< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

กระตุกหนวดเสือ

MAMAMON88
0.0
<
>
แกล้งกอด

หกโมงตรง ผมจำใจต้องมายืนทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่หน้าห้องทำงานของพวกคณะกรรมการนักศึกษา ที่สโมสรนักศึกษา ตอนแรกที่ผมตั้งใจว่าจะแกล้งป่วยเป็นอันพับไปเพราะไอ้เสือโรคจิตไลน์จิกทุกชั่วโมง กดดันผมทุกวิถีทาง ไม่รู้จะจองล้างจองผลาญอะไรผมนักหนา อิแค่ไปเผลอไปจีบเด็กมันเท่านั้นแหละ ทำอย่างกะผมไปเหยียบหน้ามัน โคตรโรคจิตเลย

ขณะที่ผมยังยืนทำใจอยู่หน้าห้อง ไลน์ผมก็ดังขึ้นรัวๆ

Tiger :

ยืนโง่อะไรอยู่ตรงนั้นเข้ามาสิ : 18.18

อย่าคิดหนีเด็ดขาด ตามถึงห้องนะบอกเลย : 18.18

หรือต้องให้ใช้กระดูกล่อ : 18.19

หรือชอบไก่ดิบ : 18.19

เชี่ย ไก่ดิบพ่อง พี่เสือแม่งชอบกินเองสิไม่ว่า หน้าตามันเหมาะกับการลากไก่ดิบไปกินในน้ำมากกว่าผมอีกอ่ะ เวรเอ้ย...ไอ้พี่เสือโรคจิต ดูแต่ละคำที่มันใช้กับผมสิ อ๊ากกกก...

ผมละโคตรงงเลย มันรู้ได้ไงว่าผมยืนโง่อยู่หน้าห้อง แต่ไม่ได้การแล้ว ไอ้เสือบ้าอำนาจจิกผมยิกๆ ๆ ๆ ไม่อยากเข้าก็ต้องเข้าแล้วแหละ..เฮ้อ

ผมเดินเข้าไปในส่วนห้องทำงานกรรมการนักศึกษา คล้ายๆออฟฟิศเลยแฮะ โคตรเงียบกริบ ไม่เห็นมีใครเลยวะ ผมหันซ้ายหันขวาก็จนตาไปสะดุดกับห้องที่เขียนว่าห้องประธานนักศึกษา...อะโห มีห้องส่วนตัวด้วยเมิง ผมเดินไปเคาะประตูเบาๆ ก่อนค่อยๆ แง้มประตูเข้าไป...

แม่เจ้า!!! ห้องหรือกองขยะวะ เศษกระดาษอะไรไม่รู้สุมรุมเต็มห้องไปหมด นี่มันห้องเก็บของหรือห้องประธานนักศึกษากันแน่วะเนี่ย

ผมเดินหลบๆ กองกล่องระเกะระกะเข้าไป จนเจอหมีควายนั่งหันหลังอยู่ตรงมุมห้อง ตอนนี้ไอ้พี่เสืออยู่ในชุดกึ่งลำลอง ใส่กางเกงนักศึกษากับเสื้อกล้ามสีขาว โห พี่หมีควายมีความหุ่นดีเหมือนกันนี่หว่า แขนที่โผล่ออกมาจากเสื้อ เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยไร้ไขมันส่วนเกิน ก็ไม่ได้อยากจะชมหรอกนะ ถึงจะบอกว่ามันหุ่นหมีควาย แต่จริงๆ แล้วไอ้พี่เสือแม่งหุ่นดีมากแบบผู้ชายที่โตเต็มที่ ลำตัวหนาๆ แน่นๆโคตรจะดูดี เทียบกับผมที่เป็นเด็กตัวเพิ่งยืดนี่หุ่นห่างกันหลายขุม เห็นแล้วก็อดจะมองด้วยความชื่นชมไม่ได้

“เอ่อ...พี่เสือ ผมมาแล้วครับ” ไอ้พี่เสือได้ยินเสียงผมเรียกก็ยืดตัวลุกขึ้นเต็มความสูงหันกลับมาหาผม

“กว่าจะมาได้นะ ยืนโง่อยู่หน้าห้องทำไมตั้งนาน” ยัง...ยังจะด่ากูอี๊ก

“ครับ พี่จะให้ผมช่วยอะไร” ผมปั้นหน้าซื่อกะพริบตาปริบๆ

“ยกของพวกนี้ออกไปข้างนอกให้หมด แล้วจัดเรียงเอกสารตามปี พ.ศ. เป็นกองๆ ไว้ เสร็จแล้วเข้ามาทำความสะอาดในห้องให้เรียบร้อย” โห....ใช้กูอย่างจริงจังมาก

"เอ่อ ไม่มีคนอื่นมาช่วยเหรอครับ ของเยอะเลยเนอะ แหะๆ" กูนักศึกษาปีหนึ่ง ไม่ใช่กรรมกรแบกหาม ดูไอ้กองเอกสารพวกนี้ดิ หุ่นอย่างเด่นจะยกไหวม๊ายย

"ไม่มี คณะกรรมการชุดใหม่จะเริ่มเข้ามาสัปดาห์หน้า แต่ผมต้องเข้ามาเคลียงานก่อน ประธานคนเก่ามันเรียนสถาปัตย์ตั้ง 8 ปีกว่าจะจบ ทิ้งมรดกเป็นกองขยะไว้เนี่ย เลยให้คุณมาช่วยเคลียไง”

"แหะๆ ทำไมผมต้องทำ"

"อะไรนะ!" เฮือก! เสียงเขียวเลย โคตรน่ากลัว

"เอ่อ ผมบอกว่ายินดีมากเลยที่ได้มาช่วยพี่คร๊าบบ" โฮ....เวรกรรมของเด่น

"ดีมาก บอกก่อนนะ ตอนนี้แอร์ห้องนี้เสีย ร้อนก็ถอดเสื้อได้ แต่ต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้ ผมจะอยู่ช่วยถึงหกโมงครึ่ง เพราะผมมีนัดกับเฟย์ พอเฟย์มา ผมก็จะไปแล้ว"

ห๊ะ...ไอ้เลว เรียกกูมาสั่งงานแล้วจะชิ่งไปกับสาวเนี่ยนะ เชี่ยยย

"เอ่อ ผมค่อยๆทำได้ไหม แบบ ทำวันละนิด แบบว่าวันนี้ผมต้องรีบกลับบ้าน" กูรีบแถเลยจ๊ะ จริงๆผมอยู่หอแถวมหาลัยนี่แหละ แต่มั่วไปก่อน เรื่องอะไรจะอยู่ทำคนเดียวให้โง่

"หึ นายโดดเด่น ดำรงค์วงศ์ เป็นคนชลบุรี อำเภอหนองใหญ่ ปัจจุบันพักอยู่หอพัก Seeside ข้างมหาวิทยาลัย ถูกต้องไหม" ถูกทุกคำ ฮือ..

"บ้านคุณอยู่ไกลขนาดนั้น ผมไม่คิดว่าคุณจะรีบกลับบ้านได้หรอกนะวันนี้" อ๊ากก...รู้ละเอียดเชียว ยอมแล้วจ้า

"ผมหมายถึงเอ่อ นัดกับเพื่อนน่ะ นัดเพื่อนไว้ ผมต้องรีบกลับ"

พี่เสีอถอดเสื้อกล้ามออก โชว์แผงอกล่ำๆสีแทน หน้าท้องเป็นซิกแพกสวย อย่างกะนายแบบ เขาค่อยๆเดินมาหาผมช้าๆ ตามองผมนิ่ง ผมยืนตัวแข็ง กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ จะทำอะไรเนี่ย...

ผมค่อยๆเดินถอยหลังทีละก้าว แต่ร่างสูงใหญ่ก็ยังเดินรุกไล่มาช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว..กึก จนหลังผมชนกับโต๊ะทำงานตัวโตในห้อง ผมรีบยกมือดันหน้าอกแน่นๆนั้นไม่ให้เข้ามาใกล้ มือผมสัมผัสกับผิวเนื้อแข็งแกร่ง

"พะ..พี่จะทำอะไร"

พี่เสือยังคงไม่ตอบ กลับโน้มตัวลง เอามือวางที่โต๊ะทำงาน ตอนนี้ผมโดนกักตัวอยู่ระหว่างแขนสองข้าง ตึก..ตึก..ตึก ใจผมถึงกับเต้นแรงเลย เชี่ย..มันก้ำกึ่งระหว่างความกลัว กับความอาย มือผมยังคงยันอกแน่นๆไว้อย่างกลัวๆ

"ดูหน้าคนโกหก หึ..จะให้ผมพูดประวัติเพื่อนคุณด้วยไหม อย่ามาทำลูกไม้กับผมดีกว่า ผมไม่ชอบคนโกหก" ว๊ากก รู้ดีกระทั่งประวัติเพื่อน ไอ้พี่เสือมันจะเทพเกินไปแล้ว

สมองผมวิ่งเร็วจี๋ รีบหาทางเอาตัวรอด ทำไงดีว๊า ไม่อยากโดนใช้ให้ทำงานเยี่ยงทาส แต่ดูแล้วจะรอดยาก ไอ้พี่เสือมันเอาจริง กะจะเล่นกูจริงๆแน่ ผมจ้องตาคมดุคู่นั้นด้วยตาโตๆของผม เอาไงดี เอาไงดี...จนหน้าหล่อๆที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเคลื่อนเข้ามาจนใกล้จะชนกับหน้าผม ผมเลยได้สติรีบเอามือดันใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนนั้นออกห่าง...อี๋..สากมือเชียว

"พี่..คุยกันดีๆ ไม่ต้องมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้" ผมรีบละล่ำละลักบอก พยายามเอียงหน้าหนีสุดฤทธิ์

"หึ คุณนี่ตลกดี ชื่อเหมือนหมา หน้าเหมือนแมว แถมยังทำท่าตื่นกลัวเป็นกระต่ายตัวน้อยอีก น้องเด่นสารพัดสัตว์"

ไอ้บ้า!! สารพัดสัตว์พ่อง!!

"พี่มาว่าผมทำไมเนี่ย ทีตัวเองหน้ามีแต่ขนอย่างกับลิง ตัวก็ใหญ่อย่างกับหมีควาย แถมนิสัยยังดุอย่างกะหมา แต่ดันชื่อเสือ สารพัดสัตว์กว่าผมอีก" ผมอดสวนออกไปไม่ได้ เกลียดแม่ง ว่ากูชื่อเหมือนหมามาตั้งแต่เช้าแล้วนะ

พูดไม่ทันขาดคำ หน้าผมก็แทบบี้เพราะถูกมือควายๆของไอ้พี่เสือบีบคางแน่น

"ปากดี กล้าดีนี่" อ๊ากก ผมลืมตัวไปหือกับหมีควายเข้า โคตรน่ากลัวอะ ผมรีบปรับสีหน้า ทำตาปริบๆอ้อนสุดฤทธิ์

"อ๋ม อ๋อ โอ๊ด..อี้..อ่อยอ่อนอ๊าา"

พี่เสือขวดคิ้วจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง ก้มหน้ามาชิดจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

"ผมไม่ใด้เป็นคนมีความอดทนมากนัก เพราะฉะนั้นผมสั่งอะไรก็ทำ อย่าปากดีให้มากนัก นี่ถือเป็นการสั่งสอนเบาะๆจากรุ่นพี่ ทีหลังทำอะไรจะได้รู้จักดูตาม้าตาเรือบ้าง"

ชัดเลย..ตั้งใจแกล้งกูชัดๆ

"อ๋มอู๊แอ๊ว" ผมรีบรับคำเร็วไว โคตรเซ็งอะ แค่ไปช่วยคนที่เขาจีบอยู่ถือน้ำแค่เนี๊ยะ ต้องทำกะกูเบอร์นี้เลยเหรอ ไอ้หมีควายเลว ไอ้จอมอาฆาตพยายบาท ไอ้เสือขาดความอบอุ่นเอ้ยย

พี่เสือมองหน้าผมนิ่งๆอย่างคาดโทษ ก่อนจะปล่อยมือออก แรงแม่งโคตรแรงควายอะ ผมรู้สึกแก้มนี่เจ็บไปหมด ผมรีบถอยออกมาพ้นระยะแขนขาไอ้หมีควายก่อน เพื่อความปลอดภัย

ผมจะจำเอาไว้ ไอ้เลว ใช้ความเป็นรุ่นพี่กลั่นแกล้ง แถมยังถือว่าตัวเองตัวโตกว่าใช้กำลังบังคับผมอีก โคตรเลว ไม่เคยมีใครทำกับผมขนาดนี้มาก่อน หึ..รู้จักเด่นน้อยไป อย่าให้ถึงคราวเด่นนะ

ผมเริ่มยกไอ้ลังหนักๆออกไปนอกห้อง แม่ง นอกจากจะหนักแล้วฝุ่นยังโคตรเยอะเลย ผมยกไปลังเดียวเสื้อนักศึกษาผมก็เลอะฝุ่นดำเป็นปื้น เวรเอ้ย! ผมเลยจำใจต้องถอดเสื้อบ้าง

ไม่อยากจะถอดเลย เทียบหุ่นขี้ก้างของผมกับไอ้ล่ำข้างๆนี่โคตรฟ้ากับเหว แต่ก็ช่างมันแล้ว ร้อนก็ร้อน ฝุ่นก็เยอะ ผมเลยจำใจต้องทำ ไม่เห็นจะแคร์ไอ้หมีควายนั่น หุ่นไม่ดีก็ไม่ได้ไปหนักหัวใครปะวะ

พี่เสือเห็นผมเริ่มทำงานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เราต่างทำงานกันเงียบๆ ผมยกลังทยอยออกมาข้างนอก โคตรหนักอะบอกเลย แต่เด่นจะไม่ย่อท้อ รอให้เสร็จงานนี้ก่อนเหอะ ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่เลย ไอ้หมีควายอย่าหวังจะได้ใช้คนเด่นๆอย่างผมอีก

อากาศภายในห้องโคตรร้อนจริงจังครับ ทำไมไม่มาตอนที่แอร์ซ่อมเสร็จก่อนวะ ผมได้แต่บ่นในใจ แต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาทำต่อไป ของในห้องนี่ก็โคตรรก ไม่รู้สุมมาตั้งแต่สมัยไหน ผมก้มหน้าก้มตาทำไม่สนใจไอ้หมีควายหรอก ทำอะไรก็ทำ บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงยกของกึกๆ เท่านั้น

ผมยกของออกไปเกือบหมด แต่ไอ้หมีควายไม่รู้หายไปไหน ดีเหมือนกัน เกลียดแม่ง ไม่เห็นอยากอยู่ใกล้เลย ผมกวาดตามองเร็วๆ กล่องในห้องถูกยกออกหมดแล้ว เหลือแต่กล่องที่สุมไว้บนตู้เอกสาร แม่ง รกได้โล่มาก

ผมมองซ้ายมองขวา เห็นเก้าอี้ไอ้ประธานนักศึกษาอยู่ใกล้ๆ ถึงจะเป็นเก้าอี้มีล้อแต่ไม่น่าเป็นอะไร เพราะตัวโตมาก ดูแข็งแรงน่าจะสมดุลดี ไม่ลื่นง่ายๆ

ผมเอาเก้าอี้ไปวางติดกับตู้ แล้วค่อยๆเกาะตู้ปีนขึ้นไปยืน ก็โอเคนี่หว่า ไม่ขยับเลย ผมเลยค่อยๆยืดตัวไปที่ลังเอกสารบนหลังตู้ เอามือลองดันดูแทบไม่เขยื้อนเลย แม่งโคตรหนัก ผมใช้แรงแขนค่อยๆดันให้เคลื่อนมาทีละน้อย จนในที่สุดก้นกล่องก็เคลื่อนมากพอจนผมยกลงมาได้

ฮึบ..ผมออกแรงยกกล่องนั้นออกมา เหวอ..แรงดึงของกล่องหนักๆนั้นเกินที่แขนผมจะรับไหว แถมเก้าอี้ก็ดันลื่นอีก ตัวผมเลยถลาลงจากเก้าอี้อย่างน่าอนาถ ผมหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวด..

พลั่ก!! เสียงกล่องหนักๆตกลงพื้น แต่ตัวผมกลับลอยวืดเข้าไปอยู่ในอ้อมอกแน่นๆ เชี่ย!! ตกใจหมด

"นี่คุณทำบ้าอะไร! ปีนขึ้นไปทำไม โง่หรือเปล่า"

ผมเอามือคว้าคอพี่เสือเพื่อยึดไว้อย่างลืมตัว พี่เสือทำหน้าโหดมองหน้าผม ผมมองหน้าครึ้มหนวดของเขาอย่างงงๆ จนมาเริ่มรู้สึกแปลกๆเมื่อผิวเนื้อเปลือย บริเวณหน้าอกของเราเสียดสีกันอย่างไม่ตั้งใจ ยอดอกผมถูไถกับเนื้อเปลือยนั้นจนหดตัวรัดแน่น ผมนี่ขนลุกไปหมด รีบตะเกียกตะกายลงยืนที่พื้น พี่เสือคงได้สติเหมือนกัน รีบวางผมลงเหมือนของร้อน

ผมรีบประคองตัวยืนขึ้น ใจเต้นตึกตักอีกแล้ว โอ๊ย.. ผมรู้สึกเลยว่าตัวเองจะต้องหน้าแดงแน่ แซรดดด..

"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมทำอะไรไม่ระวังเลย เก้าอี้แบบนี้เอามารองปีนได้ยังไง ดีนะที่ผมมาทัน ไม่งั้นคุณหัวฟาดพื้นจนโง่หนักกว่าเก่าแน่"...ไอ้ควาย...คำก็โง่ สองคำก็โง่ ตัวเองฉลาดตายละ

ผมขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ เงียบไปแหละเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุดแล้ว แต่สายตาผมก็เหลือบไปเห็นเฟย์กำลังเดินเข้าประตูห้องทำงานมา...

แล้วความคิดชั่วร้ายของผมก็ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ว่าเด่นโง่หรา..เดี๋ยวเจอแน่

"โอ๊ย.." ผมแกล้งร้อง ทำขาอ่อนเหมือนจะทรุดลงไป พี่เสือเห็นแบบนั้นก็รีบมารับตัวผมไว้อย่างลืมตัว ..เสร็จเด่นล้าวว

พอเฟย์เดินเข้าประตูห้องมา ผมก็รีบกอดเอวหนาของพี่เสือไว้ทันที

"อ๊าา..พี่เสืออย่า.." ผมรีบทำเสียงแรดแบบใส่อารมณ์เต็มที่ เอามือจิกหลังแน่นๆของพี่เสือไว้ เอาตัวถูไถกับพี่เสือทันที พี่เสือได้แต่อึ้ง ไม่ทันได้ผลักผมออก ร่างกายเราเสียดสีกันจนผมใจเต้นตึกตักไปหมด

ทำไมพี่เสือไม่ขยับออกไปวะ...ผมกลับรู้สึกเหมือนว่าพี่เสือกอดผมตอบ..มือหนาไล้ลงไปที่แอ่งหลังผมตรงบริเวณผิวเนื้อที่เปลือยตรงขอบกางเกงเอวต่ำๆของผม อ๊าก...ทำไรเนี่ยยยย

"ว๊ายย!!! ทำอะไรกันน่ะ"

พอได้ยินเสียงเฟย์ พี่เสือรีบผลักตัวผมออกอย่างแรงจนหลังผมกระแทกตู้ดังตึง

หลังผมเจ็บแปล๊บแต่ไม่มากมายนัก พี่เสือเหลือบมองผมหมือนเป็นห่วงแว่บหนึ่งก่อนจะรีบเดินไปหาเฟย์ที่ยืนช็อคอยู่หน้าประตู

"เฟย์ ไม่มีอะไร อย่าเข้าใจผิดนะ"

เฟย์ยังคงยืนมองผมกับพี่เสืออย่างอึ้งๆ

"แล้วทำไมต้องถอดเสื้อกอดกันด้วยคะ หรือว่า..." เฟย์ทำท่าอึกอักหน้าแดงก่ำ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ได้ผล

"แอร์มันเสียน่ะเลยต้องถอดเสื้อ พอดีให้เด่นมาช่วยจัดของ เมื่อกี๊เป็นอุบัติเหตุ เด่นตกลงมาจากเก้าอี้พี่เลยไปรับไว้" พี่เสืออธิบายเสียงนิ่ง ไม่ลนลาน มืออาชีพสุดๆ เฮอะ!

"อย่างนั้นเหรอคะ เอ่อ เด่นเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" เฟย์ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เดินมาหาผมเหมือนเป็นห่วงจริงๆ

"ผม..ผมไม่เป็นไร" ผมแกล้งทำท่าลนลานเหมือนมีพิรุษ ทำเป็นมองไปทางพี่เสือตาละห้อย เลยเจอสายตาเรียบนิ่งมีแววสังหารอยู่ในนั้น อุ้ย!! ขนลุกเลยครับ สายตาแบบนี้ทำเอาเสียวสันหลังวาบเลย

"เอ่อ เฟย์มาแล้ว งั้นผมกลับก่อนดีกว่าครับ" ผมยังคงแกล้งทำดราม่าต่อไปจนเฟย์มองผมกับพี่เสือแปลกๆ

"พี่เสือคะ ไหนๆเด่นก็มาช่วยงาน ชวนเด่นไปกินข้าวกับเราดีไหมคะ"

พี่เสือเดินนิ่งๆไปหยิบเสื้อมาใส่ ท่าทางจะไม่ดีแล้ว กลัวใจไอ้เสือโรคจิตนี่มากเลยอ่ะ ถ้ามันให้ผมไปด้วยนี่หายนะแน่

"อ่า เออ ผมไม่อยากไปเป็น ก ข ค หรอกนะครับ ผมเป็นแค่รุ่นน้องที่เพิ่งเจอกันวันแรก จะไปด้วยยังไงล่ะ"

ผมแกล้งดราม่าต่อไปอีกหน่อย แต่ตัวกูนี่ขยับไปหน้าประตูแล้วจ้า

"หึ น้องเด่น อยากไปด้วยเหรอครับ" พี่เสือใส่เสื้อแล้วหันมาพูดกับผมเสียงเย็น ว๊ากก ไม่อยากจ้า

"ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมมีนัดกับเพื่อนด้วย..งั้นผมไปก่อนนะครับ ดีใจที่ได้มาช่วยวันนี้นะครับ บาย"

ผมใช้โอกาสตอนที่เฟย์กำลังสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับไอ้หมีควายชิ่่งซะเลย แบบนี้มันไม่กล้ารั้งผมไว้หรอก หึหึ

"เดี๋ยวคุณ"...เชี่ย รั้งจริงดิ

"ครับพี่เสือ"

"อย่าลืมใส่เสื้อ เดินไปอย่างนี้ไม่สงสารคนมองมั่งเหรอ" 

อ๊ากก..ไอ้เลว ถึงจะไม่มีซิกแพก แต่พุงก็ขาวนะเว้ย ผมรีบคว้าเสื้อขึ้นมาจากพื้น อาศัยจังหวะที่ก้มหยิบเสื้อแลบลิ้นใส่ไอ้หมีควายทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปยิ้มให้เฟย์ แล้วสะบัดตูดออกมาด้วยความเร็วแสง...ฟู่ว...ว

ในที่สุดก็จบสิ้นเสียที...เด่นเป็นอิสระแล้ว...ลาขาดเว้ย..ไอ้พี่เสือหุ่นหมีควาย