< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

รุ่นพี่เถื่อนNC25+

ซากิระ
0.0
<
>
ปู่รหัสผู้บ้ากาม

ตอนที่1

ณ โรงเรียนมัธยมนานาชาติชื่อดัง

"มึงพากูมาโรงเรียนมัธยมทำไมวะไอ้โรม" วูฟยืนค้ำเอวหนาของตัวเองยืนมองโรมเพื่อนรักด้วยท่าทางไม่พอใจ

"วันนี้น้องสาวกูปัจฉิมนิเทศจะไม่ให้กูมาแสดงความยินดีมันก็น่าเกลียด"

"มึงไปมีน้องสาวตั้งแต่ตอนไหน?" วูฟขมวดคิ้วยุ่ง

"น้องในสต๊อก" คำตอบของโรมทำเอาวูฟถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่าย

"มึงรีบเอาดอกไม้ไปให้เลย กูร้อน"

"เอ่อ..มึงไม่เข้าไปด้วยเหรอเด็กโรงเรียนนี้มีแต่คนแจ่มๆทั้งนั้นโดยเฉพาะน้องหนูนาดาวโรงเรียนโครตขาวโครตอึ๋ม"

"กูไม่กินเด็ก" วูฟกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะตอบกลับเพื่อนรักออกไปด้วยความลำคาญ

"ตามใจ..มาถึงถิ่นขนาดนี้แล้วจะไม่เข้าไปก็ตามใจ" พูดจบโรมจึงรีบเดินเข้าไปข้างในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนมัธยมของเด็กสาวในสต๊อกของตนเองทันที

เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง

โรมเดินออกมาจากหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนมัธยมด้วยท่าทางอารมณ์ดี

"ยิ้มหน้าระรื่นเลยนะ" วูฟยืนสูบบุหรี่พิงรถยนต์สีดำคันหรูของตัวเองพลางเอ่ยพูดกระแหนะกระแหนเพื่อนรักด้วยความหมั่นไส้

"กูมีอะไรจะให้มึงดู..นี่รูปน้องหนูนากูขอถ่ายรูปคู่กับน้องเขามาให้มึงดู..ไง แจ่มไหม? ตอนกูชวนเข้าไปก็ไม่ไปด้วยทีอย่างนี้จ้องหน้าจอโทรศัพท์กูไม่วางตาเลยนะ"

"หนูนาหรือแกะ" วูฟจ้องมองใบหน้าสวยใสของหนูนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนรักไม่ลดล่ะ "มึงชอบน้องเขาเหรอ?" วูฟเงยหน้าออกจากรูปถ่ายของหนูนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนรักเอ่ยถามขึ้น

"กูไม่ได้ชอบกูแค่ขอถ่ายรูปน้องเขามาให้มึงดูเผื่อมึงจะสนใจเปลี่ยนแนวจากสาวใหญ่มาเป็นเด็กสาววัยแรกแย้ม"

"เด็กเกินไปรึเปล่าวะ..กูไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง"

"น้องยังไม่18 มึงก็รอเดือนหน้าค่อยจีบน้อง..น้องหนูนาอายุครบ18ปีเดือนหน้า" วูฟพยักหน้าเข้าใจอย่างว่าง่าย "ถ้ามึงลองได้กินเนื้อเด็กแล้ว..มึงจะติดใจเนื้อเด็กมันนุ่มนิ่มนุ่มลิ้นหอมหวานถ้ามึงได้ลองแล้วมึงจะลืมอีแก่คนเก่าๆของมึงไปเลย"

"มึงพูดซะกูเป็นยักษ์เลยนะ"

"หมาป่ากับแกะน้อยไร้เดียงสาก็เหมาะสมกันดี..อาทิตย์หน้าน้องเขาจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วที่สำคัญเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเราด้วยและคณะเดียวกับเราด้วย"

1สัปดาห์ต่อมา

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

"ปีนี้เด็กคนนั้นน่าจะได้รับเลือกเป็นดาว..มึงคงจะเตรียมตัวรับหลานรหัสแล้วสินะ" โรมยักยิ้มมุมปากอย่างรู้ทันความคิดของเพื่อนรัก

"แสนรู้นะมึง"

"กูเป็นใครครับกูเพื่อนรักมึงนะ..ทำไมกูจะไม่รู้รสนิยมของมึง..สัมผัสน้องเบาๆล่ะทะนุถนอมน้องหน่อยล่ะเห็นหน้ามึงแล้วกูขนลุก"

"ไม่อยากจะเบาเลย..อยากจะขยี้ให้แหลกคาใต้ล่างซะให้เข็ด"

"มึงเป็นว่าที่ปู่รหัสที่บ้ากามมากรู้ตัวไหม"

"แค่กับเด็กคนนั้น" วูฟตอบด้วยท่าทางสบายใจมือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจ

1 ชั่วโมงผ่านไป

"แกะน้อยตัวนั้นได้รับเลือกเป็นดาววะ..ลาบปากมึงแล้วสิ" โรม เพื่อนชายคนสนิทของวูฟพูดขึ้น

"เด็กอายุ17 มันต้องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" วูฟหันไปถามเพื่อนรักขณะที่ตนเองนั่งมองหนูนาอยู่ตรงสนามบอลของคณะ

"เด็กวัยกำลังโต"

"น่าลอง" วูฟเลียริมฝีปากของตัวเองราวกับหมาป่ากำลังจะกระโดดขย้ำเหยื่อ

"หึ..ปกติมึงไม่กินเด็กไม่ใช่เหรอทีอย่างนี้จ้องเด็กไม่วางตาเลยนะ"

"ถ้าเด็กมันอิ๋มขนาดนี้..ก็น่าลองดี"

"มึงทำหน้าโครตหลอน..ให้อารมณ์เหมือนโคแก่กินหญ้าอ่อน"

"เดี๋ยวพ่อจะกินให้หนำใจเลยคอยดู"

1 ชั่วโมงต่อมา

หนูนาและมะนาวเพื่อนสนิทของเธอ เดินเข้ามาหาวูฟที่นั่งคุยกับโรมอยู่บนอัฒจันทร์ข้างสนามฟุตบอลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ของตนด้วยท่าทางประหม่า

"สวัสดีค่ะพี่ๆ" หนูนาและมะนาวก้มหัวให้รุ่นพี่หนุ่มเล็กน้อย

"หื้อ.." โรมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยทำราวกับตนเองไม่รู้มาก่อนเลยว่าหนูนาต้องมาหาวูฟ ทั้งที่โรมและวูฟรู้ดีว่าหนูนาต้องมาหาวูฟที่เป็นปู่รหัสของเธอ