(รีไรท์)อสรพิษต้องรัก (ท้องได้ แนวแฟนตาซี)

♡ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายแนวแฟนตาซี เป็นเรื่องราวที่เหนือธรรมชาติซึ่งเกิดขึ้นจากจินตนาการของคนเขียนเท่านั้น

คำแนะนำ

​ต้องรัก (Obligation): ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการบีบบังคับ พันธสัญญา และฤดูผสมพันธุ์ที่ปฏิเสธไม่ได้

​ต้องรัก (Affection): ความหลงใหลที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นในอ้อมกอดที่ค่อยๆ เปลี่ยนความเกลียดชังให้กลายเป็นความเสน่หา

​ป่าไผ่เริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ เล่าถึงวินาทีที่เขาพบอัญมณีสีน้ำเงินกลางป่าลึก จนกระทั่งถูกดูดผ่านมิติและหนีตายลงน้ำมาจนถึงที่นี่ มาคัสฟังด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ ขณะที่ยายเฒ่าดานูร์กลับค่อยๆ เผยรอยยิ้ม

“ข้าไม่เชื่อว่าจะเป็นเจ้า” มาคัสมองร่างโปร่งบนแท่นบรรทมเหมือนไม่อยากจะเชื่อซึ่งผิดกับป่าไผ่ที่มองทุกคนงงๆว่ากำลังหมายถึงอะไรกันแน่

“พวกท่านหมายถึงอะไร?”

​“เจ้าหนู... เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือกแล้ว” ยายเฒ่าเอ่ย “เจ้าถูกเลือกให้เป็นพระชายาของท่านมาคัส”

​“ชายา!!?” ป่าไผ่เบิกตากว้างจนแทบจะถลน คำว่า 'ชายา' ในโลกนี้มันก็คือ 'เมีย' ไม่ใช่หรือไง! เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง จะให้ไปเป็นภรรยาของราชางูหน้าดุคนนี้เนี่ยนะ?

​“ใช่... และตามจารีตโบราณ เมื่อศิลาศักดิ์สิทธิ์เลือกคู่ครองให้กษัตริย์แล้ว พิธีอภิเษกจะต้องมีขึ้นในคืนพรุ่งนี้” ยายเฒ่าเสริม

​“ข้าไม่มีวันสมสู่กับเพศเดียวกัน!” มาคัสสวนกลับทันควันด้วยความขยะแขยง

​“ผมก็เหมือนกัน! ผมไม่แต่ง!” ป่าไผ่รีบค้านอย่างลืมตัว

​“แต่... หากเจ้ามอบทายาทให้แก่ท่านมาคัสได้ ข้ามีวิธีส่งเจ้ากลับไปยังที่ที่เจ้าจากมา” คำโปรยของยายเฒ่าดานูร์ทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันที

​“หากข้อแลกเปลี่ยนนี้จะนำพาข้าคืนสู่มาตุภูมิได้... ข้าก็ยินดีรับมันไว้” ป่าไผ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่ทว่าหนักแน่น

​“เจ้าอาจจะยินดี แต่ข้าหาได้ยินยอมไม่!” ราชันย์อสรพิษตวาดก้อง บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงตามอารมณ์กริ้ว

​ป่าไผ่หาได้สะทกสะท้านต่อโทสะนั้นไม่ เขาละสายตาจากใบหน้าคมคายที่กำลังถมึงทึง แล้วหันไปวอนขอความเมตตาจากหญิงชราผู้หยั่งรู้แทน “ยายเฒ่า... โปรดชี้แนะมาเถอะ นอกจากหนทางนี้แล้ว ยังมีวิธีไหนอีกบ้างที่จะส่งผมกลับไป”

“ทางที่หนึ่งหากเจ้ายังยืนยันที่จะกลับไปถิ่นฐานของเจ้า หลังจากที่เจ้าประสูติพระโอรสเจ้าก็จะสิ้นพระชนแล้วหลังจากนั้นเจ้าก็จะได้กลับไป”

​“แล้วทางเลือกที่สองล่ะครับ?” ป่าไผ่เอ่ยถามด้วยเสียงที่พยายามข่มความตระหนก

​“ทางที่สอง... หากเจ้าเลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป เจ้าก็จะไม่ต้องสิ้นใจ” ยายเฒ่าดานูร์ตอบพลางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่นิ่งสนิท

​ป่าไผ่หันไปมองบุรุษร่างสูงตระหง่านราวกับยักษ์ปักหลั่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้า มาคัสจ้องตอบเขากลับมาด้วยแววตาดุดันและเย็นชา ความกดดันนั้นทำให้อากาศในห้องดูหนักอึ้ง เขาจะอยู่ได้อย่างไรในที่ที่ไร้คนรู้จัก ในที่ที่มีแต่ความเกลียดชัง และกับคนที่ไม่ได้รักเขาสักนิด อีกทั้งดูท่าทางมาคัสเองก็ดูจะพอใจกับทางเลือกแรกที่เขาต้อง 'ตาย' เสียมากกว่า เมื่อเห็นความว่างเปล่าในดวงตาคู่หน้า ป่าไผ่จึงตัดสินใจในทันที...

​“ผมเลือกทางแรกครับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

​“เจ้าแน่ใจแล้วรึ?” อารัญที่ยืนคุมเชิงอยู่ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าทางเลือกนี้เดิมพันด้วยชีวิต

​“ครับ ผมแน่ใจ”

ฝากติดตามด้วยเด้อ🙏🙏

เปิดเรื่อง​ 15/05/2562

ปิดเรื่อง​   -​-/--/-----