ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 : งานเลี้ยงคุณหมี

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : งานเลี้ยงคุณหมี

คำค้น : '

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2560 00:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : งานเลี้ยงคุณหมี
แบบอักษร

หลังจากเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ก็มีรถมารออยู่ก่อนเเล้ว                                                    พอคนที่นั้งในรถม้าเห็นผมก็รีบรถจากรถม้ามาหาผมทันที


เข้าเดินมาหาผมเเล้วอุ้มผมขึ้นเเล้วหอมเเก้มผม ฟอดใหญ่                                                                 " ฟอดด นีน่า ลูกพ่อน่ารักจังวันนี้ "                                                                                                         

" ฟอดด คุณพ่อก็หล่อเหมือนเดิมค่ะ " พอผมพูดเสร็จ ก็ดีใจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่                                             " ป่ะขึ้นรถม้ากันดีกว่า นีน่า ลูกรักของพ่อ พวกพี่ๆรออยู่รถเเล้ว "                                                                            

" ค่ะ "  พอพูดเสร็จก็อุ้มผมขึ้นรถม้าคันใหญ่ พอเปิดประตูเข้าไปจะเห็นคนนั่ง                                             ​อยู่สองคน ไม่ใช่ใครที่ไหน คือ พี่ เเจ็ค กับ พี่ ลีฟ นั่งรออยู่     


พอเห็นผมก็พากันยิ้มใหญ่ คงจะรักผมน่าดู ช่วยไม่ได้ก็คนมันน่ารัก                                                        " นีน่า มานั้งกับพี่ไหม หืม " พี่เเจ็คเอ่ยขึ้น  


พอผมได้ยินก็หน้าเเดงเพราะเขินอาย ไม่รู้เป็นอะไรถึงเขินตลอด                                                         ตอนเห็นหน้าพี่เเจ็ค สงสัยมันเป็นสันชาติตะยานของผู้หญิงมั้ง       


" ไม่ได้ นีน่า ต้องนั่งกับพ่อคนเดี๋ยว " คุณพ่อพูดเพราะความหวง                                                           " ชิส์ พ่อก็ขี้เหนียวไปได้ " พี่เเจ็คเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้างอนผู้เป็นพ่อ       


ใช่ครับสองพ่อลูกพวกนี้ชอบเเย้งผมไปอุ้ม บ่อยๆ                                                                            ผมเห็นเเบบนี้จนชินเเล้วเเหละครับ    


" นีน่า ของพี่วันนี้น่ารักจังเลย " พี่ลีฟเอ่ยขึ้น เเล้วลูบหัวผมไปมา                                                         พอโดนลูบหัว ผมก้หน้าเเดงเพราะเขิน      


ไม่รู้เป็นอะไรพอโดนลูบหัวจากพี่ ชายคนลอง ก็เขินทุกที่                                                                    ผมไม่อยากคิดอะไรมากเพราะคงเป็นสันชาติตะยานของผู้หญิง 


นับวันยิ้งโตยิ้งกายเป็นผู้หญิงเรื่อยๆ ความเป็นชายในโลกก่อน                                                             ก็เริ่มจางหายไปทุกวันๆ  


พอทุกคนขึ้นรถม้าเสร็จ พ่อบ้าน คาโด้ก็ออกรถมาทันที                                                                    คฤหาสน์ของผมอยู่นอกเมืองหลวง 20 กิโล                                                              


เพราะคุณพ่อไม่ชอบคนเยอะเลยออกมาตั้งคฤหาสน์ที่นอกเมือง                                                           เเต่ผิดกับคุณเเม่ที่ชอบพบปะกับเพื่อนๆ บ่อยๆ 


คุณเเม่เลยชอบออกจาก คฤหาสน์ไปหาเพื่อนสนิทคนหนึ่ง                                                                   เธอชื่อ มิเชลล์ คาเวียส์ เป็นเพื่อนของคุณเเม่ตั้งเเต่เด็ก 


เธอเป็นภรรยาของ หัวหน้าสามาคมจอมเวทย์ สาขาหลัก                                                                  เธอก็ชอบมาบ้านผมบ่อยเเละเธอก็ดูจะรักผมมาก 


อุ้มผมทีไรต้องหอมเเก้มผมทุกนาที ผมก็ต้องยอมเธอเพราะเธอ                                                           คงจะรักผมมากจริงๆ


หลังจากเดินทางมาได้สักพักก็ถึงเมืองหลวง เมืองหลวงวันนี้ดูคึกคัก                                                    เป็นพิเศษ คงเป็นเพราะเป็นวันคบรอบวันเกิด 5 ปี ของคุณชายองค์เล็กสุด 


พอนั่งมาอีกสักพักก็มาถึง ปราสาทขนาดใหม่มากๆ เเห่งหนึ่ง                                                                คงเป็นปราสาทของ ราชวงค์ มังกรฟ้า 


พอมาถึงหน้าทางเข้าปราสาท รถม้าก็หยุดลง เเล้วพอบ้านคาโด้ก็พูดขึ้น                                                  " ถึงปราสาท มังกรฟ้าเเล้วครับนายท่าน "                                                                                                    (จะเปลี่ยนจากคุณ ตา คาโด้เป็นพ่อบ้านเเทนนะครับดูดีกว่า)


พอได้ยินดังนั้นคุณพ่อก็อุ้มผมลงจากรถม้าทันที เเละพวกพี่ๆก็ลงตามมา                                               "ว้าวปราสาทใหญ่จัง" ผมพูดออกไปเพราะตกใจกับความใหญ่ของปราสาท


" ฮา ฮา ฮา ลูกพ่อพึ่งเคยเห็นใช่ไหมหืม " เขาถามทั้งที่รู้อยู่เเล้วเพื่ออะไร                                                ผมคิดเเล้วก็ขำ " ค่ะ "                               


" พอลูกเข้าไปข้างในเเล้วจะต้องตกใจเเน่ๆ พ่อรับรอง " พอพูดดังนั้น                                                    ก็รีบจับมือผมเดินเข้าปราสาทไป 


พอเข้าไปเท่านั้นเเหละ ตาผมถึงกับลุกวาว เพราะ มีรูปเเกะสลักมังกรมากมาย                                           เเละรูปปั้นมังกรอีกตามทางเดินมากมาย 


ใช่เเล้วครับสัตว์ประจำตะกูล โนวิชส์ คือมังกรฟ้าลมกรด                                                                    เพราะตะกูล โนวิชส์ บูชามังกรฟ้าลมกรดมาก 


เพราะต้นตะกูลของพวก ราชวงค์ ทั้ง4 ได้รับพลังสืบทอดจากพวกสัตว์เทพมายา                                       พราะต้นนะกูลได้รับโลหิิตจากพวกสัตว์เทพมายา   


เลยทำให้ตะกูล ราชวงค์ เเข็งเเกร่งเพราะมีสายเลือดจากสัตว์เทพมายา                                                    พวกเข้าสามารถใช่พลังเวทย์พิเศษตามความสามารถของสัตว์เทพเเต่ละตัว       


เช่นราชวงค์ มังกรฟ้า สามารถใช่เวทย์ลมกรดได้ เวลาปล่อยเวทย์สายลมออกไป                                       เวทย์ลมนั้นก็จะสามารถกัดกร่อนทุกอย่างได้ ยิ้งมีพลังเวทย์มากก็กัดกร่องเเรงขึ้น


หรือ ราชวงค์ พยัคขาว ก็สามารถปล่อยสายฟ้าสีเเดงได้ ซึ่งสายฟ้าธรรมดาเป็นสีฟ้า                                     สายฟ้าสีเเดงจะมีพลังทำลายร้างมากกว่าสายฟ้าทุกประเภทยกเว้น สายฟ้า สีทอง


ซึ่งเป็นสายฟ้าที่มีเเต่เทพหรือผู้ถูกเลือกเท่านั้นสามารถปล่อยออกมาได้                                                  ซึ่งสายฟ้าสีเเดงสามารถทำลายได้ทุกอย่างตามพลังเวทย์ที่ผู้ใช่มี 


เเละ ราชวงค์ พงเพลิง จะสามารถปล่อยเพลิงนรกออกมาเผาผลาญทุกสิ่งได้                                            ได้ตามพลังเวทย์ของผู้ใช่


เเละราชวงค์ เต่าดำ สามารถสร้างเกราะเต่าตำที่มีพิษอยู่รอบเกราะออกมาส่วมใส่ได้                                  ชุดเกราะจะยิ้งเเข็งเเกร่งขึ้นตามพลังเวทย์ของผู้ใช่ ตามที่พี่เเจ็คเล่าให้ฟัง


(ตามพลังเวทย์ของผู้ใช่คือ เวลาเรามีระดับสูงกระเเสเวทย์ในร่างจะยิ้งเข็มข้นขึ้น                                        เเละเราจะเพิ่มระดับยังไงนะหรอ เราต้องดูดสับพลังเวทย์ในอากาศหรือกินยาช่วย                                                      เเต่ไม่ได้หมายความว่านั่งอยู่บ้านดูดพลังเวทย์ทุกๆวันนะครับ ต้องออกไปต่อสู้                                                          ทำให้เวทย์ในร่างสเถียนท่าเวทย์ไม่สเถียนเวทย์จะควบคุมยากเเละพลังน้อยลงเพราะ                                                  มันไม่เสียนนั้นเอง)


พอผมกับครอบครัวเดินเข้ามาก็มีเเต่คนมองผมกันยกใหญ่                                                                คงเป็นเพราะผมหน้ารักมากๆมั้ง 555 มันช่วยไม่ได้  


พอพระราชาเห็นครอบครัวผมเดินเข้ามาพระราชาก็ออกมาตอนรับทันที                                                  " อ่าวว่าไง คาเวนดิช เพื่อนรัก "


" ฮา อา ฮา เราไม่ได้เจอกันตั้ง 2 ปีเเล้ใช่ไหม " คุณพ่อผมกล่าวขึ้น                                                      เพราะคุณพ่อไม่ค่อยออกจากบ้านเท่าไหร่มีเเต่อยู่ที่บ้านเเละไปสาขาย้อยของสามาคม 


" ใช่เเล้ว 2 ปีเเล้วที่เราไม่ได้เจอกัน สบายดีไหมได้ข่าวว่า คาเนสคลอดลูกสาว"                                          " ฮา ฮา ฮา ใช่เเล้วเธอชื่อ นีน่า อายุเท่าลูกชายนายนั้นเเหละ "            


พอพ่อผมพูดเสร็จ พระราชก็มองมาทางผมเเล้วยิ้มให้ผม                                                                  พอโดนยิ้มให้โดยจอมเวทย์ระดับมาสเตอร์ผมก็เขินอีกเเล้ว 


ใช่ครับพระราชาเป็นจอมเวทย์ระดับ มาสเตอร์ จะดูยังไงว่าเป็นจอมเวทย์มาสเตอร์                                    จอมเวทย์มาสเตอร์จะมีวงเวทย์ขนาด 2 เมตร อยู่ด้านหลัง 


จะเก็บวงเวทย์ก็ได้หรือเปิดเอาไว้อวดหรือทำให้ดูเท่เเละให้คนเคารพ                                                    เพราะจอมเวทย์ระดับ มาสเตอร์ จะมีคนมาเคารพเพราะเป็นจอมเวทย์ระดับสูง                                                          

เพราะท่าไปทำให้จอมเวทย์มาสเตอร์โกรธ ได้เละเป็นขี้เเน่ ผู้คนเลยต้องเคารพ                                          หรือประจบประเเจง เพื่อทำให้จอมเวทย์อารมณ์ดีเเละได้รับความพึงพอใจ         


" นีน่า เคารพพระราชาสิลูก " พอคูณพ่อบอกให้เคารพผมก็ต้องทำตาม                                                  เเต่ผมคิดแผลดีๆออกเพื่อทำให้พระราชาถูกใจ 


ผมทำเป็นบิดตัวไปมาทำเป็นอายเเล้วพุดเเบบเขินๆว่า                                                                      " สะ สวัส ดะ ดี ค่ะ " พอพระราชาเห็นก็เคลิ้มกับความน่ารักของผมทันที


" สวัสดีจะ หนูนีน่า มาให้ลุงอุ้มหน่อยเร็ว " พอได้ยินผมก็ยิ้มในใจเพราะ                                                 เป็นไปตามเเผนของผมพอดี


" คะ ค่ะ " พอผมตอบตลกเขาก็อุ้มผมไปเเล้วหอมเเก้มผมด้วยความเอ็นดู                                                " ฟอดด หืมนิ่มจัง หนูนีน่าอยากให้ลุงปลุกพลังเวทย์ให้ไหมค่ะ "


เป็นไปตามเเผนที่ว่างไว้ " จริงหรอค่ะ คุณลุง "  จริงสิจ๊ะเฉพาะหนูคนเดียวเลยนะ                                       " เย้นีน่าดีใจจัง ฟอดด " พอพระราชาโดนหอมเเก้มไปก็ยิ้งเอ็นดูผมยิ้งขึ้นไปอีก


พอคุณพ่อกับพวกพี่ๆได้ยินก็ดีใจพราะการจ้างจอมเวทย์ ระดับ มาสเตอร์ต้องใช่เงิน                                  มหาศาลในการจ้างมา ถือว่าเป็นความโชคดีมากๆ  


พอพระราชาวางผมลงก็เเนะนำเด็กคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆที่มองผมตาไม่กระพริบ                                            " นี้คือลูกชายของลุง ชื่อ โอเว้น ทำความรู้จักกันให้ดีละ "


ผมก็มองไปที่คุณชายโอเว้นเเล้วก็โปรยเสน่ห์ไปหนึ่งที ผมยิ้มเเล้วทักทายไป                                              " สวัสดีค่ะหนู ชื่อ นีน่า ค่ะยินดีที่ได้รู้จัก "


เขาเคลิ้มกับรอยยิ้มของผมก่อนจะได้สติเเล้วรีบทักทายผม " สะ สวัสดีครับ ชื่อ โอเว้นครับ "                          พอพูดเสร็จก็มองผมตาไม่กระพริบอีกที     


พอพระราชาเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ก็บอกให้ คุณชายโอเว้นพาผมไปเดินดูปราสาท                              " โอเว้น พาหนูดีน่าไปเดินชมคฤหาสน์หน่อยเร็ว "


พอพ่อของผมได้ยินก็ไม่ได้ปฎิเสธอะไรยิ้งอยากให้ผมไปด้วยซ้ำ                                                             " ไปเดินดูคฤหาสน์กับองค์ชายก่อนสิ พ่อมีเรื่องต้องคุยกับราชา " 


" ค่ะ ไปกันเถอะค่ะองค์ชาย " ผมพูดออกไปเเล้วส่งยิ้มไปอีกดอก                                                          " คะ ครับ ไปกันเถอะ เขาพูดเเต่ตามองหน้าผมไม่กระพริบ "     


ผมเห็นดังนั้นก็ขำในใจ ที่องค์ชายโดนเสน่ห์ผมเข้าไป ผมหันไปหาพี่ชายเเต่ก็ไม่เห็นพวกเข้า                           " ม๊าม๊าค่ะ พวกพี่ๆไปไหนรอค่ะ " ผมถามออกไปเพราะไม่เห็นพวกพี่ชายเเล้ว         


" อ่อพวกพี่เขาไปคุยกับพวกเพื่อนๆเเล้วนะจ๊ะ " พอมองไปรอบๆก็เห็นพวกพี่ๆ                                        คุยกับเพื่อนๆอยู่ที่อีกที่ของงานเลี้ยง  


" อ่อค่ะ หนูว่าจะชวนพวกพี่ๆไปด้วย " พอผมพูดเสร็จก็เดินตามองค์ชายไป                                              เดินมาได้สักพักองค์ชาย โอเว้น ก็เอ่ยขึ้น


" นีน่าจัง เราจะไปไหนก่อนดี " เข้าพูดพรางมองหน้าผมตาไม่กระพริบ                                                    " นะ นีน่า อยากกิินเค้ก ค่ะ " ผมอายไม่กล้าพูดเพราะพึ่งมาถึงก็จะกินเเล้ว 


" ฮาๆๆ ได้เดี๋ยวผมพาไปกิน " พอพูดเสร็จก็มาจับมือผมเเล้วพาผมไปชั้นวางเค้ก                                      พอเดินมาได้นิดหน่อยก็เจอกับชั้นวางเค้ก 4 ชั้นมีเค้กมากมายหลานหน้า 


" ถึงเเล้วครับ นีน่าจัง เเต่เราจะเอายังไงมันสูงนะ " ผมก็คิดอย่างนั้นว่าเราจะเอายังไง                                ผมพรางคิดว่าจะเอายังไง พอคิดได้สักพักก็เอ่ยขึ้น


" เราต้องให้คนใช่ ตักให้ดีไหมค่ะ " พอองค์ชายได้ยินดังนั้นก็หาคนใช่เเถวๆนี้                                            เเต่ก็ไม่มีใครอยู่เเถวนี้สักคน


" เเต่เเถวนี้ไม่มีคนใช่เลยนะ " องค์ชายเอ่ยขึ้น                                                                                 " เเล้วเราจะทำยังไงละค่ะ นีน่า อยากกิน " ผมเอ่ยขึ้นพรางหน้าเเดงเพราะความเขิน


เเต่คนที่มองผมเขินกับ ยิ้งเคลิ้มกับความน่ารักของผม องค์ชายโอเว้นก็เอ่ยขึ้น                                           " เอางี้ นีน่าจังขี่คอผมเเล้วรีบหยิบจานเค้กนะ "


" จะดีหรอค่ะ " ผมพูดเเล้วก็ด่ามันในใจ จะเเต๊ะอั๋งตูหรอได้จะเอาให้สมใจอยากเลย                                     " ดีสิ นีน่าจังอยากกินไม่ใช่หรอ " เขาเอ๋ยขึ้นเเล้วนั้งลงให้ผมขี่คอของเขา


ผมก็ขึ้นไปขี่คอของเขา " นีน่าพร้อมเเล้วค่ะ " พอผมพูดเสร็จเขาก็รีบยกตัวผมขึ้นไป                                    " นีน่าจัง รีบๆหน่อยนะผมยกคุณได้ไม่นาน " ยกได้นานก็บ้าเเล้วเด็ก 5 ปี จะเอาเเรงมาจากไหน


พอผมโดนอุ้มขึ้นน้องสาวของผมมันก็ถุไปมากับคอของเขามันรูปสึกเเปลกๆ                                            ผมเลยต้องรีบเอาจานเค้กเพราะจะได้รีบลงจากคอของเขา


เเต่จานเค้กก็ยังอยู่สูงเกิินไปอยู่ดีผมเลยต้องเอื้อมมือขึ้นไปอีกเเต่ก็เอื้อมยังไม่ถึง                                        พอเอื้อมเอาอยู่สักพักก็เอื้อมไม่ถึงสักที 


" นีน่าจัง ได้ยังครับผมจะไม่ไหวเเล้วนะ " เขาเอ่ยขึ้นเพราะเริ่มจะไม่ไหว                                                  " เอื้อมไม่ถึงเลยค่ะ อีกนิดนะค่ะ " ผมก็ออกเเรงเอื้อมขึ้นไปอีก


โดยไม่ได้สังเกตคนข้างล้างเลยที่ตอนนี้ยืนขาสั่นอยู่ " อีกนิดนึงค่ะ อื้ออ "                                                  "มะ ไม่ ไหวเเล้ว " เขาเอ่ยพร้อมกับหงายหลังไปที่พื้น 


" วะ ว๊ายยยยยย ตึ้ง " ตอนนี้องค์ชายนอนหงายหน้าอยู่ที่พื้นขณะ                                                        ผมนั่งอยู่ที่หน้าองค์ชาย ที่ตอนนี้หน้าขององค์ชายที่มุดอยู่ใต้กระโปรงของผมพอดี


ผมเห็นดังนั้นก็หน้าเเดงเเละรีบลุกขึ้นเพราะหน้าขององค์ชายเเนบติดกับน้องสาวของผม                               " คะ ขอโทษค่ะ " ผมพูดพรางเอามือปิดตรงน้องสาวของผม


" คะ คุณหมี " องค์ชายเอ่ยขึ้นเพราะกางเกงในของผมเป็นลายคุณหมี                                                    พอได้ยินดังนั้นผมก็หน้าเเดง " อะ องค์ชายบ้า "


พอเขาได้ยินดังนั้นเขารีบลุกขึ้น " ขอโทษครับ นีน่าจังผมไม่ได้ตั้งใจ "                                                      เเต่ในใจก็เอ่ยอีกอย่าง " โครตหอมเลย " (เด็กเ-ี้                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        พอพี่ลีฟที่กำลังคุยกับเพื่อนเห็นผมกับองค์ชายล้มก็เดินเข้ามาเเล้วถามผมด้วยความเป็นหวง                         เป็นอะไรไหม นีน่า องค์ชาย 


เเล้วทำไมถึงมาล้มอยู่ตรงนี้ละหืม " นะ นีน่า อยากกินเค้กค่ะเเต่เอาไม่ได้ "                                              พูดออกไปเเล้วผมก็ทำหน้าเขินอาย


" ฮาๆๆ นึกว่าอะไร มาเดี๋ยวพี่เอาให้จะเอารสอะไร สตอเบอรี่ หรือ รสส้ม "                                            เขาถามพรางมองหน้าผม


" เอารส สตอเบอรี่ ค่ะ " " ผมขอเอา รสส้มครับ " พอพุดเสร็จพี่ลีฟก็ไปยิบมาให้                                        " อะนี้ของ นีน่านะเเละนี้ของ องค์ชาย " เขาพูดเเละยื่นจานเค้กมาให้ผมกับองค์ชาย


" ขอบคุณ ค่ะ/ขอบคุณ ครับ " ผมรับเค้กมาเเล้วก็บอกพี่ลีฟว่าอยากกินน้ำผลไม้                                       พอพี่ลีฟได้ยินก็ไปเอาน้ำส้มมาให้ผม 


พอผมได้น้ำผลไม้เเล้ว ก็เดินตามคุณชายไปกินเค้ก ที่ส่วนดอกไม้หลังคฤหาสน์                                          ที่ไม่มีคนเพราะจะได้กินเค้กเเละดูดอกไม้ไปด้วย


พอมาถึงผมก็ตกตลึง เพราะตรงหน้าของผมมีศาลากินน้ำชา                                                           เเละดอกไม้สีสันสวยงามมากมาย


" ว้าวว สวยจังเลย " ไม่รู้เป็นอะไรพอเห็นทุ้งดอกไม้ผมก็จะวิ่งไปหาทุ้งดอกไม้ทุกครั้ง                                  คงเป็นสันชาติตะยานของผู้หญิงอีกละมั้ง นับวันยิ้งกายเป็นหญิงขึ้นทุกวัน


พอวิ่งเล่นเสร็จก็มากินเค้กกับองค์ชาย เเละกินน้ำส้มไปหมดเเก้ว                                                          พอกินเสร็จก็พากันคุยเล่นกันภาษาเด็ก


พอคุณกัันไปเรื่อย องค์ชายก็ชวนเล่น วิ่งไล่จับ " นีน่าจัง เล่นวิ่งไล่จับกันไหม "                                           " ค่ะ เเต่คุณชายต้องไล่ นีน่านะค่ะ " " ได้เลยไม่มีปัญหา วิ่งหนีให้ดีๆละ"







===================================================================

วันนี้มาช้าต้องขออะภัย องค์ชาย โอเว้น เป็นหนึ่งคนใน อีเว้น ชินตัวหนูน้อย นีน่านะครับ

อีเว้น ชิงตัวคืออะไร คืออีเว้นที่หนูนีน่าไปอ่อยพวกองค์ชายอาณาจักรต่างๆ 

พวกองค์ชายเลยต่อสู้กัน ชิง ตัวหนูนีน่าว่าใครจะได้เเต่งงานกับหนูนีน่า 5555 อีกนาน 

นิยายอาจจะดูงงบ้างนะครับเเต่พออ่านได้ บ้างคำอาจเขียนผิดนะครับ 5555 

ภาษาไทย ไม่ดีเท่าไหร่ ถึงยังไงก็ขอบคุณคนที่มาอ่านเเละติดตามนะครับจะพยายาม

อัพบ่อยๆ ฮาๆๆๆๆ ตอนผมเขียนมันตรงนะเเต่พ่อลงมันออกเบี้ยวๆ ยังไงก็ขออภัยด้วย

   (พี่คนโต) ชื่อ เเจ็คคลอส ชาร์ลอตต์ อายุ 20 หล่อเท่เเต่ไม่สู้คน    เขียน 55555 ว่าไปนั้น​

                 (พี่ลอง) ชื่อ โอลีฟ ชาร์ลอตต์ อายุ 16 

​                 มันโรคจิตกับน้องตัวเองนะไอ้นี้ เเต่มัน                                    ก็รักน้องมันมากกว่าใคร มันหวงน้องมาก                                รอๆ ตอนหนู นีน่า อายุ 10 ปี มันจะเเสดง                              ธาตุเเท้ รอๆ พอถึงตอนที่มันเเสดงธาตุเเท้                              เเล้วใครไม่ชอบก็บอกได้จะเอามันไปฆ่าทิ้ง                              5555555555555555555555555555





















ความคิดเห็น