< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

เล่ห์ร้ายโฉมสะคราญ เล่ม 4 ตอนที่ 327-454

หอหมื่นอักษร
0.0
<
>
ตอนที่ 327 ตีเลย! / ตอนที่ 328 เสแสร้งอะไรนักหนา

ตอนที่ 327 ตีเลย!

ทันทีที่ซูหลีเอ่ยออกมาเช่นนี้ อย่าว่าแต่เจียงโม่อวี้ กระทั่งชุยตานก็ยังชะงักไป

“นายน้อย!” คนที่ฟังคำสั่งของซูหลีมาโดยตลอดเพียงคนเดียวอย่างชุยตาน

“ตบเลย!” ซูหลีใบหน้าเย็นชา ไม่อธิบายอะไร เพียงแต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณชายซู!” ใบหน้าเจียงโม่อวี้เปลี่ยนแปลงไป “คุณชายซูรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? อวี้เอ๋อร์เป็นถึงคนของติ้งอัน…”

“นิ่งไปทำไม? หรือว่าจะให้ข้าลงมือเอง?” คิดไม่ถึงว่าซูหลีไม่มีทีท่าสนใจนางแม้แต่น้อย นางหันหน้าไปมองชุยตานด้วยสายตาเย็นชา

ชุยตานถูกอีกฝ่ายมองเช่นนี้ ใบหน้าชะงักนิ่ง จากนั้นจึงไม่สงสัยอะไรอีก ก้าวเท้าขึ้นด้านหน้า คว้าตัวหลานเซียงเอาไว้

“เจ้าทำอะไร! อย่าแตะต้องตัวข้า! กรี๊ด!” หลานเซียงอ้าปากกรีดร้อง คิดไม่ถึงว่าชุยตานจะไม่ให้โอกาสนาง ทันทีที่เจอะหน้ากันก็ตบเข้าที่หน้าอย่างแรงจนหลานเซียงมึนงงไป!

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!

แรงผู้ชายต่างจากผู้หญิง บวกกับที่ชุยตานไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปเขาเคยฝึกวรยุทธ์มาก่อน พละกำลังของเขาต่างไปจากผู้ชายทั่วไปอย่างมาก

เสียงดังนี้เหมือนฟาดลงบนหัวใจของเจียงโม่อวี้ จนตัวเจียงโม่อวี้เองสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ซื่อจื่อ ซื่อจื่อ!” เจียงโม่อวี้นิ่งเงียบไปนานกว่าจะพูดอะไรออก นางรีบถลาตัวออกไปหาอีกฝ่าย คว้าแขนฉินมู่ปิง ใบหน้าซีดเผือด มีท่าทีอ่อนแอบอกไม่ถูก

“ต้องขอซื่อจื่อเห็นแก่หน้าท่านโหวด้วย ช่วยโน้มน้าวคุณชายซูด้วย อวี้เอ๋อร์ ในท้องอวี้เอ๋อร์ยังมีลูกของท่านโหวอยู่ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา อวี้เอ๋อร์คง…”

พูดพลางจมูกก็ออกแดงระเรื่อ ดูเหมือนว่าน้ำตาจะร่วงเผลาะออกมา

ซูหลีกอดอกมองการแสดงของนางด้วยดวงตาเย็นชา เจียงโม่อวี้เหมือนเกิดผิดยุคเสียจริง หากเกินในยุคปัจจุบัน ทักษะการแสดงนี้ เหอะๆ คงจะกลายเป็นนักแสดงนำไปแล้ว!

ฉินมู่ปิงกวาดตามองนางด้วยแววตาเย็นชา ใบหน้าเหมือนเจือความเห็นอกเห็นใจทนไม่ไหว เขามองมือเจียงโม่อวี้ที่จับตนเอาไว้ แล้วจึงหันหน้ามองซูหลีเล็กน้อย อ้าปากค้างเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ซื่อจื่อ เรื่องวันนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านอย่าคิดจะห้ามข้าเลย ในเมื่อข้าพูดแล้วข้าไม่คิดจะเปลี่ยนใจ” เสียงเย็นๆ ของอีกฝ่ายดังลอยเข้ามา

 “ซูหลี อย่างไรพวกนางก็เป็นผู้หญิงจากจวนติ้งอันโหว เจ้าทำแบบนี้ เกรงว่าคงจะไม่ดีกระมัง…” ถึงฉินมู่ปิงจะเหลวไหลสักเท่าไหร่ก็ไม่เคยทำร้ายคนในจวนขุนนางคนอื่นเช่นนี้

หลังจากมองซูหลีแล้วก็เอ่ยออกมาเช่นนี้

ถูกต้องแถมที่นี่ยังอยู่หน้าประตูของจวนติ้งอันโหวเสียด้วย ซูหลีกล้าทำเช่นนี้ ตบหลานเซียงยังพอว่า แต่หากตบเจียงโม่อวี้ไปด้วย

ภายหน้าคงจะต้องโดนตำหนิแน่!

“นายน้อย เรียบร้อยแล้ว!” ทางฝั่งชุยตานหลังจากคบหลานเซียงไปสิบทีเต็มๆ แล้ว ก็หดมือตนเองกลับไปยืนข้างกายซูหลี

“นายน้อยพอได้แล้ว!” ไป๋ฉินอยู่ข้างกายซูหลี คว้าซูหลีเอาไว้ ในแววตาเว้าวอน

ตบหลานเซียงยังพอว่า แต่ถ้าตบเจียงโม่อวี้ขึ้นมา พวกเขาต่างรู้กันดีว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่!

“ลงมือ!” ซูหลีไม่มองไป๋ฉิน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะไม่ใช่ยิ้ม ไม่พูดเรื่องอื่น โผล่มานางก็ให้ชุยตานลงมือเลย

“นายน้อย!”

“ซูหลี!”

ทันทีที่นางเอ่ยออกมา คนรอบบริเวณต่างก็ไม่เห็นด้วย มีเพียงชุยตานที่หลังจากได้ยินนางก็ไม่ลังเลอะไรอีก เดินตรงไปหาเจียงโม่อวี้ที่ท้องโย้ ยื่นมือออกมาคว้าเจียงโม่อวี้เอาไว้!

ตอนที่ 328 เสแสร้งอะไรนักหนา

“นี่! นี่เจ้าทำอะไร ทำไมเจ้าถึงได้กล้าแตะต้องฮูหยินของเรา!” ทันทีที่ชุยตานทำเช่นนี้ หน้าเหล่าข้ารับใช้ข้างกายเจียงโม่อวี้เปลี่ยนสีไป พากันดึงทึ้งชุยตานเอาไว้

แต่ชุยตานเป็นเหมือนหุ่นไม้ ไม่ได้มีท่าทางจะสงสารเจียงโม่อวี้แม้แต่น้อย ง้างมือขึ้น พวกข้ารับใช้ก็ยื้อยุดร่วมกันล้มลงบนพื้น

“ซูหลี!!” อารมณ์บนใบหน้าเจียงโม่อวี้ทนไม่ไหวอีก หลังจากนางเดินเข้าไปในจวนติ้งอันโหวแล้วยังไม่เคยได้รับโอกาสเช่นนี้!

“เจ้าคิดให้ดีก่อน หากวันนี้เจ้าทำแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นแล้วใจภายหน้า…”

“กลัวจังเลย ลงมือเลย!” ซูหลีตะโกนเสียงเย็นชาทะลุขัดคำพูดเจียงโม่อวี้

เพี๊ยะ!

ทันทีที่นางเอ่ยจบ ชุยตานก็ฟาดฝ่ามือลงไป แล้วฝ่ามือนั้นฟาดลงอย่างแรงจนหน้าหัน ผิวขาวนวลเนียนของนางก็ปรากฏรอยประทับสีแดงเข้มขึ้นมาทันที

“กรี๊ด! สู้ตายล่ะ!” หลานเซียงที่เมื่อครู่ถูกชุยตานตบจนหมดสภาพ ในทันใดนั้นเองก็พุ่งหาซูหลีเหมือนคนบ้า

“นายน้อยระวัง!”

“ซูหลี!” ไป๋ฉินและฉินมู่ปิงเห็นเรื่องนี้ อยากจะผลักซูหลีออกไป แต่หลานเซียงพุ่งพรวดเข้าไป!

ตุ้บ! เสียงดังกึกก้อง ทำให้ทุกคนที่นั่นตกตะลึงไปตามๆ กัน

“ไม่มีการศึกษาเลย!” ซูหลีแค่นเสียงเย็นขณะชักเท้าขวาของตนเองกลับ

ในวินาทีที่หลานเซียงพุ่งพรวดมา นางยกเท้าตนเองขึ้นยันหลานเซียงล้มพลั่กลงบนพื้น

“แย่แล้ว!” หลานเซียงกลิ้งหลุนๆ บนพื้น ด้วยท่าทางอนาถและหวาดกลัว “ใครก็ได้ ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

และยังกรีดร้องจนแทบขาดใจจนชวนปวดหัว

เพี๊ยะ!

“นายน้อยเสร็จแล้ว” ในขณะที่หลานเซียงกำลังโวยวาย ชุยตานก็ตบตีเจียงโม่อวี้ไปสิบทีเต็มๆ

“โอ๊ย!”

“ฮูหยิน!” ทันทีที่เขารามือ เจียงโม่อวี้ก็งุนงงสับสนล้มพับลงไปกองกับพื้น

โชคดีที่บรรดาหญิงรับใช้ข้างกายนางลุกขึ้นและประคองนางเอาไว้ได้ทัน นางถึงไม่ล้มลงไปกองบนพื้น

“เร็ว รีบไปตามคนที่จวน ฮูหยินเป็นลมไปแล้ว!”

“ฮูหยิน! ฮูหยินที่น่าสงสารของข้า!” หลังจากที่หลานเซียงกลิ้งหลุนๆ บนพื้น ก็เพียรพยายามคลานบนพื้นไปหาฉินมู่ปิง กรีดร้องเสียงแหลม

“ซูหลี นางยังตั้งท้องอยู่ หากเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตละก็...” ฉินมู่ปิงเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จึงเอ่ยเสียงต่ำกับซูหลี

“เหอะ!” ซูหลีหัวเราะ หมุนตัว เดินตรงไปที่รถม้าของตนเอง

“ไปกันเถอะ”

“นาง?” ฉินมู่ปิงลังเลเล็กน้อย มองท่าทางเจียงโม่อวี้ แล้วก้าวเท้าไม่ออก

“อย่าสนใจเลย” ซูหลีหันหน้ามาหัวเราะเสียงเย็น “ตบหน้าไม่ใช่ท้องเสียหน่อย จะเสแสร้งอะไรนักหนา?”

ทันทีที่นางเอ่ยออกมา เจียงโม่อวี้ที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงที่ริมฝีปากมีคราบเลือดเกรอะกรัง ใบหน้าบวมแดงโดยมีสาวใช้ประคองอยู่ แววตาเขากระตุกวูบไหว

เล็กน้อยเท่านั้นเพียงแต่ฉินมู่ปิงมองเห็นได้เช่นกัน

ฉินมู่ปิงชะงักนิ่งจากนั้นจึงหันมอง พลันเห็นซูหลีอยู่บนรถม้าแล้วก็รีบจากไป

“ซื่อจื่อพวกข้าน้อยขอตัว” ชุยตานและไป๋ฉินจึงติดตามซูหลีออกมาด้วยกัน ฉินมู่ปิงโบกไม้โบกมือก็เห็นคนรถม้าหายไปจากด้านหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

เขามองทิศทางรถม้าที่จากไปในแววตาสับสนอย่างบอกไม่ถูก

ซูหลีคนนี้นับวันยิ่งอ่านยากขึ้นทุกที

ท่าทางเมื่อครู่ของเจียงโม่อวี้ ทำไมนางถึงมองออกว่าเสแสร้งนะ?