--------------***--------------
♥หวังเย่วหลิน สตรีที่บุรุษทั่วหล้าต่างหมายปองจะครอบครอง ความงามของนางดุจเทพีีีีของจันทรายามท้องฟ้าพร่างไปด้วยหมู่ดาว แต่หามีผู้ใดรู้ว่านางจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่และไม่อาจเปิดเผยได้...
--------------***--------------
"โน้นๆ นางมานั่นแล้ว
"
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกล่าวบอกกับเพื่อนของมันด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของมันปรากฎความหลงไหลอย่างเห็นได้ชัด
“ด้วยความงามของนางข้าว่า’โฉมสะคราญล่มเมือง’ก็คงไม่อาจเทียบได้”
เด็กหนุ่มอีกคนกล่าวขึ้นพร้อมแสดงแววตาเร่าร้อน
“บัดซบ! เจ้ากล้าเอานางมาเทียบกับโฉมสะคราญ ข้าว่าเจ้าคงตาต่ำ ดูท่าเจ้าไม่อยากมีลูกตาไว้ใช้อีกแล้ว หากพูดไม่เข้าท่าอีก...ข้าจักควักตาที่มืดบอดของเจ้าออกมา!”
“ข้าเห็นด้วย เพราะข้าเชื่อว่านางไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเทพธิดาจุติลงมาเหยียบผืนปฐพีนี้ วาสนาในชีวิตข้าคงเป็นการได้มาอยู่แผ่นดินเดียวกับนางกระมัง..”
“เจ้าพูดถูกใจข้านักพี่ชาย!”
“หากวาสนาข้ามีมากกว่านี้คงจะได้ใกล้ชิดนาง เฮ้อ เหตุใดชาติที่แล้วข้าไม่ทำดีไว้เยอะๆนา...”
กลุ่มเด็กหนุ่มต่างพยักหน้าพูดคุยกันพร้อมมองไปยังสตรี ไม่สิ เทพธิดาของพวกมันจากไกลๆ
…
…,.
ในที่สุดหญิงสาวผู้เป็นที่กล่าวถึงของบทสนทนาก็ย่างเท้าลับตาไป
ในที่สุดร่างงามพลันมาถึงบ้านพัก ทางเข้าบ้านสลักไว้ด้วยตัวอักษรวิจิตรว่า
“หวังเย่วหลิน”
เด็กสาวไม่รอช้าผลักประตูเข้าพร้อมปิดประตูอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างบอบบางจะทรุดลงอย่างกระทันหัน
ใบหน้าสวยมีเหงื่อผุดออกมา ก่อนที่จะกล่าวอย่างมีโทสะว่า
“ไอ้บัดซบ!! คิดว่าตลกรึไง!! ข้าไม่อยากเป็นสตรีเว้ยย ไอ้กร๊วกเอ้ยยย! ฟ๊ากยูวววว!”
