ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 7 ยังมีต่อ

ชื่อตอน : ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 7 ยังมีต่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 197

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2560 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 7 ยังมีต่อ
แบบอักษร

​มีชายหนุ่มสามคนถือจอบเสียม เหวี่ยงไปมาไม่ให้พวกก้อบบิ้นเข้าใกล้ และมีชายชรากับหญิงสาวอยู่ตรงกลาง " ไอ้พวกปีศาสอย่าเข้ามานะ " ชายหนุ่มคนหนึ่งได้พูดขึ้นทามกลางก้อบบิ้น " ท่านผู้ใหญ่บ้านหลบอยู่หลังพวกเราเอาไว้ พวกเราจะปกป้องท่านเอง "ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้น " พวกเองหนีไปเถอะ ทิ้งคนแก่ๆไว้ที่นี้แหละ พวกเองยังหนุ่มยังสาวกันคงหนีไปไม่ยาก " ชายชราได้เอ่ยขึ้น  " ไม่เอาค่ะคุณปู่ คุณปู่จะต้องรอดไปกับหนู " หญิงสาวได้เอ่ยขึ้น " ใช่แล้วท่านผู้ใหญ่ เราต้องหนีไปด้วยกัน " ชายหนุ่มอีกคนก็เอ่ยขึ้นอีก [[ ไกรรร ]] พวกก้อบบิ้นตีวงล้อมให้แคบลงเพื่อโจมตี ชายหนุ่มทั้งสองก็พยายามกันอย่างเต็มที่ แต่ไม่มีประโยชน์ * ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ * จอบและเสียมถูกตัดขาดเป็นท่อนๆ ไม่อาจป้องกันอะไรได้แล้ว พวกเขากำลังจะถูกฟันด้วยดาบของก้อบบิ้น ทันไดนั้นก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้น ราวกับเป็นเสียงจากพระเจ้าประทานพรให้พวกเขา " ค....ว....ย..........!!!!!!!!!!!! " เสียงมันดังมากเพราะตะโกนสุดเสียงของเขา จนทำให้พวกก้อบบิ้นหยุดชะงักหันมาสนใจ  ในจังหวะมันหันหลังกลับมา ก็มีขวานบินมาจากไหนไม่รู้จามใส่หน้าก้อบบิ้นตัวหนึ่งอย่างจัง * ฉึก! * มันล้มลงทันที " เย็..ด......โดนด้วย " เขารู้สึกดีใจอย่างมาก แต่เขาลืมไปว่าในมือไม่เหลืออาวุธแล้ว พวกก้อบบิ้นหันมาสนใจชายหนุ่ม ที่ขว้างขวานใส่เพื่อนของมันตายแทน เขาวิ่งหนีก่อนจะกระโดดหลบอะไรบางอย่างไป ก้อบบิ้นทั้งสี่ที่วิ่งไม่ดูเท้าก็สะดุดอะไรล้มลง มันเป็นเชือกของเขาที่ขึงเอาไว้ดักพวกมัน ในจังหวะที่พวกมันล้ม เขาก็ยกหินก้อนใหญ่ยกทั้งสองมือ ที่เตรียมเอาไว้ทุ่มใส่ก้อบบิ้นตัวหนึ่ง  * ตุบ! แผละ! * หัวของมันเละไปเลย อีกสามตัวลุกขึ้นมาทันก่อนที่ชายหนุ่มจะทุบอีก  " หินหนักเกิน ยกไม่ทัน เซ็ง! ได้แค่ตัวเดียว " และเขาวิ่งหลบเขาซอกบ้าน [[ ไกรรร ]] พวกมันวิ่งตามเข้าไปในซอกบ้านโดยไม่รู้ว่าอะไรรอพวกมันอยู่ ในขณะที่เขาถูกตามอย่างติดๆ ชายหนุ่มก็ยิ้มด้วยความชั่วร้ายแบบตัวโกงในหนัง เขาก้มลงดึงเชือกที่มัดกับไม้ เพื่อปลดกลไกกับดัก จู่ๆก็มีไม้เหวี่ยงมาจากด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก้มอยู่ไม้จึงผ่านไป ฟาดใส่หน้าก้อบบิ้นตัวที่อยู่หน้าสุด * ผัวะ!!! * กระเด็นลอยหายไปเลย * ปิ้ง! *(เสียงลอยหาย) อีกสองตัวอยู่ด้านหลังเห็นก่อนจึงหลบได้ทัน  " อะไรว้ะ! โดนตัวเดียว " เขาบ่นด้วยความเสียดาย ตัดกับไปที่กลุ่มคนเมื่อกี้ " ท่านผู้ใหญ่ครับ เมื่อกี้มันใครหรอ? " ชายคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย " ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นแต่เป็นมนุษย์ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้พวกเรายังมีชีวิต " ชายชราตอบคำถามไป ทั้งๆที่ตัวเองก็สงสัยเหมือนกัน " เขาจะเป็นอะไรไมท่านปู่ " หญิงสาวได้เอ่ยถามขึ้นอีก " ข้าก็ให้คำตอบแก่เจ้าไม่ได้เหมือนกัน ได้แต่ขออย่าให้เขาเป็นอะไรไปก็พอ " ชายชราให้คำตอบหญิงสาว " งั้น.. หนูขอไปดูเขาหน่อยนะค่ะ " " เดี๋ยว!...เดี๋..... " หญิงสาวพูดจบก็วิ่งออกจากกลุ่มอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ยินเสียงใครห้ามเธอเลย ตัดกับมาที่ชายหนุ่ม " โถ่เอ้ย! พาดจนได้ " ชายหนุ่มเขาถูกก้อบบิ้นดักหน้าดักหลัง ในซอกบ้าน เนื่องจากก้อบบิ้นตัวหนึ่ง ที่มีความเร็วเหนือกว่าเขากระโดดมาดักเอาไว้ ทำให้เขาไร้ทางหนี ก้อบบิ้นที่อยู่หลังเดินถือดาบเข้าประชิดมาเรื่อยๆ ส่วนตัวที่ดักอยู่ด้านหน้ากำมีดแน่น พร้อมกระโจนเข้าหาทุกเมื่อ และยังดูแตกต่างจากตัวอื่นๆ เหมือนกับตัวที่ใช้ขวานก่อนหน้านี้ " เอาไงต่อดีว้ะ!! " เขาคิดอะไรไม่ออก ด้วยความโมโหจึงเตะกำแพงบ้านหลังหนึ่ง แบบไม่ได้ตังใจ " ตู้มม!!!!!!!!! " แรงเตะทำให้บ้านที่ก่อจากดิน พังลงมาอย่างง่ายดาย  " ปลาย่าง...!!!!!!!!! " กระกระทำของเขา ทำให้ตัวเขาเอง ตกใจเป็นอย่างมาก จึงเผลออุทานออกมา และอ้าปากค้างไม่ยอมหุบ " กูเป็นคนทำหรอ!!?? " ถึงเขาจะดึงสติกับมาได้ แต่ตัวเองก็ยังไม่อย่ากจะเชื่อ ที่คนธรรมดาจะเตะบ้านพังในทีเดียวได้ " จังหวะนี้แหละ   เอ้!? เดี๋ยว! " เขามีสติขึ้นมา และจะใช้โอกาศนี้หนี แต่เขาก็คิดอะไรขึ้นได้ " กูเก่งขนาดเตะบ้านพังได้ แล้วทำไมกูต้องหนีมันด้วยว้ะ " เขาหันหลังกลับไปสู้ [[ ไกรร ]] ก้อบบิ้นเองก็พร้อมที่จะเฉือนชายหนุ่มเช่นกัน เขาพุ่งกระโจนเข้าไปหาก้อนบิ้นตัวถือดาบก่อน ก่อนจะถึงตัวก้อบบิ้นมันได้ฟันสวนออกมา ชายหนุ่มเอ้วตัวเล็กน้อยเพื่อหลบการฟัน " ช้ามาก " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม เขาหลบดาบอย่างง่ายดาย แล้วต่อยใส่ปลายคางของมันอย่างเต็มแรง * ผัวะะ!!!! * ปรากฏภาพโซโลๆที่ฟันของมันกำลังหักออกจากปาก หน้าของมันย้นตามหมัดไปเลย * ตู้มม! โครม! ตู้มม! โครม! *  ร่างของมันกระเด็นออกไปชนกับบ้านอีกสองหลัง ด้วยความแรงทำให้บ้านพังเสียหาย " แรงดีชิบหาย นี้มันหมัดคนหรือหมัดควาย " เขารู้สึกภูมิใจและแววตาลุกวาว ในขณะที่เขาไม่ระวังตัว ก้อบบิ้นที่ถือมีดพุ่งกระโจนมาที่เขาอย่างรวดเร็ว ทว่าชายหนุ่มรู้สึกตัวก่อนที่จะถึงตัว แต่ด้วยความเร็วของก้อบบิ้นที่พุ่งเข้ามามันเร็วมาก ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจหลบได้ เขาใช้มือซ้ายกำคมมีดเอาไว้ก่อนที่มีดจะถึงตัว ทำให้การโจมตีหยุดลง หน้าตาของก้อบบิ้นแสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด และมันพยายามจะดึงออก แต่ทว่าชายหนุ่มยังคงกำไม่ยอมปล่อย ถึงแม้มือของเขาจะมีเลือดไหลออกมามากก็ตาม ในใจถึงจะเจ็บมากแค่ไหน เขาก็ไม่อาจที่จะปล่อยมือได้ เพราะโอกาศมีแค่ครั้งเดียว ถ้าเกิดปล่อยมือไปแล้ว จะจับมันได้อีกไม ด้วยความเร็วที่เห็นก่อนหน้านี้ที่มันมาดักหน้าได้  เขาทนต่อความเจ็บใช้มือขวาที่ยังว่างคว้าจับเข้าไปที่คอของก้อบบิ้น  * หมับ * แล้วจับยกขึ้นฟาดลงพื้นดินอย่างแรง  * ตู้มม! * แรงฟาดทำให้ผืนดินแตกร้าวได้เลย ด้วยความเจ็บที่โดนฟาดลงพื้น มันจึงปล่อยมีดโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่มีดไม่ได้กระเด็นไปใหน ยังคงอยู่ในมือของชายหนุ่มไม่เปลี่ยนแปลง ก้อบบิ้นเองก็ยังไม่ตาย เขาใช้มีดของมันปักใส่อกของมันเอง  * ฉึก! *  " โอ้ยๆ!! เจ็บเป็นบ้าเลยสาส " เขาฉีกเสื้อตัวเองมาพันแผลเอาไว้ไม่เลือดออก " ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี้ว้ะ แม่งมีแต่เรื่องเจ็บตัว " ชายหนุ่มบ่นพึมพัมอยู่คนเดียวในสภาพร่างกายสะบักสะบอม และเหมือนเขาจะหลับไป ทุกการกระทำของเขาได้มีสายตาของหญิงสาวจับจองเขาตลอดเวลา ทุกการต่อสู้ทำให้หญิงสาวหัวใจเต้นแรง เนื่องจากเธอเองไม่เคยเห็นมนุษย์มาก่อนจึงสนใจเขาเป็นอย่างมาก เวลาผ่านไป~ ที่หลบภัยแห่งหนึ่ง " เขาคือมนุษย์ไม่ใช้หรอ " คนๆหนึ่งเอ่ยขึ้น " เดียวก่อน มนุษย์จะมาที่นี้ทำไม " คนๆหนึ่งเอ่ยขึ้น " พวกเราจะทำยังไงกับเขาดี " คนๆหนึ่งเอ่นขึ้น " ทุกคนอยู่ในความสงบ " ชายชราได้เอ่ยขึ้น " ท่านผู้ใหญ่ " ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน " ชายคนนี้ได้ช่วยชีวิตข้าและหลานของข้าเอาไว้ แถมยังกำจัดพวกก้อบบิ้นที่เหลือในหมู่บ้านให้อีก ข้าจะรักษาให้เขา คงไม่มีใครขัดข้องใช่ไม " ชายชราพูดจบก็ได้ร่ายเวทมนต์  { ฮิว } พอร่ายจบก็มีแสงห่อหุ้มร่างของชายหนุ่ม แผลก็ค่อยๆหายไม่เหลือแม้แต่รอยแมวข่วน " อุ่นจัง " ฉันรู้สึกตัวขึ้นหลังได้รับการรักษาด้วยเวท ของผู้ใหญ่บ้าน  ในตอนแรกก็ตกใจเหมือนกันที่ตื่นขึ้นมา เจอคนที่มีหูและเขี้ยวเหมือนหมู่ป่าล้อมรอบตัวฉันอยู่ มีทั้งผู้หญิงผู้ชายคนแก่และเด็ก  ตอนนี้ฉันนั่งกินมันเผาที่พวกเขาให้มา ทำให้รู้สึกมีแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว มันม่วงเผา ช่วยฟื้นกำลังกาย 10% ช่วยรักษาอาการเสียเลือดมาก ฉันนั่งกินอยู่พักหนึ่งผู้ใหญ่กับชาวบ้านจำนวนหนึ่งเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องมีอะไรให้เจ็บตัวอีกแน่ " ข้า เครนี่ เป็นผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้ และเป็นตัวแทนของเผ่ามนุษย์สัตว์(หมูป่า) ต้องขอบคุณท่านจริงๆที่มาช่วยพวกเรา " ทุกคนก้มหัวพร้อมกันเพื่อเป็นการขอบคุณ " ไม่เป็นไรครับ ฉันแค่อยากจะทำก็เท่านั้นเอง ไม่ต้องใส่ใจหรอก " ฉันเขินจนไม่รู้จะทำยังไง " แต่! พวกเรายังมีสิ่งที่อยากให้ท่านช่วยอีก " ชายชราพูดด้วยท่าทีคิดหนัก ' นั้นไงกูว่าแล้ว ' ฉันทักในใจ " มีอะไรให้ช่วยละครับ " ฉันสังเกตเห็นสีหน้าอันเศร้าหมองของชาวบ้าน " พวกก้อบบิ้นมันได้ปล้นชิงเงินทอง และสัตว์ของชาวบ้านไปจนหมด อย่างให้ท่านช่วยไปกำจัดพวกก้อบบิ้นที่ยอดเขาและนำทรัพย์สินของพวกเรากับมา " หลังพูดจบก็มีอะไรปรากฏขึ้น [ ภารกิจพิเศษ (ต่อเนื่อง) ] ท่านต้องไปถล่มรังของก้อบบิ้นที่ยอดเขา และนำทรัพย์สินของชาวบ้านกลับมา ถ้าท่านไม่ทำจะเสียใจไปตลอดชีวิต " มาแบบนี้แล้วฉันจะปฏิเสธยังไง "  ฉันออกเดินเท้าไปทางทิศใต้ ประมาณสามกิโลเมตรก็พบภูเขาสูง ที่หน้าจะเป็นรังของพวกก้อบบิ้น ฉันมาพร้อมกับมีดที่เก็บมาจากก้อบบิ้น มันเป็นของดีใช้ได้เลย ลักษณะเป็นมีดเงางามคล้ายกระจก ยาวประมาน 15 เซ็น มีคมด้านเดียว ด้ามจับทำจากไม้ดูเข้ากับใบมีดอย่างลงตัว  มีดเงากระจก พลังโจมตี 30 - 60 หน่วย ความทนทาน 33/40 หน่วย สิ่งที่ต้องการ W < 35 หน่วย พิเศษ - เพิ่มอัตราโจมตีแรง 5%         - เพิ่มความเร็ว 5% ถึงจะมีสิ่งที่สงสัยอยู่ แต่ฉันก็รองใช้มีดดู ก็รู้สึกว่าเข้ากันได้ดี ในระหว่างที่กำลังขึ้นเขา จู่ฉันก็รู้สึกว่ามีคนตามฉันมา ฉันหลบเข้าพุ้มไม้อย่างรวดเร็ว เพื่อซ้อนคนที่ตามมา " เอ้!!? หายไปไหนแล้วทั้งๆที่ตามมาติดๆแท้ๆ " เสียงคนปริศนาได้เอ่ยขึ้น ฉันอ้อมไปด้านหลังอย่างเงียบๆ แล้วใช้มีดจ่อไปที่คอจากด้านหลัง และพูดไปว่า " อย่าขยับ! เอามือไว้ที่หัว และหันหน้ามาช้าๆ  " " เออ..คือว่า....... หนู.... "  " ทะ ทะ เธอคือ....... "  จบ......... 55+จบแบบนี้คาใจไม คิดว่าเป็นใครทายดู ปั่นๆๆๆๆๆๆๆ

ความคิดเห็น