ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 5 ออกเดินทาง

ชื่อตอน : ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 5 ออกเดินทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 188

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2560 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 5 ออกเดินทาง
แบบอักษร

​เช้าวันรุ่งขึ้นฝนได้หยุดตก ฟ้าหลังฝนอันสดสัย ฉันออกสำรวจกับดักที่ทำทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน สงสัยมากเลยกับดักมีร่องรอยการใช้งาน กับไม่มีอะไรติดแม้แต่อันเดียว เหมือนมีอะไรบางอย่างเอามันไป " มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ในระหว่างฝนตก " ฉันเก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วสำรวจอันอื่นต่อ ฉันสำรวจหลายอันรอบๆถ้ำก็เป็นเหมือนกันหมด ในระหว่างที่เดินดูรอบๆก็สะดุดอะไรเข้า จึงก้มเพื่อจะเก็บขึ้นมา แต่ในจังหวะที่ก้มก็มีอะไรเฉี่ยวหัวฉันไป * ฟิ้ว..ตู้ม!!!  โครม!!! * มันเฉี่ยวหัวของฉันไปแค่นิดเดียว ก่อนจะไปชนกับต้นไม้หักโค้น หัวใจแทบหยุดเต้นรีบตะกายออกจากตรงนั้น แล้วหันไปมอง มันคือลิ้นของกบที่มีขนาดใหญ่มาก น้องๆช้างได้เลย ลิ้นขอมมันยาวมากกว่า 10 เมตร " กบบ้าอะไรตัวใหญ่ชิบหาย 😱" ฉันอุทานออกมาพร้อมกับลูกตาที่แทบจะทะลุออกจากเบ้า กบดินยักษ์ เวล 23 ประเภท ดุร้าย รายระเอียด เป็นมอนที่ดุร้าย ชอบกินทุกอย่างที่ตัวเล็กกว่าตัวเอง โดยปกติจะจำศิลอยู่ใต้ดิน จะออกมาเมื่อฝนตก " นั้นไงกูว่าละ มีตัวอันตรายออกมาอีกแล้ว 😭" พร้อมกับจับอาวุธมีดกระดูกคู่ทั้งสองข้างไว้แน่น ฉันกับมันจดจ้องกันอย่างเอาชีวิต ' จี่...... ' ทันใดนั้นกบยักษ์ก็กระโดดพร้องแลบลิ้นที่ยาวพุ่งตรงมาที่ฉัน * ตู้ม.! *(เสียงลิ้นกระแทกพื้น)  ฉันหลบได้ไม่ยาก แล้วก็ ก็ ก็วิ่งสิครับรอไร  " จ๊าก..........!! ใครมันจะไปสู้กับตัวแบบนี้ได้ว้ะ " " จ๊าก.....!! ตู้มมม!! " " จ๊าก.....!! ตู้มมม!! " " จ๊าก.....!! ตู้มมม!! " " จ๊าก.....!! ตู้มมม!! " " จ๊าก.....!! ตู้มมม!! " มันยังคงตามมาเรื่อยๆ และพยายามจับฉันกินให้ได้ แต่ก็หลบได้ทุกครั้ง ทำให้ชุกคิดขึ้นว่า ทำไมฉันถึงหลบการโจมตีที่เร็วขนาดนั้นได้ละ ความรู้สึกที่เหมือนว่าร่างกาย จะมีอะไรเปลี่ยนไปก็เข้ามาในหัว ความรู้สึกที่ว่าร่างกายเบาขึ้นความเร็วและความแข็งแรงเพิ่มขึ้น  " จริงไม่จริงไม่รู้ มีทางเดียวต้องพิสูจน์ดูเท่านั้น 😠" ฉันหยุดวิ่งแล้วหันหลังกับไปเผชิญหน้ากับเจ้ากบยักษ์ ระหว่างที่หันกับไป ก็มีลิ้นของมันพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉันเอ้วตัวเล็กน้อยหลบได้อย่างง่ายดาย มันพยายามโจมตีด้วยลิ้นหลายครั้ง แต่ไม่เป็นผลฉันหลบได้อย่างสบาย เหมือนมันจะรู้ว่าใช้ลิ้นไม่สามารถทำอะไรฉันได้ จึงกระโดดเข้ามาประชิดแทน ฉันพุ่งตัวหลบได้ทันก่อนที่มันจะตกลงมาทับ " ไอ้กบเฮ็งซวย เดี๋ยวกูจะชำแหละมึงเดียวนี้ล่ะ " ฉันเริ่มโจมตีกับบ้าง ฉันวิ่งเข้าไปจากด้านขวาของกบ เมื่อมันเห็นก็แลบลิ้นเหวี่ยงมาเพื่อหยุดฉัน ฉันกระโดดหลบข้ามลิ้นก่อนที่จะใช้มีดกระดูกจากมือซ้ายปักเข้ากลางลิ้นเสียบกับพื้นดิน * ฉึก! * ทำให้มันไม่สามารถดึงลิ้นกับได้ มันเป็นโอกาศของฉัน ฉันกระโดดเข้าไปประชิด และใช้มีดกระดูกอีกข้างแทงไปที่ตาขวาของกบยักษ์ * ฉึก! * จนมิดด้าม  มันเจ็บและทรมานมาก เผลอกระชากลิ้นขาดออกจากมีดที่ปักอยู่กับพื้น มันดิ้นอย่างทรมานพร้อมกับร้องโหยหวน * วีด..............!!!!!! "  ฉันไม่ได้สงสารมันแม้แต่น้อยเลย แถมรำคาญเสียงของมันด้วยซ้ำ ฉันใช้จังหวะนี้พุ่งตัวเข้าไปใต้ท้องของมัน แล้วใช้มีดฟันท้องมันเป็นรูปกากระบาดทันที " ตายซะ!!! 😡" * ฟิด! ฟิด! *(เสียงมีดฟันท้อง) ทันไดนั้นเลือดของมันก็ไหลทะลักออกมาอาบบนตัวของฉัน ฉันหลบออกมาก่อนที่มันจะล้มลงกับพื้น แล้วก็ตายไปในขณะจมกองเลือด ฉันยืนมองร่างของกบยักษ์ แล้วพรางคิดถึงเรื่องตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไป ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ที่แน่ๆก็เปลี่ยนไปจริงๆ เวลาผ่านไป ฉันได้ช้ำแหละเจ้ากบตรงนั้นเลย เพราะตัวมันใหญ่มากใช้เวลานานหน่อย แต่ก็ได้เนื้อมาแค่ 46 ชิ้นเองทั้งตัวมีแต่ใขมัน ฉันจึงเอาหัวใจมอนออกและร่างก็สลายหายไป " เย็นสบายจังวู้ " ฉันอาบน้ำหลังช้ำแหละเสร็จ และเวลาที่เหลือก็ไปซ่อมแซมกับดักทั้งหมดจนมืด ฉันก่อไฟขึ้นพร้อมย่างเนื้อกบ ส่วนเนื้อของบลูมังกี้ก็เหลือไม่กี่ชิ้น หลังจากไม่ได้ออกไปไหนหลายวันก็ได้กินของสดอีกครั้ง  เนื้อย่างสุกพอดี ฉันกัดกินอย่างอร่อยเนื้อของกบนุ่มใช้ได้เลย ฉันนอนคิดถึงเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นตั้งแต่มาที่นี้ ก็มีหลายอย่างที่ไม่รู้จักและไม่เคยเห็น รวมๆแล้วก็เหมือนกับเกมที่เคยเล่นตอนเด็กๆอยู่หรอกนะ แต่ก็มีอะไรหลายอย่างที่แตกต่างออกไป สรุปยังไงดีหละที่ๆอยู่ตอนนี้อาจจะเป็นต่างโลก เป็นโลกที่ฉันไม่รู้จัก แล้วตอนนี้พ่อที่อยู่ที่อื่นล่ะจะเป็นยังไงบ้าง ยังคงมีคำถามมากมาย ที่ฉันอยากจะได้คำตอบ มีทางเดียวคือต้องตามหามัน Zzzzzzz😴 เผลอหลับไป หลังจากนั้นก็ผ่านมา 10 วันแล้ว ฉันออกล่าและฝึกต่อสู้ทุกวัน อาวุธที่ใช่ส่วนมากจะเป็นมีดกระดูกคู่ตลอด วันนี้ฉันก็มายังต้นแอปเปิ้ลที่เคยมา แล้วฉันก็เจอกับเจ้าของเดิมก็คือบลูมังกี้อีก ทุกครั้งที่จัดการมันไป อีกวันก็จะเจอมันใหม่อีกที่เดิม ต่างกันแค่จำนวนในการเจอในแต่ละวันที่จะไม่เท่ากัน และวันนี้ฉันก็มาอีก [เงื่อนไขภาระกิจพิเศษสำเร็จ] ท่านได้สังหาร บลูมังกี้ หมดฝูง บอสจะออกมาใน 5 วินาที ฉันใช้พวกมันฝึกการต่อสู้ และก็เห็นความแตกต่างขึ้นทุกวัน ว่าสามารถจัดการพวกมันในเวลาที่น้องลง 5 4 3 2 1 [ บอสบลูมังกี้ปรากฏ ] ฉันกับมันยืนจับจ้องชึ่งกันและกันอย่างไม่ลดละ ก่อนจะพุ่งเข้าหากัน ฉันหลบหมัดของมันก่อนที่จะจ้วงแทงเข้าคอหอยของมันด้วยมีดกระดูกคู่ จนทะลุคอเลือดสาดกระเด็น  ฉันทำการซ้ำแหละไม่นานก็เสร็จ ไม่รู้เหมือนกันนะทำไมถึงช้ำแหละได้ไวขึ้นทุก ต่อให้ไปเจอกับตัวที่ไม่เคยช้ำแหละก็ชั้งเถอะ ก่อนกลับก็เก็บแอปเปิ้ลกับไปด้วยหลายลูก ฉันกลับจะถึงถ้ำก็สังเกตุเห็น อะไรติดกับดักของฉันอยู่ พอเข้าไปไกล้ก็เห็นเป็นกวางที่มีเขายาวแตกกิ่งก้านทั้งสองเขา มันถูกแทงทะลุตัวแต่กับยังไม่ตาย ถ้าทิ้งไว้ก็ไม่รอดเหมือนกัน กวางกิ่งไม้ เวล 18 ประเภท อ่อนแอ รายละเอียด เป็นมอนที่ขี้กลัวตกใจง่าย อยู่รวมกันเป็นฝูง ชอบกินใบไม้ใบหญ้า " กวางกิ่งไม้หรอ ก็ได้อยู่นะ เขาของมันก็คล้ายกิ่งไม้จริงๆ " ฉันพูดพรางใช้มีดแทงตรงหัวใจของมันเพื่อปลิดชีพ ด้วยไม่อย่างให้มันต้องทรมานต่อไป และก็ซ้ำแหละ ฉันกลับมาถึงถ้ำประมาณเทียงๆ นั่งกินเนื้อตากแห้งพร้อมกับรับคมให้อาวุธคู่กาย ฉันเปลี่ยนเอาขวานออกมารับคม ก่อนจะเอาออกไปใช้งาน  * ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก โครม!!!!! * ฉันใช้ขวานตัดต้นไม้ขนาดเท่าขามาหลายต้น *  ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก โครม!!!!! * *  ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก ป๊อก โครม!!!!! * ตัดไป 7 - 8 ตันแล้วลากลงแม่น้ำ ใช่เถาวัลย์มัดเรียงกันเป็นแพขนาด 5x5 เมตร จะถามว่าทำไปทำไมนั้นหรอ ก็ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะออกเดินทางต่อ เพื่อหาคำตอบ แล้วถามว่าทำไมต้องเป็นแพหนะหรอ ก็ฉันคิดว่ามันเร็วกว่าเดินไปหนะสิ ฉันจะออกเดินทางในเช้าของวันรุ่งขึ้น สะเบียงพร้อม อาวุธพร้อง อุปกรณ์พร้อม เหลือแค่เวลาเท่านั้น และแล้วรุ่งเช้าก็มาถึง ฉันเก็บของขึ้นแพทั้งหมด ไม่เหลือแม้แต่อย่างเดียว ฉันพร้อมแล้ว ก็ใช้ไม้ยาวที่เตรียมไว้ดันแพออกจากฝั่งเข้ากระแสน้ำแรง แพเริ่มไหลตามกระแสไปอย่างรวดเร็ว การเดินลาบลื่นดีไม่มีปัญหา  เวลาผ่านไปไม่นานก็มืดซะแล้ว จึงมองหาที่จอดหยุดพัก สายตาก็ไปสะดูดกับแสงไฟที่อยู่ลึกเอาไปในป่า มันไม่ใช่แสงไฟธรรมดา เป็นแสงไฟที่กำลังลุกไหม้อะไรสักอย่าง ด้วยความมืดจึงทำให้เห็นชัดเจนมากขึ้น ฉันตัดสินใจหยุดแพ แล้วใช้เถาวัลย์มัดแพติดกับต้นไม้ข้างน้ำ ลงไปพร้อมอาวุธคู่กายคือมีดกระดูกคู่ ู่ที่รับคมมาอย่างดี และเอาขวานแนบเอวมาเผื่อฉุกเฉิน  ฉันวิ่งเข้าป่าตามแสงไฟเข้าไป ประมาณ 2 - 3 ร้อยเมตรก็พบจุดกำเนิดแสงไฟ สิ่งที่พบคือหมู่บ้านที่กำลังลุกเป็นไฟ และเสียงกรีดร้องของผู้คน ' ช่วยด้วย!!!!!!!!!! ' ' อย่าเข้ามานะ ไอ้ปีศาส!!!!!!!!!!! ' ' ช่วยฉันด้วย!!!!!!!! ' เสียงผู้คนกรีดร้องค่ำควร  " มันเกิดอะไรขึ้นกับที่นี้กัน " ฉันที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ ตกใจกับภาพที่เห็น ฉันตั้งสติกับมาได้ก็วิ่งเข้าไปยังหมู่บ้านเพื่อหาคำตอบ ฉันหลบอยู่หลังบ้านหลังหนึ่งที่ไฟยังไม่ไหม้ แต่ก็ยังไม่เห็นคนเลยแม่แต่คนเดียว จึงย้องเข้าไปในหมู่บ้านให้ลึกขึ้น ตอนนี้ฉันเริ่มเห็นเงาคนวิ่งไปมาพร้อมเสียงตะโกนให้ช่วย ทันได้ก็มีเด็กผู้ชายวิ่งหนีตัวอะไรสักอย่างมาทางฉัน ' ช่วยด้วย!!! ช่วยผมด้วย!!! ' พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก พอเด็กวิ่งเข้ามาใกล้ฉันมันทำให้ฉันต้องชะงักไปอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่ตัวที่วิ่งตามเด็ก ที่ทำให้ตกใจ เด็กคนนั้นก็เช่นกัน ตัวที่วิ่งตามเด็ก มีหน้าตาน่าเกียด หูยาวเเหลม หัวล้านๆ ตัวสีเขียวผอมๆ สูงไม่เกิน 150 เช็น เด็กเองก็ทำให้ฉันตกใจไม่น้อย ใบหน้าก็เหมือนมนุษย์ทุกอย่าง แต่ที่ต่างออกไปคือ หูที่คล้ายกับหมูอยู่บนหัว และมีเขี้ยวสองชี้ที่เหมือนเขี้ยวหมูป่า งอกอยู่ที่ปากด้วย ฉันตกใจไม่น้อย ก่อนที่เด็กคนนั้นจะล้มลงกับพื้น ทำให้ตัวประลาดตามทัน และกำลังจะใช้อาวุธในมือฟันไปที่เด็ก เด็กน้อยกรีดร้องด้วยความกลัว  ' ไม่!!!อย่าทำผม!!! '  ทันใดนั้นก็ได้มีพระเอกปรากฏตัวขึ้น เขาเข้ามาจากด้านหลังตัวประลาดอย่างเงียบเฉียบ ก่อนจะใช่มือข้างซ้ายปิดปากมันไว้ แล้วมีดปาดคอของตัวประลาด อย่างเงียบสงบ 

จบ.... ลงต่อเลยดีไม

ความคิดเห็น