< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ชายาวิปลาส

หอตำรา อวิ๋นสุ่ย
0.0
<
>
อู่ ไป๋ซิน

" อาาาา อึก อาาาา " เสียงครางต่ำ ดังขึ้นพร้อมเสียงเตียงที่ลั่น เอี๊ยดอ๊าด เป็นจังหวะจากกิจกรรมของคนบนเตียง

" อ๊าาาา แรงอีก แรงอีก " เสียงหวานของร่างบางออดอ้อน

" อาาาาา เสียวจัง จะเสร็จแล้ว อาาา" เสียงต่ำเอ่ยพร้อมเร่งจังหวะขึ้น

" หา!?? อึก อื้ออ อืมม" ร่างบางทำหน้าสงสัย หมอนี่ใส่เข้าไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะเสร็จแล้วเนี้ยนะ...จะอ่อนเกินไปมั้ยเนี้ย? ได้แต่คิดอยู่ในใจแล้วปล่อยให้เขากระแทกเข้ามาจนเสร็จ

" อึก อ๊าาาา ซี๊ดอาาาาา" คนบนร่างปลดปล่อยจนหมดแรง นอนทับลงมาที่ร่างบาง

ร่างบางออกจะไม่พอใจอยู่บ้าง เลยพลิกตัวขึ้นคร่อมแล้วควบโยกด้วยตัวเอง

" อึก เดี๋ยวสิ จะไม่เปลี่ยนถุงหน่อยหรอ?" คนที่โดนคร่อมเอ่ยถามด้วยใบหน้าเสียวซ่าน

"อึก ไม่ต้องแล้ว เสียเวลา " ร่างบางเริ่มควบเร็วขึ้น แรงขึ้น จนคนด้านล่างเสียวจัด เอื้อมมือดึงคนที่ควบตนอยู่ให้ก้มลงมา แล้วจะประกบจูบ

" ไม่! อย่าซนสิ ตกลงกันแล้วว่าไม่จูบไง" ร่างบางหยุดขย่มแล้วทำท่าเหมือนจะลุกออกจากตัว

คนใต้ร่างเห็นดังนั้นก็รีบคว้าตัวร่างบางเอาไว้ไม่ให้ลุกไป แล้วจับมากระแทกใส่แกนกายของตนเช่นเดิม

" อ๊าาาา "เมื่อกระแทกลึกแรงแบบไม่ทันตั้งตัว ก็ทำให้โดยจุดเสียวของร่างบางเข้าอย่างจัง

คนใต้ร่างไม่รอช้า จับเอวบ้างนั้นแน่นแล้วจงใจกระแทกเข้าไปที่จุดเดิม

"อ๊าาา อ๊าาาา" เมื่อแกนกายด้านในกระแทกเน้นขยี้ที่จุดเสียวก็ยิ่งทำให้เสียงครางของร่างบางหวานมากขึ้น

เมื่อคนใต้ล่างรู้จุดนั้นแล้วก็กระแทกขยี้ยิ่งเข้าไปอีก มืออีกข้างก็เปลี่ยนมารูดแกนกายของร่างบาง

" อ๊าาา เสียว อ๊าาาาอย่าหยุดนะ " คนใต้ล่างก็ยิ่งรูดรั้งแกนกายนั้นเร็วขึ้นแรงขึ้น ปากก็เอื้อมไปขบกัดที่หน้าอก ดูด กัดดึงที่ยอดอกสีชมพูนั้นอย่างเมามัน

" อ๊าาาา จะเสร็จแล้วว จะเสร็จแล้ว อึก อ๊าาาาาา" แล้วแกนกายที่ถูกรูดรั้งที่คายพิษขาวขุ่นออกมา

" อ๊าาา เสร็จอีกแล้ว อึก อ๊าาาา" คนใต้ล่างกอดร่างบางแน่นก่อนจะคายพิษขาวขุ่นออกมาเหมือนกัน

ร่างบางค่อยๆยกตัวขึ้น ถอนตัวออกจากแกนกายคนใต้ล่าง เผยให้เห็นถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำรักจนแทบจะทะลักล้นออกมา

ร่างบางไม่สนใจ เดินไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวออกจากห้อง

"เดี๋ยวสิ ไม่คิดจะบอกชื่อกันหน่อยหรอ? " ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงถามขึ้น

"ไม่จำเป็น แค่ one night จะรู้จักชื่อไปทำไม? " ร่างบางมองด้วยหางตา ตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากห้องไป

ณ บาร์ แห่งหนึ่ง ร่างบางนั่งดื่ม จินโทนิคอยู่ที่เคาน์เตอร์ลูบปากแก้วอย่างคิดอะไรแบบเพลินๆ

" คนเมื่อกี้เป็นไงบ้างล่ะ? โดนไปกี่น้ำ?" บาร์เทนเดอร์แนวสาว 2 ถามพลางเช็ดแก้วไปด้วย

" เหอะ อ่อนชะมัด เวลาโรงแรมยังไม่หมดก็แตกไป 2 น้ำแล้ว "ร่างบางบอกด้วยเสียงหงุดหงิด

" แหมๆๆ ใครจะไปสู้เธอได้ล่ะ ว่าแต่นี่คิดจะเที่ยวแบบนี้อีกนานแค่ไหน?"

" ทำไม? แบบนี้ทำไม " ร่างบางถามกลับ

" ไป๋ซิน ฉันถามเพราะเป็นห่วงหรอกนะ เธอจะจริงใจกับใครสักคนไม่ได้เลยหรอ?" บาร์เทนเดอร์สาว2 ถาม

" เหอะ จริงใจหรอ จริงใจแล้วได้อะไร สุดท้ายผู้ชายทุกคนก็อยากมีลูก มีครอบครัวที่สมบูรณ์ เมื่อฉันให้ไม่ได้ พวกมันก็ทิ้งฉันอยู่ดี " ไป๋ซินยิ้มเยาะเย้ย นึกภาพสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ ก็เริ่มน้ำตาคลอ ยกเหล้าที่เหลือขึ้นดื่มทีเดียวหมด

" แต่ฉันเชื่อเรื่องโชคชะตาของความรักนะ ว่าสักวันเธอต้องเจอคนที่รักเธอและอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปได้แน่ๆ "

" เหอะ ความรัก ของพรรค์นั้นมันมีอยู่บนโลกที่ไหนล่ะ " ไป๋ซินหันมาตอบก่อนเดินออกจากร้านไป

ไป๋ซินเดินอยู่ริมถนน คิดอะไรเรื่อยเปื่อย เมื่อนึกถึง one night ของคืนนี้แล้วก็นึกอารมณ์เสีย..ชิไอหมอนั้นทำฉันเสียอารมณ์หมด ไม่งั้นคืนนี้คงได้อีกสัก2 คนไปแล้วเชียว... อยู่คำพูดของบาร์เทนเดอร์สาว2ก็แว๊บเขามาในหัว

" ความรักหรอ หึ ไร้สาระ ของพรรค์นั้นมันไม่มีหรอก"

เมื่อ 2 ปีก่อน

"รุ่นพี่ครับ รอนานมั้ย ?" ไป๋ซินวิ่งมาหาชายที่นั่งรออยู่ในร้านอาหาร

" อืม ไม่นานหรอก " ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยนตอบ

" วันนี้มีเรื่องอะไรหรอ ถึงเรียกผมออกมากะทันหันแบบนี้อะ?" ไป๋ซินถามด้วยความสงสัย

" ไป๋ซิน เรา เลิกกันเถอะ " ไป๋ซินนิ่งชะงัก ตกใจกับสิ่งที่คนตรงข้ามพูด

" อะ อะไรนะ? ทำไมล่ะ ?"

" ฉันอยากมีครอบครัว "

" เราก็เป็นครอบครัวได้นิ ทำไมต้อง..." ไป๋ซินถาม

" ไป๋ซิน ฉันอยากมีครอบครัว ฉันอยากมีลูก เธอเข้าใจมั้ย? "

" นั้นก็ไม่เป็นปัญหานิ เรารับเด็กมาเลี้ยงก็ได้ "

" ไป๋ซินพอได้แล้ว!! " ชายคนนั้นเริ่มขึ้นเสียง

" ทำไมล่ะ พวกเราก็สร้างครอบครัวกันได้ ทำไมรุ่นพี่ต้อง.?."

" เพราะฉันไม่ได้รักเธอแล้ว " ชายคนนั้นกล่าวด้วยเสียงเรียบ

ไป๋ซินตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน "อะไรนะ? "

"ตอนนี้ฉันรักผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วตอนนี้เธอก็กำลังท้องลูกของฉันอยู่ "

ไป๋ซินช็อกหนักไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูด "ร....รุ่นพี่ ?"

"ที่ฉันมาหาเธอวันนี้ ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้ ลืมเรื่องทุกอย่างระหว่างเราไปซะ! มันไม่มีทางไปต่ออีกแล้ว " ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ

"......" ไป๋ซินตอนนี้รู้สึกแน่นเจ็บที่อกจนพูดไม่ออก

เข้ากับผู้ชายคนนี้รักกันมานับ 10 ปี อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขมาตลอด จนคิดว่าจะได้อยู่เคียงคู่กันตลอดไป จนหลายเดือนก่อนรุ่นพี่ต้องออกไปทำงานต่างประเทศ หลังจากนั้นก็เริ่มติดต่อกันไม่ได้ ไป๋ซินเข้าใจว่าเขาติดงานมาตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าสาเหตุที่แท้จริงจะเป็นแบบนี้

ไม่นานก็มีหญิงสาว หน้าตาน่ารักเดินเข้ามาที่โต๊ะ

"ที่รัก ฉันทำธุระเสร็จแล้ว ไปกันเลยมั้ยคะ? " หญิงสาวใส่ชุดคลุมท้องถามชายที่นั่งตรงข้ามเขา

" อืม ไปกันเถอะ ผมก็คุยธุระเสร็จแล้วเหมือนกัน " ชายคนนั้นลุกขึ้นแล้วพากันเดินไป

ทิ้งให้ไป๋ซิน ที่นั่งนิ่งช็อกกับเรื่องทั้งหมดไว้คนเดียว จนเมื่อเวลาผ่านไปทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไป๋ซินก็ได้แต่ร้องไห้ฟุบลงบนโต๊ะ หมดแล้วความหวัง ความฝันที่วาดไว้ ทุกสิ่งที่ผ่านมาหายไปกับตา

ไป๋ซินที่เดินเซนิดหน่อยเพราะความเมา นึกสิ่งที่เกิดในอดีตแล้วก็หัวเราะเยาะตัวเอง

" ฮึ ฮึ ความรักอะไร จริงใจอะไร ไร้สาระ ถ้าของพรรค์นั้นมันมีจริงก็พิสูจน์มาสิ ไอ้โชคชะตาเฮงซวย!! ไป๋ซินตะโกนท่ามกลางความเงียบ

" ไป๋ซิน? " เสียงชายด้านหลังเรียก

เมื่อไป๋ซินหันไปก็ต้องตกใจ จนเสียงสั่น

"รุ่น....พี่?"