< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาหารัก...ภาคต่อกรงขังรักชายา

จำปาสีขาว 4289
0.0
<
>
บทนำ

บทนำ..

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาหารัก..

ณ...หุบเขาอันเงียบสงบสุขร่มรื่นเติมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และทิวทัศน์อันสวยสดงดงาม..

ร่างใหญ่ของชายคนหนึ่งนั่งแต่งกลอนดีตพิณชมทิวทัศน์อันสวยสดงดงาม..

อยู่ที่ศาลาคนเดียวด้วยหัวใจที่เศร้าหมองและคะนึงถึงแต่คนรักที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาได้..

"การเวลาแปลผันไม่อาจจะมีวัน

"ย้อนคืนวันเวลากลับมาได้..

"บุปผาบานสะพรั่งและร่วงโรยตามการเวลา..

"ไม่มีผู้ใดอยู่ยั้งยืนต้านการเวลาได้..

"ทุกสิ่งทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาผ่านพ้นไป..

เสียงบทกลอนที่เศร้าใจแต่งออกมาจากจิตและวิญญาที่คะนึงถึงคนรักที่จากไปหลายปีแล้วด้วยความรักที่มีล้นหัวใจให้นางแต่เพียงคนเดียว..

และนางก็ยังอยู่ในใจของเขาไม่มีวันลืมเลือนหายไปตามการและเวลาที่แปลผันเปลี่ยนแปลงในทุกๆวันทุกๆเวลาที่ผ่านไป..

"เสด็จพ่อทำไมวันนี้

"เสด็จพ่อแต่งบทกลอนเศร้าใจยิ่งนักล่ะขอรับ

เด็กชายตัวน้อยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงสัย..

"หรือเพราะว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของเสด็จแม่...

"เสด็จพ่อเลยแต่งกลอนเศร้าๆบทนี้ขึ้นมา..

เด็กชายตัวน้อยพูดออกมาและโผล่เข้ากอดคนเป็นพ่อด้วยความรักล้นหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้..

อ๋องจือหรานกอดลูกชายตัวน้อยกลับด้วยความรักมากมายเหลือเกิน..

"ใช่แล้วล่ะลูกรักพ่อ.

"พ่อคิดถึงเสด็จแม่ของลูกมากเลยแต่งบทกลอนนี้ขึ้นมา..

อ๋องจือหรานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยๆแต่เขาก็ต้องไม่ให้ลูกชายของเขาเห็นความอ่อนของเขาเป็นอันขาด..

"เสด็จพ่อเสียพระทัยหรือไม่

"ที่ลูกเกิดมาแล้วเสด็จแม่จากไป...

"ลูกเป็นสาเหตุที่ทำให้เสด็จแม่จากไปหรือไม่ขอรับ..

เด็กชายตัวน้อยพูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความคิดถึงคนเป็นแม่ถึงเด็กชายจะไม่เคยเห็นใบหน้าของคนเป็นแม่แต่เด็กน้อยก็รักแม่ของเขามากเช่นกัน..

"พ่อไม่เคยใจเสียที่ลูกเกิดมา..

"ลูกเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อที่เหลืออยู่...

"อย่าคิดว่าที่ลูกเกิดมานั้นทำเสด็จแม่ของลูกจากไป..

"คิดใหม่เสียว่าเสด็จแม่ไม่ได้จากพวกเราพ่อลูกไปที่ใด..

"เสด็จแม่ของลูกมองพวกเราสองพ่อลูกอยู่บนท้องฟ้า..

"ถ้าลูกคิดถึงเสด็จแม่ของลูกก็มองขึ้นบนท้องฟ้า

"ลูกก็จะรู้สึกว่าเสด็จแม่ของลูกมองลูกตลอดเวลาอยู่เหมือน..

"เสด็จพ่อคิดแบบนั้นหรือขอรับ..

"เสด็จแม่ให้กำเนิดลูกแล้วจากไป..

"เสด็จพ่อไม่คิดว่าเสด็จแม่ไม่รักลูกหรือขอรับถึงทิ้งลูกไปตั้งแต่แรกเกิดแบบนั้น.

เด็กชายถามออกมาด้วยความไร้เดียงสา...

"เสด็จแม่ของลูกรักลูกมากนะ..

"รักลูกมากจนตั้งชื่อลูกด้วยตัวอักษรตัวเดียวกันกับเสด็จแม่ของลูกเลยนะ..

"กู่หลานลูกเสด็จแม่ของลูก

"รักลูกที่สุดเลยนะอย่าคิดว่าเสด็จแม่ของลูกไม่รักอีกล่ะ..

อ๋องจือหรานพูดปลอบโยนลูกชายตัวเด็กด้วยความรักและความห่วงใยมากๆ..

เขาเป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกันเพื่อดูแลลูกชายตัวน้อยให้มีความสุขไม่รู้สึกขาดความรัก..

"วันนี้พ่อจะพาลูกไปไหว้เสด็จแม่ของลูกที่สุสาน..

"ลูกไปเตรียมตัวชะ..

อ๋องจือหรานพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"เสด็จพ่อจะพาลูกไปจริงๆหรือขอรับ..

เด็กชายตัวน้อยพูดออกมาด้วยความดีใจมากๆนี้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เด็กน้อยเกิดมาที่จะได้ไปไหว้สุสานของคนเป็นแม่

เด็กชายตัวน้อยเลยดีใจที่สุดจึ่งรีบละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อไปเตรียมให้เรียบร้อยแล้วรอคอยด้วยหัวใจที่มีความสุข...

อ๋องจือหรานมองด้านหลังของลูกชายด้วยสายตาที่เศร้าๆเขายังไม่เคยลืมมู่หลานเชียนนางที่เขารักยิ่งด้วยหัวใจที่มีมากล้น..

ถึงนางจะจากไปแล้วแต่อ๋องจือหรานก็ยังอาทรรักแต่มู่หลานเชียนคนเดียวไม่มีวันเลือนหายไปตามกาลเวลาที่ร่วงเลยผ่านไปในแต่ละวันแต่ละปี..

เขายังจะจดจำนางตลอดลมหายใจของเขาที่ยังเหลืออยู่...

"มู่หลานเชียนหลายปีผ่านไปแล้วที่เจ้าจากข้าและลูกไป

"วันนี้ข้าจะพาลูกไปหาเจ้านะ..

อ๋องจือหรานพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นไหวและน้ำตาไหลรินออกมาเขาจึ่งเงยหน้าขึ้นมองฟ้าไม่ให้น้ำตาไหลรินออกมาเพิ่มอีก...

การที่คนเรามีรักที่ลืมอยากเป็นอะไรที่ลำบากและทรมานหัวใจมากมายเกินที่จะมีลมหายใจได้...

มาแล้ววว....ภาคต่อจ้าาา....

เข้ามาอ่านและเข้ามาเป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะ..

อย่าลืมกดเป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะคะ..

จะพยายามอัพลงให้อ่านในไม่ช้านี้คะ..

เม้นตามใจว่าอยากอ่านแบบไหนเลยนะคะ...

ขอบคุณมากๆนะคะที่ติดตามกัน..