ท่ามกลางสงครามระหว่างเมืองแวมไพร์กับหมาป่าที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดซึ่งมีเพียงราชินีแวมไพร์และผู้หญิงร่างเล็กที่วิ่งอุ้มทารกและมีเด็กผู้ชายวิ่งตามหลังเพื่อมุ่งตรงไปยังบ้านของแม่มดสาวที่ราชินีเคยช่วยเหลือนางเอาไว้เมื่อถึงก็รีบเคาะประตูกันอย่างร้อนรน“เปิดประตูให้เราหน่อยๆๆ!!” เมื่อแม่มดได้ยินก็รีบมาเปิดประตู“มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรอเพคะ” “ข้าขอฝากคนใช้ของข้าและลูกทั้ง2คนของข้าด้วย”
แม่มดเมื่อได้ยินก็พยักหน้ารับแบบงงๆแต่ยังไม่ทันถามอะไรราชินีแวมไพร์ก็รีบมุ่งตรงไปยังเมืองซึ่งเหล่าพี่น้องแวมไพร์ทุกคนตายกันเกลื่อนเมืองเนื่องจากหมาป่าได้ร่วมมือกับเมืองพยาเหยี่ยว…
“แล้วอีนังนั่นไปไหน!!”ราชาหมาป่าพูดความโกรธที่ราชินีหนีไปแต่หาไม่เจอ“ชั้นจะไม่มีวันบอกแก”น้ำเสียงของราชาแวมไพร์ที่พลังเหลือเพียงนิดเดียวและคงจะตายในไม่ช้านี้ ส่วนฝั่งราชินีที่กำลังตามหาสามีอันเป็นที่รักของเธอเธอตะโกนเรียกด้วยเสียงสั่นๆพร้อมกับน้ำตาที่ล้นออกมาจนหยุดไม่ได้ด้วยความกลัวและเสียใจ...“หึหึยังไงก็ไม่รอดหรอกนะฉันได้ยินเสียงอีนังนั่นแล้วหล่ะ” ราชาหมาป่าพูดด้วยความสะใจจนขำออกมาเสียงดัง“ไม่!!นายอย่าจับตัวเธอนะ”พูดไม่ทันจบเจ้าลูกน้องหมาป่าก็เจอตัวเเละลากตัวเธอมาวางลงที่ราชาหมาป่า“ชั้นไม่ได้ทำอะไรนะลูกน้องชั้นเป็นคนเอามาเองนะ”
ราชาแวมไพร์เอาแต่ร้องไห้และราชินีแวมไพร์ก็วิ่งเข้ามากอดสามีของเธอเอาใจแน่นและกระซิบข้างหูว่าลูกของเราปรอดภัยแล้วทั้งสองกอดกันแน่นและทั้งสองก็ขำกันจนอีกฝ่ายโมโหจนกระชากคอทั้งสองขึ้นมา“จะตายกันอยู่แล้วจะขำอะไรกันห้ะ!”แล้วทั้งสองก็ขำกันจนถึงกับงงกันไปทีเดียว“ข้าขอโทษขอสมควรตายข้าจับตัวลูกของพวกนี้ไว้ไม่ได้”พอพูดจบราชาหมาป่าก็ฆ่าทั้งสองตายทันทีเพราะยังไงถึงถามไปทั้งสองก็ไม่บอกอยู่จึงพวกหมาป่าทั้งหมดก็ออกตามหาทายาททั้ง2….
-ฝั่งคนใช้และทายาททั้ง2-
“เราจะเอายังไงต่อไปล่ะท่านเอ่ออ….”
“ข้าชื่อโมโมะมีหน้าที่ดูแลทายาทแวมไพร์ทั้งสองเจ้าคะ” ทั้งหมดนั่งเครียจและไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรขึ้นมาเลยยบรรยากาศมีแต่ความโศกเศร้า “พี่โมโมะคับแล้วท่านแม่ของผมจะกลับมาหาผมมั้ย”เด็กนั่งก้มหน้าและเอามือจับที่ข้อมือของคนใช้“ต้องกลับมาสิจ้ะ” ทั้งสองนั่งจับมือกันร้องไห้จนเด็กน้อยหลับไป“แล้วท่านจะเอายังไงต่อไปล่ะ..เอ่อใช่สิแล้วมีเรื่องอะไรกัน?” ด้วยความงงและแม่มดอายุมากแล้วเลยงงจนลืมว่าพวกเขามาทำไม “คุณแม่มดช่วยพาพวกเราไปที่เมืองมนุษย์ทีพวกเราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้เพราะพวกหมาป่าจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แวมไพร์” พอพูดจบแม่มดก็รีบวิ่งไปหยิบตำราคาถาไปเมืองหมุษย์และหาวิธีศึกษาการใช้ชีวิตกับหมุษย์เมื่อหยิบเสร็จ ตึ่งงตึ่งงๆๆ… เสียงของฝูงหมาป่าที่กำลังมุ่งมาตรงบ้านแม่มดแค่ได้ยินจากเสียงดินก็รู้แล้วว่าพวกหมาป่าต้องมาเยอะมากๆแน่ๆ เมื่อเมื่อแม่มดได้ยินเสียงภัยอันตรายก็รีบวิ่งมาดูที่ลูกแก้ววิเศษก็พบว่าฝูงมาป่ากำลังวิ่งข้ามเขามุ่งตัวมาที่บ้านของแม่มดด้วยกองกำลังที่นับหมื่นแสนตัว แม่มดเห็นท่าทีว่าอีกไม่นานพวกนั้นคงจามาถึงที่นี่
“งั้นท่านเตรียมตัวให้ดีนะพวกหมาป่ากำลังมาที่นี่รีบเก็บแล้วตามข้ามา”แม่เก็บของเสร็จแม่มดก็ท่องคาถาในตำราจนพิธีเสร็จทั้ง3คนก็หาเข้าไปในแสงสีม่วงภายในพริบตา
-ฝั่งพวกหมาป่า-
“ตามหาให้เจอใครหาทายาทแวมไพร์เจอข้าจะให้เจ้าเลื่อนตำแหน่งและยกย่องครอบครัวท่านให้มีอำนาจยิ่งขึ้น”เมื่อได้ยินเหล่าหมาป่าผู้บ้าอำนาจก็ตาลุกเป็นวาวและมุ่งหน้าหาทายาทแวมไพร์อย่างสุดชีวิตแม่มาถึงบ้านของแม่มดก็ได้กลิ่นของแวมไพร์แต่ก็หาไม่เจอราชาหมาป่าโมโหจึงถล่มบ้านแม่มดทิ้งจนไม่เหลือซากและตามหาไปจนแทบพลิกแผ่นดิน
Guest
