< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ทวงรัก

เวย์นิส
5.0
<
>
INTRO

ตุ้บ!

"โอ๊ย!"

เด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยละสายตาจากหนังสือเรียนในมือเมื่อได้ยินเสียงร้องของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังอยู่ไม่ไกล เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความรำคาญ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ตวัดสายตามองเจ้าของเสียงโอดครวญเมื่อสักครู่ที่ตอนนี้รีบวิ่งไปแอบหลังพุ่มไม้ริมรั้วบ้าน ทั้งที่เพิ่งพลัดตกจากต้นไม้มาหมาดๆ

"จะไปแล้วเหรอ..." น้ำเสียงประหม่าของเด็กสาววัยสิบขวบดังขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ ทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มอายุมากกว่าตั้งท่าจะเดินหนีเข้าบ้าน ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาตามแบบฉบับชาวเอเชียค่อยๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ทีละนิด ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มบางเมื่อเด็กหนุ่มยอมหันกลับมา "พูดไทยได้ไหมคะ หนูพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยได้"

"..." เจ้าของดวงตาสีฟ้าครามขมวดคิ้วยุ่งกับคำทักทายของเด็กสาวที่มักจะมาแอบดูเขาอยู่นอกรั้วบ้านเป็นประจำตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา

"ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ~" เด็กสาวถามเสียงเบา พร้อมกับก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้ "หนูมาเยี่ยมญาติกับครอบครัว แต่แถวนี้ไม่มีเด็กอายุเท่าหนูเลย"

"..."

"หนูเห็นพี่ชายชอบนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว ให้หนูเล่นด้วยได้ไหมคะ ฟังภาษาไทยออกไหม"

"กลับไปซะ"

"..." เธอก้มหน้างุดเมื่อเด็กหนุ่มตอบกลับมาอย่างเย็นชาด้วยภาษาอังกฤษที่เธอไม่ถนัด สองมือบอบบางเลื่อนขึ้นมากำรั้วบ้านไว้แน่น แม้จะโดนอีกฝ่ายเมินใส่ แต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน "พี่อายุเท่าไรแล้วคะ เรียนมัธยมแล้วเหรอ"

"..." เด็กหนุ่มยังคงเมินเฉยต่อคำถามของคนอายุน้อยกว่า เขาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเรียนบนโต๊ะมาถือไว้ แล้วตั้งท่าจะเดินหนีออกมา แต่เสียงตะโกนของคนข้างหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หนูอยากมีเพื่อนตอนอยู่ที่นี่ เรามาเป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ"

"..."

"หนูพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง แต่จะพยายามเรียนรู้ก็ได้ หรือจะให้หนูสอนภาษาไทยให้ก็ได้นะ"

"บอกให้กลับไป ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง"

"..." คนโดนไล่ทำหน้ามุ่ยใส่เมื่อเด็กหนุ่มหมุนตัวกลับมาสบตากันอีกครั้ง แม้จะยืนอยู่ห่างกันพอสมควรแต่ก็มองเห็นใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน แววตาเย็นชาของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นทุกครั้งที่ได้จ้องมอง ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะผูกมิตรกับเขา "หนูชื่อนิชานะ"

"..."

"ถ้าหนูกลับไปแล้วอย่าเพิ่งลืมหนูนะ"

"..."

"ถะ..ถ้าเจอกันอีกต้องจำหนูให้ได้นะ หนูจะไม่ลืมพี่ชายตาสวยเหมือนกัน"

"..." เด็กหนุ่มถอนหายใจใส่ด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มยืนอยู่นอกรั้วบ้านคนเดียว เธอมองตามแผ่นหลังแกร่งไปจนลับสายตา จากนั้นจึงหันหลังเดินออกมาด้วยความผิดหวัง หากแต่รอยยิ้มบางๆ ยังแต้มอยู่บนใบหน้า