!!เนื้อหาแนะนำนิยายอยูใน Dek-D นะคะ ทวงได้นะคะในทวิตเตอร์
@729namkheang!!
ถนนที่ข้างทางเต็มไปด้วยร้านขายข้าวของเครื่องใช้รวมถึงอาหารที่ระรานตาเต็มไปหมด รวมถึงผู้คนชาย-หญิงที่พามากันเป็นคู่ๆเต็มสองข้างทางไปหมด ในฝูงชนเหล่านั้นก็มีคุณกับพี่ชายของคุณอย่าง “จองกุก” ด้วย
“_____กลับไปเปลี่ยนชุดไหมครับ”
“ทำไมอะ จองกุกอปป้าไม่ชอบหรอ”
“ใช่ไม่ชอบ...กระโปรงมันสั้นไปอะ”
“...”
“อปป้าก็หวงของอปป้า” พูดพลางโอบเอวคุณ
“บ้า!!” คุณตีเข้าที่อกแกร่งของจองกุกเข้าเต็มๆ
แต่คุณก็ไม่เถียงพี่ชายของคุณ เพราะเป็นแบบที่จองกุกพี่ชายของคุณตั้งแต่เดินมาลงจากรถ ไม่มีใครที่ไม่มองคุณ คุณอาจจะใส่สั้นเหมือนที่พี่ชายของคุณบอกจริงๆ
“นี่ๆ อปป้าว่าเปลี่ยนเป็นกระโปรงยาวกว่านี้ดีกว่านะ”
“เอ๋??”
ในระหว่างที่คุณเดินเพลินมาจนถึงร้านเสื้อผ้าผู้หญิงที่เต็มไปด้วยชุดเดรส หวานแหววเต็มร้าน ร่างบางของคุณถูกจองกุกลากเข้าไปในตัวร้าน เดินเข้ามาในร้านได้ไม่นานพนักงานสาวในชุดสูทเนียบเดินเข้ามาทางคุณ
“เลือกได้ตามสบายเลยนะคะคุณลูกค้า”
“____ เลือกเลยเดี๋ยวอปป้าจ่ายให้ ขอแค่มันยาวกว่ากระโปรงตัวนี้”
“ได้เลย~จองกุกอปป้าใจดีที่สุดเลย”
คุณรีบวิ่งไปหาชุดที่ตัวเองหมายตาเลยทันที เมื่อเลือกชุดเสร็จก็ตรงไปที่ห้องลองชุดทันที เพียงไม่นานคุณก้าวเท้าออกมาพร้อมชุดเดรสสีชมพูล้วนทั้งตัวลายดอก ผ้าลูกไม้โดยมีโบว์คาดเอวอยู่ (มโนว่าคนในรูปเป็นรีดละกันเนอะ)
“มะ...มาแล้ว”
“...”
“พะ..พี่จองกุกคะ” คุณเดินมาหยุดตรงหน้าของจองกุกที่เขากำลังเหวอยู่
“...”
“จองกุกอปป้า!!”
“อยู่ตรงหน้าตะโกนทำไมเล่า”
“ก็เรียกตั้งหลายรอบไม่ตอบกลับเองนี่”
“เอ่อนี่ครับ...ค่าชุด” จองกุกยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้พนักงาน
“ขอบคุณค่ะ”
พนักงานโค้งคำนับและเดินเข้าเคาท์เตอร์ไป ก่อนที่คุณทั้งสองเดินออกจากร้านก็ไม่ได้หมายความว่าสายตาของจองกุกจะละออกจากคุณเลย...วันนี้เขาเป็นอะไรนะ
“อปป้าจ้องหนูอยุ่นั่นแหละ...หนูขนลุกอะ”
“หึ...”
ในระดับความสูงของคุณกับจองกุกห่างกันมาก ทำให้เวลาคุยกันคุณต้องเงยหน้าบ้าง จองกุกก็ต้องก้มหน้ามาคุยกับคุณ แต่คราวนี้เขากลับ...ย่อตัวลงมาทำให้ระดับใบหน้าของคุณกับเขาตรงกันพอดี จองกุกยื่นหน้ามาหาคุณเรื่อยๆแต่ต้องเบื่ยงหน้าไปข้างๆหูคุณ
“วันนี้น้องสาวของอปป้าสวยจังเลยนะครับ”
“...”
ถึงจะเป็นเพียงแค่เสียงกระซิบข้างๆหูของคุณก็เถอะ แต่มันยังคงดังก้องเหมือนจองกุกเขาไมค์มาพูดใส่หูของคุณหลายๆรอบๆ อยู่ในโสตประสาทของคุณ ถึงแม้จองกุกจะดึงหน้าหล่อออกไปแล้วก็ตาม สร้างความร้อนให้กับใบหน้าคุณไม่น้อยเลย
“...” ./////.
“หน้าแดง...เขิลอปป้าหรอ”
“บ้าน่า!!คิดไปเอง”
จองกุกจับมือคุณก่อนที่จะพาเดินไปเดินมาท่ามกลางคนพลุพล่านเต็มไปหมด ระหว่างทางคุณทั้งสองก็คุยเรื่องโรงเรียนบ้าง เพราะจองกุกรุ่นพี่ของคุณพึ่งจบการศึกษาไป คุณกับจองกุกรู้รักกันเพราะสายรหัสด้วยความที่นิสัยเข้ากันได้ อีกคนกวนทีนสุดติ่ง อีกคนก็รับมุขไปซะหมด...
“ตั้งแต่อปป้าจบไป โคตรเหงาอะ”
“เหงาอะไรก็คุยกันทุกวัน”
นั่นไงกวนทีนอีกแล้ว =*=
“หมายถึงที่โรงเรียนต่างหากเล่า”
“ก็ไปรับทุกวันนี่...”
“กินข้าวโดยไม่มีอปป้า ข้าวมันไม่อร่อยอะ”
ประโยคเมื่อครู่ทำให้ขาทั้งสองของจองกุกหยุดเดินทันทีแล้วหันมาจ้องหน้าคุณด้วยดวงตาเบิกโพลงที่ปกติมันก็โตอยู่แล้ว...มันยิ่งโตเท่าไข่ห่านซะอีก คุณไม่เข้าใจหรอกว่าประโยคที่คุณพูดเมื่อครู่ไม่ต่างจากประโยคสารภาพ รัก เลย!!
“รู้สึกแบบนั้นจริงๆหรอ” จองกุกมองตาคุณไม่กระพริบ
“อือ”
ยิ่งจองกุกทำตาโตใส่คุณ แล้วจ้องหน้าคุณไม่ขยับเขยื้อน คุณปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันตลกขนาดไหน คุณได้แต่กลั้นขำ... แต่…
“ฮ่าฮ่าฮ่า” คุณหลุดขำออกมาต่อหน้าของจองกุก
“ขำอะไรเล่านูนา”
จองกุกยู่ปากลงเล็กน้อยแสดงท่าทางไม่พอใจคุณเหมือนเด็กน้อยยิ่งทำให้คุณใจสั่นเข้าไปอีก ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันนะ...
“ขำอปป้านั่นแหละ คิก คิก”
“อย่าไป...พูดแบบนี้กับใครนะ”
“อะ...อืม”
แต่ไม่รู้ทำไมอยู่สายตาคู่คมของจองกุกก็เปลี่ยนเป็นแสดงความจริงจังขึ้นมาทันที คุณไม่รู้ถึงความหมายเมื่อกี้จริงนะ แต่เพียงไม่นานสายตาของจองกุกเปลี่ยนไปเหมือนปกติ พี่ชายของคุณพิลึกจนน่ากลัวจริงๆ
“นูนา~~~~”
“หืม?”
“จองกุกอปป้าอยากกินไอติมอะ”
“...”
“กินเป็นเพื่อนอปป้าหน่อยนะ...น้าครับ นะนะนะ”
คุณต้องสะดุ้งตัวทันทีเมื่อแขนแกร่งของจองกุกมาเกาะแขนของคุณแล้วเอาหัวซุยๆมามาวางบนไหล่ของคุณพร้อมส่งสายตาออดอ้อนเหมือนลูกแมว ให้ตายสิวันนี้เขาทำคุณใจสั่นหลายรอบแล้วนะ...
“อะ...อือก็ได้ๆ แต่อปป้าเลี้ยงนะ”
“โอเครเลย!! งั้นรออปป้าตรงนี้นะห้ามไปไหนกับคนแปลกหน้าด้วย เข้าใจ๊?”
“เข้าใจน่า~โตแล้วนะ”
“โตแค่ไหนก็เด็กสำหรับอปป้าอยู่ดี”
“...”
“เป็นห่วงไง จบนะเด็กดื้อ”
“...” เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ทำให้คุณใจสั่นแบบนี้
สนุกรึไงอปป้าบ้า!!
จองกุกเดินหายเข้าไปในร้านไอติมที่คนค่อนข้างหนาแน่น แต่รอเพียงไม่นานร่างสูงของจองกุกก็ออกมาพร้อมไอติมโคนวาฟเฟิล 2 โคน โคนหนึ่งรสชาเขียวเป็นโคนที่ยุ่งกับการกินอยู่ พลางอีกมือยื่นไอติมโคนรสคาราเมลที่คุณชอบ
“เอาน่า...อปป้าให้”
“หมดนี้เลยหรอ...” หน้าของคุณแสดงถึงความเหวอเล็กน้อย ไอติมโคนขนาดนี้คุณกินไม่หมดหรอก
“อือหมดนั่นแหละ”
“กินไม่หมดหรอก”
“เดี๋ยวช่วยกินน่า กินแค่ตัวเองอิ่มก่อนเถอะ”
คุณพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะค่อยเล็มขอบของโคนและค่อยไปกินเนื้อของไอติมเริ่มจากตรงข้างก่อน อาจเป็นเพราะรสที่คุณชอบคุณเลยกินเพลินโดยไม่สังเกตเลยว่าจองกุกกินอีกข้างหนึ่ง!! เพียงไม่นานปากทั้งสองก็ประกบกัน ดวงตาของคุณเบิกกว้างรีบผละออกจากไอติมทันที
“อปป้าเอาไอติมไปกินเหอะ...อิ่มแล้วอะ” คุณยื่นไอติมให้จองกุกก่อนวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที
“ดะ...เดี๋ยวไปไหนน่ะนูนา”
คุณรีบวิ่งเข้าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดตอนนี้ทันที วันทั้งวันเขาทำคุณใจสั่นมาหลายรอบแล้ว แต่ครั้งนี้มันทำให้คุณควบคุมตัวเองไม่อยู่จริงๆ เมื่อมาถึงห้องน้ำคุณล้างหน้าส่องกระจกทันที ใบหน้าหวานของคุณ แก้มใสของคุณขึ้นเลือดแดง แดงไม่แพ้ลูกตำลึงสุกเลยซักนิด
“อปป้าบ้า!!!”
คุณตบหน้าตัวเองก่อนจะตะโกนเพื่อระบายอารมณ์ออกมา จองกุกจะรู้ไหมว่าทำน้องสาวของตัวเองแทบคลั่ง...
“หน้าแดงขนาดนี้...เขินอปป้าหรอ”
“บอกแล้วไปว่าไม่ได้เขิน!!” คุณหันขวับไปตามเสียงที่มาใหม่ทันที ไม่ใช่ใครที่ไหนคุณที่พึ่งคิดถึงเขาไปเอง
“แล้วหน้าแดงทำไมหรอ”
“อะ...อากาศมะ..มันร้อน”
คุณพูดติดๆขัดๆทันทีเมื่อเห็นว่าจองกุกกำลังเดินเข้ามา นี่มันห้องน้ำหญิงนะ!!!
“หรอ”
“อือ”
จองกุกเดินเข้ามาหาคุณเรื่อยๆ สายตาที่เปลี่ยนไปเป็นเหมือนหมาจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังตะครุบกระต่ายน้อยแบบคุณ ทำให้คุณต้องถอยไปเรื่อยๆ จนหลังบางชนกับผนังห้องน้ำ
“อปป้านี่มันห้องน้ำหญิงนะ”
“ไม่มีคนอยู่นี่”
สองแขนแกร่งของจองกุกยันผนังห้องน้ำเอาไว้ แล้วยื่นหน้าเข้าไปหาคุณเรื่อยๆ เรื่อยๆจนลมหายใจของคุณทั้งสองเป็นลมหายใจเดียวกัน คุณได้แต่หลับตาแน่น อยากจะผลักร่างตรงหน้าใจจะขาดแต่ทำไมสองมือสองเท้าแข็งทื่อไปหมดเหมือนถูกสาป
“หลับตาปี๋ หน้าแดง คิดทะลึ่งกับอปป้าปะเนี่ย”
“บ้า!!ทะลึ่ง!!”
คุณลืมตาทันทีเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาเกาะแกะผมของคุณ คุณลืมตาเห็นจองกุกกำลังรวบผมของคุณมัดขึ้นเป็นจุกเอาไว้
“ผมยาวแล้วนะเด็กน้อย รวบได้แล้ว..”
“ใครเด็ก...ห่างกับอปป้าไม่กี่ปีเอง”
“กลับบ้านกันเถอะ เย็นแล้วนะเดี๋ยวพ่อแม่_____เป็นห่วง”
“อือก็ได้”
จองกุกจูงมือคุณเดินมาจนถึงรถของเขา
“อปป้าถามอะไรหน่อยสิ...”
“ว่ามาเลย ตอบได้หมด”
“สมมุติว่าเราใจสั่นกับใครซักคนนี่...ไอ้อาการแบบนี้มันคืออะไรหรอ”
“ถามแบบนี้ รู้สึกกับใครงั้นหรอ”
จองกุกชายหนุ่มอายุ 19 ย่างเข้า 20 มีหรอที่จะไม่รู้คำตอบที่น้องสาวของตนถามเมื่อครู่ ทำไมเขาถึงรู้น่ะหรอถ้าตอบว่าประสบการณ์ที่ผ่านมา...ผิดมหันต์เขารู้คำตอบตั้งแต่รู้จักกับคุณครั้งแรกเลยต่างหาก ถึงอย่างนั้นจองกุกก็ไม่กล้าจะไปสบตาคุณเลย สองมือกำพวงมาลัยแน่น...กลัวคำตอบที่จะได้กลับมา...
“กระต่ายแถวนี้แหละ” คุณพูดพร้อมเอานิ้วจิ้มที่แก้มของจองกุก
“หึ...เด็กน้อยเอ้ย”
“ตอบมาสิ มันคืออะไร”
“หาคำตอบเองสิ เด็กโง่~”
“ฮึ่ย อปป้าอะไม่รู้คำตอบก็บอก”
“รู้สิ รู้ดีด้วย”
“แล้วทำไมไม่บอกเล่า...”
“ถึงเวลาก็รู้เองเด็กน้อย”
“ยู่” -3-
คุยกันไม่นานรถของจองกุกก็จอดเทียบเข้ากับหน้าบ้านของคุณ คุณทั้งสองบอกลากันไม่นานคุณเดินเข้าไปในตัวบ้าน...
เพล้ง...
“ว๊ายยยยยยย”
เดินเข้ามาในบ้านไม่นาน รูปภาพที่คุณถ่ายภาพกับจองกุกร่วงลงจากชั้นวางของ ทันทีที่คุณเปิดประตูเข้ามา...นี่มันรางไม่ดีไม่ใช่หรอ คุณรีบตรงไปเก็บเศษกระจก แต่ด้วยความไม่ระวังทำให้เศษกระจกบาดนิ้วคุณ จนเลือดสีเข้มหยดบนรูปของจองกุก
กริ๊งงง...
เสียงโทรศัพท์ของคุณดังขึ้น คุณกดรับสายทันทีพลางเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างแผล
“ยอโบเซโยค่ะ”
[_____ นี่จีมินอปป้านะ]
“ค่ะ...มีอะไรหรือเปล่าคะ”
[นูน่า!! จองกุกไม่สบายตอนนี้อยู่โรงพยาบาล!!]
“จองกุกอปป้าเป็นอะไรคะ!!”
[ทำใจดีๆนะคะนูนา จองกุกแค่เป็น...]
“ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลใช่ไหมคะ เดี๋ยว_____ไปหานะคะ!!”
[ดะ...เดี๋ยวก่อนครับ]
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...
คุณตัดสายของจีมินอปป้าทันที รีบเรียก TAXI ทันทีเพื่อตรงดิ่งไปโรงพยาบาล ทันทีที่ถึงโรงพยาบาลคุณจ่ายค่าโดยสาร โดยเห็นนัมจุนอปป้า กับ จินอปป้ายืนอยู่ คุณตรงดิ่งไปหาเขาทั้งสองทันที
“อปป้าคะ จองกุกอปป้าอยู่ไหนคะ แล้วเป็นไงมั่งคะ”
“น้องใจเย็นๆนะครับ”
“...”
“จองกุกเป็น...”
นัมจุนอปป้าจับไหล่ของคุฯแน่นสีหน้าทีมีแต่ความจริงจัง ทำให้หัวใจของคุณตกวูบไปอยู่ตาตุ่มทันที น้ำตาใสเริ่มคลอที่ขอบตาร้อนผาวก่อนจะไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า...
“เป็นอะไรล่ะคะอปป้า ฮึก...”
“เป็น...”
คุณไม่รอฟังคำตอบรีบวิ่งเข้าตัวโรงพยาบาลทันที ก็เห็นร่างสูงกำลังนั่งซมอยู่ที่วิวแชร์ สองตาที่เคยจ้องคุณเมื่อกลางวันตอนนี้บวมปูด...ปากที่เคยมีสีแดงเมื่อคุณสัมผัสตอนนี้ซีดขาว ร่างกายที่เคยดูอบอุ่นนั่งตัวสั่นเทาด้วยความหนาวอยู่บนวิวแชร์
“จองกุกอปป้า!!”
คุณวิ่งเข้าไปหาทันที สองมือเรียวของคุณกุมมือของจองกุกเอาไว้แล้วเอาขึ้นทาบหน้า ถึงจะร้อนแค่ไหนคุณก็ยังคงทำมัน เผื่อว่าจองกุกจะไม่เป็นอะไรแล้วลืมตาขึ้นมาคุยกับคุณ
“ฮึก...ฮือ..เป็นอะไรทำไมไม่บอก ฮึก”
“...”
“ฝะ..ฝืนมาเที่ยวทำไมฮึก”
“...”
“ต้องมาเป็นแบบนี้...เพราะนูนาใช่ไหม ฮืออ”
“...”
“ขอโทษที่เอาแต่ใจนะฮึก...”
“...”
“อย่า...ปะ..เป็น..อะ..อะไร..เลยนะ ฮึก”
“อปป้า...ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ละ...เลิกร้องไห้...ได้แล้ว”
“จองกุกอปป้า!! ฟื้นแล้ว” พูดพลางเช็ดน้ำตา
“ละ..แล้ว มะ..มานี้ได้ไง”
“นั่งแท็กซี่มา...”
“...”
“ก็รัก...เป็นห่วงไม่ได้หรือไงเล่า”
“รู้คำตอบแล้วไงเด็กน้อย”
“...!!!!” ./////////.
“โทษฐานที่ทำให้เป็นห่วง ถ้าอปป้าหายแล้วมาแล้วจับมาเป็นแฟนซะให้เข็ด!”
คุณและจองกุกรู้สึกเหมือนกันตั้งแต่เจอกันวันแรกที่เจอกันแล้ว เพียงแค่ว่าคุณน่ะรู้คำตอบช้ากว่าจองกุกเขาแค่นั่นเอง...
‘หายไวๆนะคะ จองกุกอปป้า...’
#GetWellSoonJungkook
#FIRE3rdWin
สวัสดีฮับ รีดเดอร์ตามจริงแล้วว่าไรต์จะพักจากนิยายซักพักแต่ดันมีข่าวว่าจองกุกกี้ดันป่วยซะงั้น T^T เลยกลับมาแต่งอีก 555+ ก็กว่าจะอัพก็ดองจนมาถึงบังทันได้ 3 รางวัลแล้วเย่~~ ตอนนี้จองกุกกี้อาการคงดีขึ้นมากแล้วดูจากท่าดีใจของแต่ละรางวัล...5555+ แล้วเจอกันใหม่นะฮับรีด...<3<3<3
Guest
