< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

แต่งครั้งเดียวได้สามี..ตั้งสามคน

จำปาสีขาว
0.0
<
>
บทนำ

บทนำ​

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวรถม้าสีแดงจอด

รอเจ้าสาวที่หน้าบ้านอย่างยิ่งใหญ่....

ด้านหน้ามีชายร่างสูงใหญ่นั่งอยู่บนหลังม้า

รอรับเจ้าสาวกลับไปแต่งงานกับหัวหน้าชนเผาของเขา...

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผ่าเผยน่าเกรงขาม

นั่งอยู่บนม้าหลังม้าอย่างนิ่งๆและไม่ได้พูดจาอะไร

จนเวลาผ่านไปไม่นานเจ้าสาวในชุดเสื้อผ้าสีแดงก็เดินออกมาจากบ้านพร้อมด้วยพ่อและแม่เลี้ยงสาวน้องต่างมารดาออกมาส่งเจ้าสาว

"ท่านพ่อข้าต้องไปแล้ว...

"ท่านพ่อต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะเจ้าค่ะ...

ชินเหมยนางพูดกับพ่อของนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ...

"พ่อจะรักษาสุขภาพให้ดี

"เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงพ่อ

"ต่อไปนี้เจ้าจะต้องแต่งงานออกไปจากบ้านนี้แล้ว..

"เจ้าต้องเป็นภรรยาที่ดีต่อสามีของเจ้านะ

"ชินเหมยลูกพ่อ..

"ชินเหมยเจ้าต้องเป็นภรรยาที่เชื่อฟังสามีของเจ้า

"และต้องดูแลครอบครัวสามีของเจ้า

"เพราะครอบครัวสามีของเจ้าก็คือครอบครัวของเจ้าเมื่อเจ้าแต่งงานเข้าไปแล้ว...

"ชินเหมยเจ้าเข้าใจที่พ่อพูดบอกเจ้าใช่ไหม...

"ลูกจะจำคำสั่งสอนของท่านพ่อเจ้าค่ะ..

ชินเหมยพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆ

และนางก็รู้กลัวเพราะนางต้องจากบ้านไป

อยู่ที่ๆนางไม่เคยเห็นและไม่คุ้นเคยกับที่นั้น

ถึงนางจะกลัวแต่นางก็ต้องอดทนเพราะนางไม่อยากให้พ่อของนางต้องเดือดร้อน...

"ได้เวลาแล้วพวกเจ้าจะลำลากันอีกนานไหม

"ถ้าไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง

"ข้าไม่มีเวลาให้พวกเจ้านานนักนะ..

เสียงพูดของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนหลังม้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เติมไปด้วยความรำคาญ...

"ไม่รู้จะลำลาอะไรกันนักหนา

"ก็แค่ลูกสาวจะแต่งงานไปอยู่ที่อื่นก็เท่านั้น..

"เป็นท่านเองไม่ใช่หรือ

"ที่ทำให้นางต้องแต่งงานไปอยู่ที่อื่น...

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งบนหลังม้าพูดขึ้นมาอีกครั้ง...

"จะไปไหม​...

"ไปขอรับคุณชายสาม...

พ่อของชินเหมยรีบพูดขึ้นมาทันทีอย่างรีบร้อน...

"จะไปก็รีบขึ้นมาการเดินทางต้องใช้เวลานาน

"เป็นหลายอาทิตย์กว่าจะถึงชนเผาฮวนชวงหยี่

"รีบๆเข้า...

"ข้าไม่อยากเสียเวลา...

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่พ่อของชินเหมยเรียกว่าคุญชายสามนั้นพูดออกมาเสียงห้วนๆ...

"ชินเหมยลูกรีบขึ้นรถม้าเร็วเข้า.

"ท่านพ่อข้าไปก่อนนะ...

ชินเหมยพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

นางรู้สึกความเพราะนางต้องไปใช้ชีวิตในที่ที่ไกลแสนไกล

ต่อจากนี้ไปนางต้องเข้มแข็งไม่อ่อนแอเป็นอันขาดไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไรนางต้องอดทนต่อสู้ไปให้ได้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยขบวนรถม้าสีแดงก็วิ่งออกไปจากเมืองหลวงแคว้นเว่ย...

ชินเหมยเปิดม่านของรถม้าออกมา

แล้วมองข้างหลังของเมืองหลวงแคว้นเว่ยที่นางจากมา

ต่อไปนี้นางคงจะไม่ได้กลับมาที่นี้อีกแล้ว

เมื่อคิดได้อย่างนั่นน้ำตาของนางก็ไหลรินออกมามากกว่าเดิมอีก...

การเดินทางที่ยาวนานผ่านไปแล้วสามวัน....

ชินเหมยยังคงใช้ชีวิตส่วนมากอยู่ในรถม้าเท่านั้น...

"คุณชายสามขอรับ...

"ข้าน้อยได้ข่าวว่าจะมีการปล้มตัวเจ้าสาวขอรับ..

"ข้าน้อยเลยให้คนของเราร่วงหน้าไปก่อน

"แล้วสืบดูว่าคนที่คิดปล้มเจ้าสาวนั้นพวกมันเป็นใคร..

"พวกมันเป็นใครคิดที่จะมาปล้มเจ้าสาวของหัวหน้าชนเผาฮวนชวงหยี่...

"พวกมันไม่กลัวตายหรือไง...

"พวกมันเป็นใคร

ร่างสูงใหญ่พูดออกมา ..

"คุณชายสามพวกมันก็คือ..

"ตั่วเหล่าเตี้ยขอรับ..

"ตั่วเหล่ามันอยากจะลองดีอีกเหรอ..

"คิดจะมาชิงตัวเจ้าสาวของพี่ใหญ่ข้า...

"ข้าจะทำให้มันรู้ว่าของๆพี่ใหญ่จะไม่ตกอยู่ในมือของมันเป็นขาดอัน...

"ตอนนี้มันช่อนตัวอยู่ที่ไหน...

"อีกหุบเขาสองขอรับ..

"ให้คนของเราเตรียมตัว...

"ข้าจะทำให้มันหายไปจากโลกนี้...

"ขอรับคุณชายสาม...

"เดี๋ยวก่อน...

"ขอรับคุณชายสาม...

"ให้สาวใช้เปลี่ยนชุดกับแม่นางชิน..

"แล้วให้แม่นางชินแต่งตัวให้มิดชิด

"อย่าให้ใครเห็นหน้านางเป็นอันขาดก่อนที่นางจะไปถึงเผาฮวนชวงหยี่...

"ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ...

ทหารที่คอยรับใช้ก็รับคำสั่งคุณชายสามทันที

"แม่นางชินท่านเปลี่ยนเสื้อใหม่ก่อนนะเจ้าค่ะ..

สาวใช้ที่คอยดูแลชินเหมยพูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าชิ้นใหม่มาให้ชินเหมย

"ทำไมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยล่ะ..

ชินเหมยพูดถามออกมาด้วยความสงสัย

เพราะนางเองก็พึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อสามชั่วยามที่แล้ว...

"คุณชายสามสั่งเจ้าค่ะ

"ข้าน้อยก็ไม่รู้..

"คุณชายสามอะไรนั้น

"ทำไมชอบสั่งคนอื่นนักล่ะ..

"เขาเป็นใครกันทำไมทุกคนทั้งฟังคำสั่งเขาด้วย...

"ข้าน้อยบอกไม่ได้เจ้าค่ะ...

"ทำไมบอกไม่ได้...

"ข้าน้อยเป็นเพียงสาวใช้เจ้าค่ะ...

"ก็ได้ก็ได้เอาเสื้อผ้ามาข้าจะเปลี่ยนเอง..

ชินเหมยพูดออกมา

"เจ้าค่ะ...

เมื่อชินเหมยเปลี่ยนเสื้อใหม่เสร็จเรียบร้อย

คุณชายสามก็เดินมาบอกให้นางลงจากรถม้า

แล้วให้นางไปขึ้นขี่ม้าแทน..

นางอยากจะไม่เชื่อฟังที่เขาพูดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

นอกจากเดินไปขึ้นขี่ที่ม้าเพราะผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป...

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยการเดินทางก็ไปต่อ...

ผ่านไปสี่ชั่วยามก็มาถึงหุบเขาที่มีคนดักชุ่มอยู่

คุณชายสามรู้อยู่แล้วจึ่งให้แม่นางชินเหมยขี่ม้าอยู่ข้างๆเขา...

"พลิ้ว......!!!!!!

ลูกธนูหลายดอกยิงเข้ามาที่คุณชายสาม..

"ระวังตัว...

เสียงพูดของคุณชายสามพูดออกมา...

ลูกธนูยิงไปโดนม้าที่ชินเหมยขี่อยู่จนทำให้ม้าตัวนั้นล้มลงไป

แต่ดีที่คุณชายสามดึงตัวของชินเหมยมานั่งที่ม้าตัวเดียวกันกับเขา

ก่อนที่นางจะตกลงจากหลังม้าตัวนั้น...

"เพล็ง....เพล็ง...เพล็ง...!!!!

เสียงต่อสู้กันดังขึ้นมาไม่หยุด...

"เกิดอะไรขึ้นนะ...

ชินเหมยนางพูดถามออกมาด้วยความตกใจ

"ไม่ต้องถามมากจับเชือกที่คอม้าให้แน่นๆแล้วอยู่นิ่งนั่งเอาไว้

"ถ้าไม่อยากตกลงไปจากหลังม้า...

"เอาตัวเจ้าสาวของเจิ้นปู้หยางมาให้ข้า..

เสียงตั่วเหล่าพูดสั่งลูกน้อง

ลูกน้องของตั่วเหล่าก็มุ่งหน้าไปที่รถม้าที่เป็นเกี้ยวเจ้าสาวทันที

"เจ้านั่งที่หลังม้านิ่งๆไว้นะ..

"แล้วท่านจะไหน...

"ข้าจะไปช่วยเจ้าสาวตัวปลอมนะสิ..

พูดจบคุณชายสามก็กระโดนลงจากหลังม้า

มุ่งหน้าไปที่รถม้าที่มีเจ้าสาวตัวปลอมอยู่

"นี่มันเรื่องอะไรกัน...

ชินเหมยพูดออกมาเบาๆคนเดียว

"ตั่วเหล่าเจ้าคิดจะชิงตัวเจ้าสาวของคนอื่นไปแบบนี้ไม่กลัวตายบ้างหรืออย่างไร...

"เจิ้นปู้หนานวันนี้ข้าจะเป็นคนตัดหัวของเจ้าส่งกลับไปให้

"เจิ้นปู้หยางพี่ชายของเจ้าดู...

ตั่วเหล่าพูดออกมาด้วยความแค้น...

"ถ้าเจ้ามีความสามารถพอที่จะตัดหัวของข้าได้นะ

"แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้หัวของเจ้าคงต้องหลุดจากบ่าแล้วล่ะ

เจิ้นปู้หนานพูดออกมาอย่างยั่วยุ...

"ข้าจะฆ่าเจ้า...!!!!!!

ตั่วเหล่าตระโกนเสียงดังด้วยความโกรธ...

"เพล็ง..เพล็ง!!  .....เพล็ง....เพล็ง!!!!!

เสียงดังของดาบของทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด

จนผ่านไปสักพักดาบของเจิ้นปู้หนานก็ตัดหัวของตั่วเหล่าหลุดออกจากบ่าทันที

ลูกน้องของตั่วเหล่าก็ตายกันหมดเพราะทหารฝีมือของเผาฮวนชวงหยี่...

ชินเหมยมองเห็นการต่อสู้ทุกอย่าง...

การต่อสู้นั้นมันน่ากลัวและโหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด...

ศพของพวกโจรถูกฆ่านอนตายกันเติมพื้นไปหมด...

ชินเหมยนางแทบจะเป็นลมเพราะกลิ่นคราวของเลือดและศพที่มากมายพวกนี้...

นางกระโดนลงจากม้าแล้ววิ่งหนีไป...

"คุณชายสามแม่นางชินเหมยหนีไปแล้วขอรับ..

เจิ้นปู้หนานวิ่งตามชินเหมยไปไม่นานก็ถึงตัวของนาง...

"เจ้าจะหนีไปไหน...

เจิ้นปู้หนานดึงแขนของชินเหมยเอาไว้...

"ปล่อยตัวข้านะ.."ปล่อยตัวข้า..

"พวกเจ้าโหดร้ายและป่าเถื่อนเกินไป..

"ข้าไม่ไปกับเจ้าแล้ว...

"ปล่อยข้า

ชินเหมยพูดออกมาด้วยความหวาดกลัวตัวของนางสั่นไปหมด...

"ไม่ได้เจ้าต้องกลับไปกับข้า...

"ไม่ไป..ไม่ไป..

"ข้าไม่ไปกับเจ้า

"ปล่อยข้า...

ชินเหมยพูดออกมาแล้วก็เป็นลมหมดสติทันที

เจิ้นปู้หนานรับร่างบางของนางเอาไว้ในอ้อมกอด..

"เห็นแค่นี้เจ้าก็ทนไม่ได้...

"แล้วเจ้าจะทนพี่ใหญ่ได้อย่างไร....

เจิ้นปู้หนานพูดออกมาด้วยร้อยยิ้ม...

เจอแค่น้องสุดท้องยังร้ายได้ขนาดนี้แล้ว..

คนพี่ๆจะร้ายขนาดไหน

เป็นกำลังใจให้ชินเหมยนางเอกของเราก็แล้วกัน..อิอิอิ..

ลงให้อ่านเล่นๆก่อนนะค่ะ

แก้คำผิดให้แล้วนะ..

...

ถ้าชอบก็จะลงให้อ่านเรื่อยๆนะค่ะเพราะมีแต่งเอาไว้แล้ว...