ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 6 จำใจรับ

ชื่อตอน : ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 6 จำใจรับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 215

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2560 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 6 จำใจรับ
แบบอักษร

​หลังจากเชือดไอ้ตัวประหลาดเสร็จก็ลากเข้ามุมมืด แต่ไอ้เด็กนั้นยังร้องไม่หยุด ดูรูปร่างไม่หน้าเกินสิบขวบ " เฮ้ย!! ไอ้เด็กบ้าจะร้องเสียงดังไปถึงไหน เดี๋ยวมันก็แห่กันมาอีกหรอก " เด็กตกใจเอามือปิดปากตัวเองสะอึกไปสองสามทีก็หยุดร้อง " มาทางนี้ " ฉันเรียกเด็กให้เข้าหลบตรงมุมมืดกับฉัน  " มันเกิดอะไรขึ้นไอ้หนู " ฉันถามเรื่องราวกับเด็กน้อยหน้าตาคล้ายหมูป่า " พี่ชาย ช่วยพวกเราที " เด็กน้อยก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟัง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลช้าๆ เด็กเล่าว่าพวกเขาเป็นเผ่าสัตว์(หมู่ป่า) ไม่ชอบต่อสู้อยู่อย่างสงบมานาน จนกระทั้งเมื่อเจ็ดวันก่อน ชาวบ้านที่ออกไปหาของป่าถูกก้อบบิ้นทำร้าย จนหลายวันมานี้ก็เห็นพวกก้อบบิ้นอยู่แถวหมู่บ้าน และวันนี้ก็เข้าโจมตีปล้นสะดมหมู่บ้าน ฆ่าทำร้ายชาวบ้านไม่มีทางสู้  " พูดถึงก้อบบิ้นก็ต่างโลกแล้วสิ ไหนจะเผ่าสัตว์แบบเด็กคนนี้อีก ความจริงเริ่มเปิดเผยมาแล้ว " ฉันเองก็อยากช่วยเด็กคนนี้อยู่หรอกนะ แต่เห็นบอกว่ามีประมาณ 15 ตัว ที่ยังเหลืออยู่ในหมู่บ้าน ส่วนตัวอื่นๆขนของที่ปล้นกลับรังไปก่อนแล้ว ทิ้งไว้แต่พวกที่คอยหาของที่ยังเหลือ " ช่วยผมด้วย " พอเด็กพูดจบก็มีอะไรปรากฏขึ้น [ ภาระกิจพิเศษ ] - ช่วยเหลือหมู่บ้านจากก้อบบิ้น ท่านจะต้องทำให้สำเร็จ ไม่งั้นท่านจะได้รับความทรมานอย่างเจ็บปวด " นั้นไงกูว่าแล้ว มันต้องขึ้นมา และไม่คิดจะถามกูเลยใช่ไมว่าจะทำไม " จากประสบการณ์ที่เจอมาก็รู้เลยว่าจะต้องทำเท่านั้น ฉันให้เด็กหลบอยู่ในที่ปลอดภัย ก่อนที่ฉันจะเข้าไปล่าพวกก้อบบิ้นในหมู่บ้าน  " จะเอาไงต่อละทีนี้ แล้วจะไปสู้กับพวกมันยังไง " ฉันคิดหาวิธิที่จะช่วย ก็ยังคิดไม่ออก ถึงพวกมันจะตัวไม่ใหญ่แต่มีอาวุธ ฉันปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังหนึ่งที่สูงที่สุดในหมู่บ้าน เพื่อมองดูพวกก้อบบิ้น ถึงจะมืดแต่ด้วยแสงจากเปลวไฟ ที่ไหม้บ้านบางหลังก็ทำให้พอมองเห็นพวกมันได้ ลงจากหลังคาย้องไปตามมุมมืด จนไปเจอก้อบบิ้นสองตัวกำลังเดินผ่านมา ฉันแอบอยู่ในซอกบ้าน ก้อบบิ้น เวล 28 ประเภท เก่ง รายละเอียด เป็นมอนที่มีสติปัญญา อยู่รวมเป็นฝูง ชอบปล้นชิงสิ่งของและอาหารจากหมู่บ้าน มีราชาเป็นศูนย์รวม " แม่งนิสัยเหมือนกันทุกเรื่องเลยใช่ไม พวกก้อบบิ้น " ฉันรู้สึกอยากจะฆ่าพวกมันขึ้นมา มันสองตัวหันซ้ายหันขวาเหมือนหาอะไร แต่ไม่เห็นฉันที่หลบอยู่ " จะเอาไงกับไอ้สองตัวนี้ดีว้ะ " ฉันคุ้นคิดอยู่ในใจ จู่ๆฉันก็นึกถึงหนังที่เคยดูเป็นแนวนักฆ่า และก็จำฉากลอบฆ่าได้ทั้งหมด " วันนี้กูจะเป็นนักฆ่า 555+ !!! " ฉันตัดสินใจที่จะเรียนแบบในหนัง ก่อนอื่นต้องให้มันเดินเลยไปก่อน แล้วย้องตามใช้มือปิดปากตัวที่อยู่หลัง ลากเข้ามุมมืดให้เงียบ แทงด้วยมืดตรงหัวใจ ทุกอย่างเหมือนจะง่าย แต่ขณะที่แทงฉันไม่ได้จับขาของมันเอาไว้ ขามันดิ้นไปโดนไม้ที่พิงล้มลงเกิดเสียงดังขึ้น  " ชิบหายละ " ก้อบบิ้นอีกตัวหันมา เจอฉันทีกำลังแทงเพื่อนของมันอยู่  [[[[ ไกรรรรร ]]]] มันร้องเสียงดัง เหมือนจะเรียกพวก  ฉันไม่รอช้าพุ่งกระโจนเข้าไปหามัน กระว่าปลิดชีพมันในทีเดียว แต่ทว่ามันกับใช้ดาบกันเอาไว้ได้ * แกรง!!. *(เสียงปะทะของอาวุธ)  " ยังอ่อนหัดไอ้ก้อบบิ้น " ฉันยิ้มที่มุมปากแลดูชั่วร้าย มันถูกเตะเข้าชายโครง * ผัวะ! ตุ้มม! * ในขณะที่สนใจแต่ป้องกันการโจมตีจากมีด ร่างของมันกระเด็นทะลุบ้านหลังหนึ่งที่ทำจากดิน * โครม!! *(เสียงบ้านพัง) " แรงเตะกู แรงขนาดเลยหรอว้ะ? " ฉันสงสัยในตัวเองว่า คนเราสามารถเตะอะไรทะลุกำแพงได้ ้เหมือนการ์ตูนจริงๆหรอ [[ ไกรรร ]] [[ ไกรรร ]] [[ ไกรรร ]] ฉันต้องเก็บความสงสัยไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต้องหาที่หลบก่อน  " จ๊าก......!!!! " ฉันวิ่งหนีก้อบบิ้นสี่ตัวที่กำลังวิ่งตามอย่างติดๆ  " ทำไมกูต้องวิ่งตลอดด้วยว้ะ....." ชายหนุ่มวิ่งหนีอย่างทุละทุเล เขาวิ่งหักมุมของบ้าน แล้วกระโดดเข้าหน้าต่าง เพื่อหลบพวกก้อบบิ้น พวกมันหาเขาไม่เจอจึงเดินแยกกันหา ชายหนุ่มนั่งพักสักครู่ก็จะออกจากบ้าน แต่เขาเห็นก้อบบิ้นตัวหนึ่งอยู่หน้าบ้าน เขาโยนของทำให้เกิดเสียง เมื่อมันได้ยินก็เปิดประตูเข้ามาดู ชายหนุ่มหลบอยู่หลังประตู ออกมายืนอยู่ข้างหลังก้อบบิ้นใช้มือหักคอด้วยความเร็ว * กรอบ! *(เสียงคอหัก)  " มันทำได้จริงๆด้วย ไอ้หักคอเหมือนในหนัง " ชายหนุ่มทำท่าภูมิใจ ไม่เสียดายที่เคยดู หลังที่สังหารเสร็จเขาก็หยิบดาบของมันขึ้มมาดู เป็นดาบเก่าๆคมบิ่นยาวประมาณ 70 เซ็น  ดาบเก่าๆ พลังโจมตี 31 - 40 หน่วย ความทนทาน 10/50 หน่วย พิเศษ - ไม่มี " อะไรกัน พลังโจมตีก็สูงอยู่หรอก แต่ความทนทานต่ำเป็นบ้าเลย ขืนเอาไปใช้มีหวังหักคามือแน่ " ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังอย่างมาก ที่เขานึกว่าจะได้อาวุธดีๆใช้ ชายหนุ่มออกจากบ้านอย่างช้าๆ แล้วมองหาก้อบบิ้นตัวอื่น เขาเห็นมันอยู่บ้านตรงข้ามสองตัวที่กำลังมองหาเขาอยู่ จังหวะที่มันเผลอชายหนุ่มแอบขึ้นหลังคาบ้านที่มันสองตัวอยู่ เขาได้เอาเชือกจากบ้านหลังเก่าไปด้วย ชายหนุ่มมัดเชือกเป็นบ่วง แล้วย่อนลงไปรัดคอก้อบบิ้นตัวหนึ่ง เขาดึงให้ลอยขึ้นจากพื้นและมัดไว้กับหลังคา ทำให้มันห้อยโตงเตงดิ้นอย่างทรมาน  อาวุธของมันตกลงพื้นเกิดเสียงดังทำให้อีกตัวหันมามอง แต่มันสายไปแล้วชายหนุ่มกระโดดลงมาจากหลังคาพร้อมใช้ดาบเก่าๆที่เก็บมา ฟันใส่กลางตัวขาดเป็นสองท่อน เลือดสาดกระเด็นเต็มพื้น " กระโดดจากที่สูงขนาดนั้นยังไม่เป็นไร สงสัยตัวเราเองไม่ใช้คนแล้วมั้ง " เขาเเซวตัวเองเล่น แต่ทันได้นั้นก็มีก้อบบิ้นตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตี เขารู้สึกตัวก่อนเลยป้องกันด้วยดาบ ทว่าไม่อาจต้านทานความแรงได้ ชายหนุ่มกระเด็นออกไปชนกับบ้านหลังหนึ่ง * ตู้มม! แอ๊ก.! * ไม่เจ็บมากเท่าไหร มีเลือดไหลที่มุมปากเล็กน้อย เขาลุกขึ้นแล้วเช็ดเลือดที่มุมปาก มองดูที่ดาบของตัวเองมันหักไปแล้ว และสลายหายไป อาวุธของมันเป็นขวานขนาดใหญ่ ูเหมือนทำจากเหล็กทั้งอัน ด้ามยาวประมาน 1.2 เมตร ดูจะหนักใช้ได้เลย ก็มันถือสองมือ " ใช้ได้เหมือนกันนี้หวาแก " เขาเอาอาวุธประจำกายออกมามีดกระดูกคู่ ตั้งท่าพร้อมสู้ มันยกขวานขึ้นแล้วสับลงพื้นดิน ทำให้ชายหนุ่มงงกับการกระทำของมัน จู่ๆดินตรงหน้าก็แตกเป็นคลื่น พุ่งมาทางชายหนุ่งอย่างรวดเร็ว " มันบ้าอะไรว้ะ!!??? " ชายหนุ่มกระโจนกลิ้งหลบได้ทันแบบเฉียดสิว ก้อบบิ้นมันไม่รอช้าชักขวานออกได้ก็วิ่งเขามาหาชายหนุ่มทันที มันเหวี่ยงขวานฟันใส่อย่างไม่รังเล ชายหนุ่มกระโดดหลบอย่างยากลำบาก มันพยายามเข้ามาโจมตีเพื่อเอาชีวิตชายหนุ่มหลายครั้ง แต่เขาหลบได้ บางครั้งก็โดนเฉี่ยวๆ เกิดเป็นแผลเล็กแผลน้อยตามตัว มีเลือดซึมออกมาตามแผล มันเป็นตัวที่มีฝีมือมาก เขาไม่สามารถสวนกับได้เลย " มันจะเก่งเกินไปไม!! นี่แค่ตัวเดียวนะโว้ย!! กูยังเอาไม่ลงเลย " ชายหนุ่มเหนื่อยจากการต่อสู้ แขนขาเริ่มสั่น เขาสู้จนอาวุธของแตกและสลายหายไปกับมืออีกอัน  " มีดกู!!! " เขาตกใจมากที่อาวุธของเขาหายไป  จังหวะนั้นก็มีขวานกำลังเหวี่ยงมาจากด้านข้าง เขาไม่มีแรงที่จะกระโดดหลบ จึงคิดเอียงตัวไปข้างหลัง แต่กับติดกำแพงของบ้านหลังหนึ่ง เขาไม่มีทางหลบไปไหน คิดในใจแต่ว่าโดนแน่ๆ เขาหลับตารอรับชะตากรรม " ตายกู ตายกูแน่ๆ " " เอ้!? นานไปละ " เวลาผ่านไปแปปหนึ่งเขายังไม่ถูฟันจึงลืมตามาดู ภาพที่เห็นคือมันกำลังพยายามดึงขวานออกจากกำแพง ด้วยความยาวของขวานทำให้ฟันไปติดกำแพงก่อนจะถึงตัวชายหนุ่ม ณ เวลานั้นชายหนุ่มยิ้มด้วยความชั่วร้าย " ไหนเมื่อกี้ใครจะฆ่ากูนะ " ทำให้ก้อบบิ้นหน้าซีดไปเลย เขากำหมัดแน่นต่อยใส่หน้าของมันอย่างจัง * ผัวะ! * ด้วยความเจ็บมันจึงปล่อยขวาน  * ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! * เขายังคงต่อยไปที่หน้าอีกหลายหมัด ทำให้หน้ามันที่หน้าเกียดอยู่แล้ว ยิ่งทุเรศขึ้นไปอีก ถึงแม้มันจะล้มไปแล้วเขายังไม่หยุดต่อยไปที่หน้าของมัน  " เก๋าหรอ " * ผัวะ * " มึงเจ๋งหรอ " * ผัวะ * " มึงทำใคร " * ผัวะ * และเขาปิดฉากด้วยการทุบด้วยก้อนหิน ใส่ไปที่หัวหนึ่งที * ตุบ แผละ * หลังจากนั้นก็เดินไปที่ขวานที่ติดอยู่กำแพง หวังว่าจะเอามาเป็นอาวุธ แต่เขาดึงไม่ออกมันติดแน่นมาก เขาจึงตัดใจแล้วเอาขวานที่แหนบเอวออกมาถือแทน เขาเหนื่อยมากจึงนั้งพักอยู่ตรงนั้นมองดูศพของพวกก้อบบิ้น จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น " อย่าเข้ามานะ!!! " " ไอ้ปีศาส!!!!!!!! " [[[[ ไกรรรรรรรรรรรร ]]]] มีเสียงดังมาจากทางด้านหลัง เขาลุกขึ้นตามเสียงไปพบชายสี่คนถูกล้อมด้วยก้อบบิ้นห้าตัว จบ.......  มีอะไรถามก็คอมเม้นไว้เลยนะ ผิดถูกยังไงก็บอกกันหน่อย รักนะจูปๆๆๆ

ความคิดเห็น