พ่อครับ...ผมอยากได้ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่

เควินไม่พูดอะไร ความเงียบนั้นดังยิ่งกว่าเสียงปืนหัวใจอลิซร่วงลงไปกองกับพื้น เจ็บหน่วงและชาไปทั้งอก 

“ดี งั้นกูให้มึงเลือก” หัวหน้ากลุ่มยิ้มเหี้ยม 

“อยากให้กูปล่อยคนไหน บอกมา” น้ำเสียงกดดันเวลารอบตัวเหมือนหยุดเดิน เธอมองเควินด้วยสายตาสั่นไหว 

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งสายตาคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างชั่งใจ วินาทีนั้นเหมือนทั้งโลกหยุดหมุน ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

“กูเลือกผู้หญิงคนนั้น” ปลายนิ้วชี้ตรงไปยังผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนภรรยาของเขาราวกับฝาแฝด 

ไม่จริง… 

ไม่ใช่แบบนี้… 

อลิซเบิกตากว้างหัวใจเหมือนถูกกระชากออกจากอกทำไมเขาไม่เลือกช่วยเธอ ไม่เป็นห่วงเลยงั้นเหรอ ลมหายใจติดขัด อกแน่นเจ็บจนพูดไม่ออก 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นมันคืออะไร? รอยยิ้มความห่วงใย การดูแล คำพูดอ่อนโยนในวันที่เธอเจ็บป่วยหรือทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิดของเธอคนเดียว  

เขาไม่เคยมีใจให้เธอ... 

ไม่เคยมองเธอเป็นอะไรมากกว่าคนดูแลลูกชาย... 

ไม่เคยรักแม้แต่นิดเดียว... 

อลิซกัดริมฝีปากแน่นกลั้นน้ำตาไว้สุดแรงไม่ยอมให้มันไหลออกมาต่อหน้าคนพวกนี้และต่อหน้าเขา พอเถอะอลิซแกเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว 

ไม่เป็นไร…ถ้าจะตายก็ขอตายโดยไม่ต้องร้องขอความรักจากใครอีกแล้ว