< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

เกมแค้นผูกรัก

ซาลาห์
0.0
<
>
เกมแค้นผูกรัก [02] ใคร?

02

——————————

หลังจากกลับจากงานเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ของพิมพ์มาดาเพื่อนสาว เขามุ่งหน้าไปคอนโดของณิชา นางแบบสาวคนใหม่ที่เขากำลังเลี้ยงดูในฐานะคู่นอน ทว่าอยู่ๆเขาก็เปลี่ยนใจกลับรถไปยังคฤหาสน์หรูที่เขาไม่ได้กลับมานานนับหลายเดือน

บ้านที่ใครๆ ก็เรียกว่าความสุข บ้านที่อยู่แล้วสบายใจที่สุดแต่สำหรับพายุ เขาไม่เคยมีความสุขกับบ้านหลังนี้เลย ตั้งแต่แม่แท้ๆเสียชีวิต ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปกว่าเขาจะอดทนรอให้ตัวเองโตพอที่จะออกจากบ้านคฤหาสน์หลังนั้นได้ ก็ทำให้เด็กหนุ่มกลายเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เมื่อเขาโตขึ้นพายุได้ย้ายไปอยู่คอนโดส่วนตัว นานๆ ครั้งถึงจะกลับบ้าน มีเพียงหัวหน้าแม่บ้านคนเดียวที่ทำให้เขาอยากกลับไป นอกนั้นเหมือนกับอากาศที่ไม่อยู่ในสายตาของเขาเลยสักนิด

พายุ เจริญกุล ในวัย 28 ปี ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่รับตำแหน่งประธานต่อจากผู้เป็นพ่อ

เขาเป็นผู้ชายลุคมาดนิ่ง เข้าถึงตัวตนได้ยาก เจ้าคิดเจ้าวางแผน หากในกลุ่มเพื่อนมีปัญหาเขาคือมันสมองที่ดีที่สุดของกลุ่ม

เป็นผู้ชายอีกคนที่สาวๆอยากเป็นผู้หญิงของเขาพอๆกับอาร์เธอร์ เพราะพายุไม่เคยมีข่าวเสียหายและไม่เคยมีข่าวกับหญิงสาวไปทั่วเหมือนกับ เอเดน และคลาสเพื่อนสนิทในกลุ่มของเขา

เพื่อนในกลุ่มรู้ดีว่าเขาไม่เคยให้สถานะกับใครและพายุชอบควงใครทีละคนมากกว่าเปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้าอย่างเช่นพวกเขา

เอี๊ยดดดด~

เสียงรถสปอร์ตคันหรูหยุดจอดในลานจอดรถ เขาเดินมุ่งหน้ามายังในบ้าน ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้ทุกคนคงหลับหมดแล้วและไม่มีใครรู้ว่าเขาจะกลับจึงไม่มีใครออกมาต้อนรับแม้แต่ละอองที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวของพายุ

เพล้ง!!

“เสียงใคร” พายุเอ่ยขึ้นเมื่อเดินผ่านได้ยินเสียงจากทางห้องครัว

หญิงสาวที่นั่งก้มเก็บบางอย่างบนพื้น ผมยาวสลวยปัดไปไว้ด้านหน้าโชว์แผ่นหลังขาวเนียนเด่นชัดเห็นแต่ไกล

“ทำอะไร” พายุเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางกำลังทำบางอย่างอยู่

“เออ ขอโทษค่ะที่เสียงดังจน...”

“.....”

หญิงสาวพูดขอโทษทั้งที่ยังไม่เห็นคนที่เอ่ยทัก จนทั้งคู่สบตากัน...

ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยว ดวงตากลมโต จมูกเล็กโด่งรับกับปากชมพูอ่อนในชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงยาวสีครีมทำให้ผิวสว่างมากขึ้น แววตาที่เห็นมันชั่งเซ็กซี่มากเหลือเกินแต่ในแววตานั้นทำไมมันถึงคุ้นเหมือนเขาเคยรู้จักเธอมาก่อน

“ขอโทษนะคะที่เสียงดัง พอดีทำแก้วน้ำตกอ่ะค่ะ” หญิงสาวรีบบอกชายหนุ่มตรงหน้า

“เธอเป็นใคร เด็กรับใช้ใหม่เหรอ” พายุถาม

“คือ...”

“คุณหนู คุณหนูมาทำไมไม่บอกน้าคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักดีใจขึ้นทันทีที่เห็นพายุ เธอเป็นพี่เลี้ยงที่เลี้ยงพายุตั้งแต่เกิดและเป็นคนรับใช้คนโปรดของคุณปิ่นมุกแม่ของพายุ

“น้า ตื่นขึ้นมาทำไมครับ” เสียงเรียบและอบอุ่นมีเพียงน้าละอองคนเดียวเท่านั้นที่พายุจะคุยด้วย

“น้าได้ยินเสียงรถของคุณหนูอ่ะค่ะ เลยรีบลุกขึ้นมาหา นานๆจะกลับบ้านน้าคิดถึงจังเลยค่ะ” พร้อมเดินเขาไปกอดพายุคนที่เป็นเสมือนหัวแก้วหัวแหวนของเธอ จนมองไปเห็นใครบางคน

“แล้วนี่เธอมายืนทำไรตรงนี้”

“พอดีขิงลงมาดื่มน้ำอ่ะค่ะ แต่มือไปปัดโดนแก้วน้ำ”

“ซุ่มซ่าม! แล้วดูแต่งตัวจะลงมาอ่อยใครย่ะ”ละลองมองด้วยแววตาสมเพช

“ใครอ่ะครับน้า” พายุที่สงสัย

“มาค่ะ คุณหนูไปที่นั่งโซฟาดีกว่า ยืนอยู่ตรงนี้เสียลูกกะตาหมด” ว่าแล้วละอองก็ลากพายุให้เดินออกจากห้องครัวทันที ถึงร่างสูงจะยอมเดินออกไปแต่สายตายังคงจับจ้องร่างบางไม่ยอมวางตา

พรึ่บ!

“ตกลงใครครับ” เมื่อพายุนั่งลงโซฟารับแขกก็เอ่ยถาม

“ลูกยัยน้ำตาลน่ะค่ะ สงสัยเตรียมลูกสาวมาจับคุณท่านอีกคน” ละอองเดิมที่ไม่ชอบน้ำตาลอยู่แล้วก็รีบใส่ไฟสองแม่ลูกทันที เพราะละอองเธอเป็นเพื่อนและคนรับใช้สนิทของแม่พายุจึงรู้เรื่องทุกอย่างของครอบครัวนี้เป็นอย่างดี

“ไหนบอกจะไม่ให้มาเหยียบที่นี่อีกไง” พายุกัดฟันกรอดเมื่อนึกถึงสองแม่ลูกนั่น

“คงหวังให้มากอบโกยสมบัติของคุณท่าน คุณท่านก็ไม่รู้หลงอะไรแม่นั่นหนักหนา เชื่อไปหมดทุกอย่าง” ได้ทีป้าแม่บ้านรีบใส่ไฟต่อ

“ไม่ต้องห่วง...ผมไม่มีทางปล่อยให้มีวันที่เขาจะได้ทุกอย่างแน่นอน!!” ก่อนจะนั่งประสานมือมองไปยังห้องครัวที่มีใครบางคนอยู่ด้วยแววตาแดงก่ำ...

——————————-

ฝากกดติดตามกดไลก์ด้วยนะคร้าบบ

คำเตือน

*เรื่องนี้พระเอกค่อนข้างเลว

ถ้าไม่ใช่แนวกดออกได้เลยนะคะ*