“ก็ได้ครับ” คุโรโกะตอบ
“นี่เราเป็นเพื่อนกันแล้วต้องทำยังไงบ้างหรอ” ไฮซากิถาม
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ” คุโรโกะงงทั้งๆที่มาขอเขาเป็นเพื่อนแต่กลับมาถามแล้วคนไม่มีเพื่อนอย่างเขาจะรู้ได้ยังไงเล่า
“ฉันไม่เคยมีเพื่อนหรอก ฉันชอบแกล้งคนอื่นเขาเลยไม่เล่นกับฉัน” ไฮซากิบอก ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้จากการเอาหนอนมาแหย่เขาล่ะนะ
“งั้นก็ทำไปตามความรู้สึกแล้วกันนะครับ” คุโรโกะบอก
“งั้นตั้งแต่วันนี้เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ สัญญาสิ” ฮากิบอกพร้อมชูนิ้วก้อยขึ้น คุโรโกะยกนิ้วก้อยเกี่ยวแทนคำสัญญา
หลังจากนั้นเขาก็เล่นกับไฮซากิบ่อยๆแถมทั้งคู่ยังพาไปหาครอบครัวเพื่อแนะนำเพื่อนสนิทคนเดียวให้รู้จักมีบางครั้งที่คุโรโกะโดนแกล้งเวลาที่ไฮซากิไม่อยู่ มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาโดนแย่งลูกบาสคุโรโกะไม่ยอมให้เพราะลูกบาสลูกนั้นไฮซากิให้เขามาแต่เขาเป็นคนตัวเล็กทำให้สู้ไม่ได้ เด็กคนนั้นเอาบาสปาใส่หน้าเขาจนเลือดกำเดาไหลเขาตกใจได้แต่นั่นร้องไห้จู่ๆก็มีเสียงถามว่า
“เท็ตสึยะ อย่าร้องไห้เดี๋ยวฉันจัดการให้” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น คุโรโกะหันหน้าไปตามเสียงไฮซากิมองคนที่แกล้งเขาด้วยสายตาโกธรจัดเด็กที่แกล้งเขาถึงกับหน้าเหวอพากันวิ่งหนี
“ไฮซากิคุงน่ากลัวครับ” คุโรโกะพูด
“แล้วฉันเคยทำหน้าตาแบบนั้นใส่นายหรอ” ไฮซากิหันมายิ้มให้เขา
“เจ็บมากมั๊ย” “ไฮซากิถามติอไม่เว้นช่องให้เขาเถียง
“เจ็บครับ” คุโรโกะตอบ ไฮซากิถอดเสื้อยืดออกเอามาเช็ดเลือดให้เขา
“เดี๋ยวเสื้อเปื้อนนะครับ” คุโรโกะบอก
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวแม่ก็ซักให้” ไฮซากิพูด หลังจากทำแผลเสร็จไฮซากิเดินมาส่งเขาที่บ้านอย่างเคย
“ขอบคุณครับที่มาส่ง” คุโรโกะบอก หลังจากมาถึงบ้านตัวเอง
“นี่ต่อไปนี้ฉันจะปกป้องนายเอง ฉันสัญญา” ไฮซากิบอกพร้อมกับชูนิ้วก้อย คุโรโกะเกี่ยวนิ้วตอบเขากำลังจะดึงมือออกแต่อีกคนเกี่ยวไว้แน่นก่อนจะพูดต่อว่า
“ฉันสัญญาว่าโตขึ้นฉันจะให้นายเป็นเจ้าสาวของฉัน นายจะตกลงมั๊ย” ไฮซากิถาม
“สัญญาแล้วห้ามลืมนะครับ” คุโรโกะบอก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่เคยผิดสัญญาที่ให้กันเลยแม้แต่ครั้งเดียวถึงไฮซากิจะเป็นคนนิสัยไม่ดีแต่ในสายตาคุโรโกะไฮซากิเป็นคนดีมาก เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด
ตัดกลับมาปัจจุบัน พอนึกได้คุโรโกะถึงกับหน้าแดง เขาก้มหน้าจนคางชิดคอ
“จะ..จำได้แล้ว..ครับ” คุโรโกะตอบอ้อมแอ้ม
“ฉันจะทวงคำสัญญา นายจะว่ายังไง” ไฮซากิมองภาพตรงหน้ายิ้มๆ น่ารักเป็นบ้า
“พูดเล่นใช่มั๊ยครับ” คุโรโกะถามต่อ
“ฉันเคยพูดเล่นเกี่ยวกับเรื่องคำสัญญาหรอ” ไฮซากิพูดต่อ
“ไม่ครับ” คุโรโกะตอบยิ่งหน้าแดงเข้าไปอีก เขาอยากจะระเบิดตัวเองเดี๋ยวนี้เลย
“คำตอบของนายล่ะเท็ตสึยะ” ไฮซากิถาม คุโรโกะเงยหน้ามองไฮซากิก่อนจะตอบว่า
“จะตอนนี้หรือตอนนั้นผมก็มีคำตอบเดียวครับ” คุโรโกะตอบพร้อมยกมือปิดหน้า
“น่ารักได้ตลอดเวลาเลยนะ” ไฮซากิพูด
“หยุดพูดไปเลยครับ” คุโรโกะพูด
“เท็ตสึยะ รักนะ รักนาย” ไฮซากิพูดพร้อมดึงคนตัวเล็กมากอด
“รักโชโงะคุงเหมือนกันครับ” คุโรโกะบอกพร้อมซุกหน้าลงบนอกแกร่ง
Guest
