< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

พรางรัก

ณัฐเทียร์
5.0
<
>
Intro

ท่ามกลางบรรยากาศหลังเลิกเรียนที่แสนอบอ้าว เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มสวมชุดนักเรียนเอกชนเป็นระเบียบ ยืนปาดเหงื่อตามไรผมพลางชะเง้อมองซ้ายขวารอผู้เป็นพ่อมารับหน้าโรงเรียนเหมือนทุกวัน

"โทรหาพี่ซีดีกว่า" เมื่อยืนรอแล้วรอเล่าไม่มีวี่แววว่าผู้เป็นพ่อจะมารับ เด็กสาวจึงล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนขึ้นมาตั้งท่าจะกดโทรหาพี่สาว ทว่าดวงตาใสแป๋วดันสะดุดกับรถสปอร์ตหรูคันหนึ่งที่จอดข้างร้านสะดวกซื้อ

ความไม่แน่ใจทำให้จูเน่สาวเท้าจ้ำอ้าวไปยังรถสปอร์ตทันที เท้าเล็กบนรองเท้านักเรียนหยุดชะงักเมื่อเดินถึงหน้ารถ ดวงตากลมกวาดมองป้ายทะเบียนรถอย่างละเอียดยิบแล้วยิ้มกริ่ม

เด็กสาวใช้มือส่งสัญญาณไม่ให้ลูกน้องคนสนิทของชายหนุ่มที่กำลังยืนรออยู่ข้างเบนซ์คันสีดำเอ่ยบอกผู้เป็นนาย ซึ่งชายฉกรรจ์ชุดดำก็พยักหน้ารับคำเพราะพวกเขารู้จักเธอในนามน้องสาวของซีรีย์

เจ้าของใบหน้าหล่อคมสาวเท้ายาวพ้นประตูเลื่อน เพียงแค่ไอร้อนกระทบผิวกายก็สามารถทำให้เหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าคม มาเฟียหนุ่มเสยผมปรกหน้าขึ้นพอลวกๆ เพียงแค่เขาเดินไปที่รถสปอร์ตก็ทำให้นักเรียนผู้หญิงที่ยืนจับกันเป็นกลุ่มก้อนบริเวณนั้นกรี๊ดกร๊าดเสียงเล็กเสียงน้อยอยู่ห่างๆ

"ร้อนฉิบหาย" มาเฟียหนุ่มสบถคำหยาบทันทีที่นั่งลงเบาะฝั่งคนขับ เกี่ยวรั้งเข็มขัดนิรภัยตั้งท่าจะดึงมาคาดอก ทว่าประตูฝั่งข้างคนขับกลับถูกใครบางคนเปิดออกแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งโดยไม่ได้รับอนุญาต

"พี่กล้า ไปส่งเน่หน่อย" เด็กสาวบอกกับเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วปิดประตูลงวางกระเป๋านักเรียนไว้บนหน้าตัก คาดเข็มขัดนิรภัยอย่างถือวิสาสะ

"อะไรวะ! ลงไป!" เพชรกล้าโวยวายลั่นวาจาไล่อีกคนภายในรถเสียงดัง เขาไม่ควักปืนออกมาจ่อข่มขู่ก็บุญเท่าไหร่แล้ว เพราะเห็นว่าเป็นน้องเมียของเพื่อนรักเลยละเว้นให้

"พี่กล้าอย่างเสียงดังหนูง่วง วันนี้พ่อติดงานอาจจะมารับเย็นๆ" เด็กสาวพิงศีรษะทุยเล็กกับเบาะแล้วเอียงหน้ามาสบตาแป๋ว

"มันเรื่องของเธอ ลงไป!" มาเฟียหนุ่มขบฟันกรามแน่นเป็นสัน ยิ่งเห็นเด็กสาวไม่มีท่าทีว่าจะเกรงกลัวยิ่งทำให้เขาอยากบีบคอเล็กให้ตายคารถ เด็กอะไรน่ามึนไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมลง

"บ้านของหนูอยู่ไม่ไกลหรอก ไปส่งหนูแป๊บนึงนะ~"

"อยากตายหรือไงวะ!" เขาต้องข่มอารมณ์โทสะไว้เพื่อไม่ให้พลั้งมือฆ่าเด็กสาวตายก่อนเวลาอันควร ใบหน้าหล่อคมแดงก่ำ อารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลระบายผ่านสีหน้าจนเด็กสาวไม่ทันสังเกตเห็น

ครืด~ ครืด~

"หืม?" ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ภายกระเป๋ากระโปรงนักเรียน มือเล็กรีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดรับหน้าตาชื่นมื่น ในขณะที่ดวงตาคมอีกคู่ภายในรถจ้องเธอเขม็งแทบจะหั่นเป็นชิ้นๆ

"ค่ะพ่อ"

[จูเน่ วันนี้พ่อติดธุระคงเลิกดึก ลูกกลับแท็กซี่ได้ไหม] น้ำเสียงของมารุตเล็ดลอดออกจากโทรศัพท์ ทำให้เพชรกล้าพ่นลมหายใจแล้วเบือนหน้าหนีออกไปนอกรถ

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่เพชรกล้าเพื่อนของพี่หมอจะไปส่งหนูที่บ้านเองค่ะ"

"ห้ะ!" เป็นเสียงของเพชรกล้าที่หลุดปากอุทานเสียงดัง ให้ตายสิ! นี่เขาต้องรับมือกับเด็กประเภทไหนกันแน่ คนเกลียดเด็กอย่างเพชรกล้ามีหรือจะตามใจให้หลงระเริงจนได้ใจ

[พี่เขาว่างเหรอ รบกวนพี่เขาหรือเปล่าจูเน่]

"ว่างค่ะ ตอนนี้เน่อยู่บนรถแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะพ่อเหมือนพี่กล้าจะไม่สบาย" ดวงตาแป๋วเหลือบมองใบหน้าแดงก่ำเพียงนิดแล้ววางสายผู้เป็นพ่อทันที

เธอโน้มตัวใช้หลังมืออังหน้าผากชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะเพื่อวัดอุณหภูมิ เพชรกล้าชักสีหน้าหงุดหงิดปัดมือเล็กออกจนเธอสะดุ้งเจ็บ ทว่าความเจ็บหายปลิดทิ้งเมื่อดวงตาคมจ้องเธออย่างเอาเรื่อง

"ทำไร!" เขาตะคอกขึ้นอย่างเหลืออดจนเด็กสาวสะดุ้งตกใจ

"ช่วยไปส่งหนูหน่อย" จูเน่บอกมาเฟียหนุ่มเสียงแผ่วเบา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมลงจากรถแล้วตวัดท่อนแขนกอดกระเป๋านักเรียนบนตักเอาไว้แน่น เกยคางมนวางบนกระเป๋า

"ไม่ว่างโว้ย! จะกลับบ้าน" เขาเพิ่งกลับมาจากดูงานที่ต่างจังหวัด และถนนเส้นนี้เป็นทางผ่านกลับบ้าน เขาตั้งใจว่าจะแวะซื้อเบียร์กระป๋องแล้วกลับไปนอนพักผ่อน แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกให้เด็กสาวมาป้วนเปี้ยนให้เขาโมโหเล่นก่อนกลับพักผ่อน

"หนูไปเล่นบ้านพี่กล้าก่อนก็ได้หนูไม่ดื้อ" เด็กสาวตอบกลับอย่างว่าง่าย ก่อนที่เสียงลมหายใจพรืดยาวจะถูกพ่นออกจากจมูกโด่งเป็นสัน เพชรกล้าสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับกระชากออกตัวด้วยความเร็ว คนกลัวความเร็วทำได้เพียงหลับตาแน่นไม่พูดอะไรต่อ

คฤหาสน์เพชรกล้า

"โห้... บ้านพี่กล้าใหญ่มากเลย" เด็กสาวมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความตื่นเต้น ตรงข้ามกับเจ้าของบ้านที่กำลังกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย เท้าเล็กหยุดชะงักรอให้เจ้าของบ้านเดินเข้าบ้านก่อนตามมารยาท

"ใครอยากเป็นพี่เธอวะ!" มาเฟียหนุ่มชักสีหน้า ก้าวเท้ายาวเข้าบ้านอย่างหงุดหงิด แล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอนทันที โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กสาวที่กำลังวุ่นวุยกับการถอดรองเท้านักเรียนได้วิ่งตามหลังไปติดๆ

แกร่ก~

"ว้าว ห้องนอนก็ใหญ่" เด็กสาวรอดศีรษะใต้ท้องแขนแกร่งทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอน

"...เด็กเวร จะไปไหนก็ไปเลยไป" เพชรกล้าดันหน้าผากมนออกแล้วเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนเตียงปิดเปลือกตาลงด้วยความล้า

จูเน่กวาดไล่สายตามองรอบๆอย่างเพ่งพินิจ ห้องนอนบวกกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงโทนสีเทาดำทำให้เด็กสาวอยากเดินเข้าไปชื่นชม

"อยากตายหรือไง" สัมผัสว่องไวต่อเสียงเดินของเท้าเล็กทำให้มาเฟียหนุ่มข่มขู่ด้วยวาจา เพชรกล้าเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อเด็กสาวยังเดินเล่นไปมา

"หนูยังไม่อยากตายค่ะ"

"ถ้ายังไม่อยากตายก็ออกไป" ให้เขารับมือกับกระสุนระเบิดยังจะเรียกว่าง่ายเสียกว่ารับมือกับเด็กประเภทนี้ นอกจากเธอจะไม่หวาดกลัวต่อคำข่มขู่ มิหนำซ้ำยังเถียงกับตาแป๋วเหมือนเด็กสามขวบ

"พี่กล้าบอกจะไปไหนก็ไป"

"เอ่อ ก็ไปสิวะ!"

"เน่ก็จะอยู่นี่ไง"