ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 1 เริ่มต้น

ชื่อตอน : ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 1 เริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 396

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2560 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไปต่างโลกแบบงงๆ ตอนที่ 1 เริ่มต้น
แบบอักษร

​" แฮกๆ " เสียงลมหายใจของชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีอะไรสักอย่าง อย่างเหนื่อยหอบ " มันบ้าอะไรกันว้ะ เขามีแต่หนีเสือปะจระเข้ แต่กูหนีตีนมาเจอตัวอะไรว้ะสาส " ชายผู้นี้กำลังสับสนกับเรื่องที่ตัวเองพบเจออยู่ ซึ่งสิ่งที่เขาเห็นนั้น เป็นไข่ขนาดใหญ่มีขาสองขากับปากที่มีฟันแหลมคมเต็มปาก วิ่งไล่งับเขา หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น " ไอ้ปาล์ม! ตื่นสักทีสิโว้ย จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน " " ครับๆ ตื่นแล้วๆ " พ่อของฉันชอบมาปลุกฉันเสมอทุกเช้าแม้จะเป็นเสาร์อาทิตย์ก็ตาม  ฉันชื่อ ปาล์ม สูง 175 หนัก 60 อายุ 18 ปี หน้าตาก็งั้นๆ เรียนอยู่ ม.6 ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ผลการเรียนก็สามกว่าๆ สถานะโสด นิสัยโดยรวมไม่ยอมคนอื่น สิ่งที่ชอบประดิษฐ์สิ่งของ " มัวทำพระแสงอะไรอยู่รีบๆไปโรงเรียนได้แล้ว " " รู้แล้วหน้า...พ่อ จะไปเดียวนี้แหละ " เวลาผ่านไปฉันก็ออกจากบ้านเพื่อไปเรียน แต่ก่อนจะถึงโรงเรียนฉันจะต้องขึ้นรถเมย์สองต่อ ในขณะฉันนั้งรถพร้อมกับกินขนมปังไปด้วย ก็ถึงจุดลงเพื่อต่อรถสายใหม่  " เอะวันนี้ทำไมรถมันมาช้าจังว้ะ " ฉันรอรถมาสิบนาทีแล้วยังไม่มีวี้แววรถอีกสายเลย ฉันก็ยืนรอต่อไปในอารมเริ่มที่จะเสีย " เฮ้ย!!! มึงมันพวกสยามนี่หว่า " มีเสียงใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังฉัน ฉันก็หันไปมอง รู้ได้ทันทีเลยว่าความซวยกำลังจะมาเยือนฉัน มีชายสามคนตัวพอๆกับฉันยืนดักซ้ายขวา ดูจากชุดแล้วก็รู้ได้เลยว่าเป็นคู่อริจากโรงเรียนอื่น " พวกมึงมีอะไรกับกูว้ะ " ฉันก็พูดสวนออกไปแบบไม่มีความกลัว เพราะฉันเองก็มีฝีมือพอตัวเหมือนกัน พวกมันแค่สามคนฉันคิดว่าเอาอยู่นะ " เฮ้ยๆ ปากดีฉะด้วย ล่อแม่งเลยดีไมลูกพี่ " ไอ้คนด้านขวามันพูดขึ้นในท่าทีไม่พอใจ " เดี๋ยวๆ มันมาคนเดียว กูเป็นคนใจดี ถ้ามันทำตามกูบอกก็ไม่เจ็บตัว " ไอ้คนกลางพูดขึ้น " พวกมึงต้องการอะไร " ฉันก็ถามออกไปด้วยท่ากวนๆ " มึงถอดเสื้อกับเข็มขัดมาให้กู แล้วมึงจะปลอบภัย " สิ่งที่พวกมันต้องการคือเสื้อและเข็มขัด เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียน ถ้าใครสามารถเอามาจากโรงเรียนอื่นได้ จะถูกยอมรับจากคนอื่น และนี้ก็คือสิ่งที่มันกำลังจะทำกับฉัน " ฝันไปเถอะ กูไม่ให้! " * ผัวะะะ * ฉันไม่รอช้ากำหมัดแน่นแล้วสอยปลายคางไอ้คนกลางก่อนอย่างเต็มแรง ทำให้มันล้มหงายหลังไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น แต่ในขณะเดียวก็มีหมัดของคนด้านซ้ายต่อยเข้าแก้มซ้ายฉันอย่างแรงเช่นกัน * ผัวะะ * แรงทำให้เสียหลักไปโดนคนด้านขวา แล้วมันก็ล็อกแขนฉันเอาไว้ ฉันขยับตัวไม่ได้ ไอ้คนที่ต่อยฉันมันกะเข้ามาซ้ำวิ่งกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ  " มึงบังอาจต่อยลูกพี่กู " โดยไม่รู้ว่าถึงแขนจะถูกล็อกอยู่ แต่ก็ยังมีอะไรที่ยังใช่งานได้ มันเข้าอย่างไม่ระวังเลยถูกตีนคู่ถีบเข้ากลางอกจังๆ * ผัวะะ * ทำให้กระเด็นหงายหลังไปเลย แต่ไอ้อีกคนก็ยังไม่ยอมปล่อยฉัน ฉันผงกหัวฟาดใส่จมูกของมันอย่างแรง * โป้ก * ด้วยความเจ็บมันจึงปล่อยฉัน แล้วเอามือตัวเองมาจับที่จมูก " เจ็บๆๆ " ฉันไม่รอแตะใส่ก้านคอของมันทันที * ผัวะะ * ทำให้มันล้มกลิ้งไปกับพื้น ไอ้คนที่โดนผมตีนคู่ไปมันลุกขึ้นเอามือล้วงอะไรออกมาจากกระเป๋า " ไอ้สัตว์ทำกับพวกกูได้ " มันพูดในอาการโมโหเลือดขึ้นหน้า พร้อมกำมีดพกในมือ " ชิบหาย มันมีมีด จะหนี หรือ จะสู้ดีว้ะ " มันไม่รอให้ผมได้คิดมาก ไอ้นั้นก็พุ่งเข้ามาใส่ฉัน  " ใครมันจะไปยอมโดนแทงว้ะ "  ฉันก็หลบการแทงการเหวี่ยงมีดได้แบบเฉียดสิวตลอด มันแทงมาไม่หยุดในใจคงจะเอาเลือดของฉันให้ได้ละมั้ง ฉันหลบถอยหลังไปเรื่อยๆ จนสะดุดล้มก้นจ้ำเบ้า ทำให้เป็นโอกาศของมัน มันไม่รอช้าที่จะให้ฉันตั้งตัวได้ พุ่งเข้ามาอย่างแรงหวังที่จะแทงฉันให้มิดด้าม แต่ดวงของฉันยังไม่ถึงคาด มือขวาของฉันไปจับโดนท่อนไม้ยาวเท่าแขนพอดี ฉันเลยคว้าไม้ฟาดเข้าไปที่มือที่จับมีดของมัน ทำให้มีดหลุดมือไป * ผัวะะ * * แกรงๆๆๆ * แล้วลุกขึ้นฟาดเข้ากลางกระบานของมันอย่างสุดแรง เลือดค่อยๆใหลจากหัวลงมาหน้าอย่างช้าๆ แล้วมันก็ล้มลงไปกองกับพื้นอีกราย  " มันจะตายไมเนี้ย " ฉันเข้าไปดูใกล้ๆ พวกมันยังหายใจอยู่ คนที่อยู่รอบเริ่มเข้ามามุง ฉันเห็นท่าไม่ดีจึงคิดหาวิธีออกจากตรงนั้นก่อนที่ตำรวจจะมา ไม่กี่นาทีก็มีรถเมย์เข้าจอด ฉันตัดสินใจที่จะขึ้นรถคันนั้น แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มีชายจำนวนหนึ่งลงจากรถมา ชุดดูคุ้นตาเหมือนกับพวกที่นอนกองอยู่ " ชิบ.. ละ พวกมันนี่หว่า ทำไงดีว้ะแม่งไม่ใช่น้อยเลย ไม่ต่ำกว่าสามสิบแน่ๆ ไม่เป็นไรพวกมันไม่รู้ ใช้โอกาศนี้ชิ่งดีกว่า " ฉันหันหลังเดินออกอย่างเนียนๆไปแบบช้าๆ " ไอ้เพื่อน! ใครทำพวกมึงฮะ " พวกมันเริ่มกรูเข้ามารุมล้อมเพื่องของมันที่นอนฝันดีอยู่ " ไอ้เพื่อน! ไอ้เพื่อน! บอกกูมาใครทำมึง " พวกมันซักถามกันด้วยความโกรธ ราวกับมีใครไปฆ่าบิดามัน  ผู้คนที่เข้ามุงเริ่มแตกตื่น ถอยออกจากกลุ่มของพวกมัน บ้างคนโทรหาตำรวจ บ้างก็เดินจากไปแล้วไม่สนใจ  " ใครทำเพื่อนกู!!!!!!! " พวกมันยังไม่ได้ทำตอบ จึงทำให้อารมฉุนเฉียวยิ่งกว่าเดิม  ฉันเองก็คิดดีใจทีพวกมันไม่ได้สังเกตเห็น " รอดแล้วกู " คำพูดที่ดังอยู่ในใจ " ไอ..ไอ..ไอ้..ค..คน..นั้น..เพื่อน ที่ทำกูๆๆๆ" จู่ๆไอ้คนที่โดนฉันสอยปลายคางไป มันฟื้นแล้วชี้มาที่ฉัน ก่อนที่มันจะหลับไปอีกรอบ  " เอ้? ใครหว่า " ฉันรู้สึกขนหลังลุกวาวเลย ทุกสายตามองมาที่ฉันด้วยความโกรธ จิตสังหารรุนแรงมาก  " ชุดนั้น มึงมันพวกสยามนี่หว่า " " ผมพวกสยามเอง ดีครับ.... " ผมทักทายกลับเล็กน้อยในท่าทีอ่อนน้อม " ดีครับบ้านป้ามึงสิ พวกเราล่อแม่งเลย "  " ย่าๆๆๆๆ เยๆๆๆๆ ตืบมัน.......!!!!!!!! "  ฉันจะรออะไรละ วิ่งสิครับ พวกมันทุกคนวิ่งไล่ฉันด้วยความโกรธ จนลืมอะไรบางอย่างไป ปล่อยให้พวกเขานอนหลับฝันดีต่อไป.... " ไอ้บ้าเอ้ย...  จะตามไปถึงไหนว้ะ " " หยุดสิโว้ย มึงจะหนีไปไหน " " หยุดก็โง่สิว้ะไอ้บ้า..... "  ฉันวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต ผู้คนที่พบเห็นต่างพากันแตกตื่นกับเหตุการ แต่ไม่มีใครกล้าเอามายุ่ง มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว มันไม่มีใครอยากยุ่งกับวัยรุ่นตีกันหรอก " ตามมันไป เอามันมากระทืบให้ได้ " พวกมันยังคงตามไม่หยุดยั้ง " แฮกๆ แฮกๆ " ฉันเหนื่อยจากการวิ่ง เหนื่อยมากใจแทบขาด แต่ฉันยังฝืนวิ่งต่อไป เพราะฉันไม่อย่ากจมกองตีน " หยุดสิว้ะ กูเหนื่อยแล้วนะโว้ย " " อยากให้กูหยุด พวกมึงก็เลิกตามสิว้ะ "  ฉันวิ่งเข้าซอยหวังว่าจะทิ้งห่าง มันได้ผลด้วยความซับซอนของเส้นทาง ทำให้ฉันที่ตัวคนเดียวได้เปรียบในการหลบซ่อน " มันหายไปไหนแล้วว้ะ!!! " " หาสิ!!!!! หามันให้เจอ!!!!! " ฉันเห็นการเคลื่อนไหวของพวกมันชัดเจน ในทางกับกันมันไม่รู้อะไรจากฉันเลย " เฮ้ย! พวกเรามันอยู่ตรงนี้ "  " พวกเราตืบมัน "  " สัสเอ้ย  มันเห็นแล้ว " ฉันถูกเจอตัวจนได้ ฉันก็ไม่รอช้าวิ่งต่อสิครับ ฉันวิ่งเรียบคลองที่มีหญ้าขึ้นเต็ม แต่ความหวังก็ได้หมดลง ทางด้านหน้ามีพวกมันดักอยู่ ฉันหยุดวิ่งทันที หยุดอยู่ตรงกลาง ด้านหน้าและด้านหลังมีพวกมันดักอยู่ ด้านซ้ายเป็นกำแพง ด้านขวามีคลอง " มึงหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ยอมโดนตีนชะดีๆ " " 5555555555 " " โดนตีน! โดนตีน! โดนตีน! " พวกมันเริ่มเดินประชิดเข้ามา ด้วยหน้าตาพอใจที่จะได้รุมกระทืบฉัน  " จะเอายังไงดีว้ะ กูจะต้องโดนจริงๆหรอว้ะ " ฉันคิดอยู่ในใจหลายอย่าง จะสู้ก็จมตีนแน่ๆ จะปีนกำแพงก็สูงเกินไป เหลือแค่ทางเดียวโดนลงน้ำแม่งเลย ฉันตัดสินกระโดดลงน้ำเพื่อเอาตัวรอด แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ฉันกระโดดลงน้ำแทนที่จะลงน้ำ กับตกลงพื้นดินกลิ้งกับพื้นหลายตะหลบ ฉันได้แผลหลายแผลกันเลย  " โอ้ยๆ เจ็บๆๆ อะไรกันว้ะ ทำไมเป็นพื้นดินไปได้ "  ฉันรีบลุกขึ้นเพราะกลัวพวกมันจะเข้ามาซ้ำตอนที่ยังนอนอยู่ ฉันรีบมองหาพวกมันทันที มันทำให้ฉันทั้งตกใจและงงในเวลาเดียวกัน ฉันไม่เห็นพวกมันแม้แต่คนเดียว สิ่งที่เห็นเป็นป่ารอบทิศทาง เสียงสัตว์น้อยใหญ่ร้องดังลั้นป่า  " นี่มันบ้าอะไรว้ะ กูฝันไปหรอไง หรือหัวกระแทกพื้นจนเห็นภาพหลอนว้ะกู "  ในระหว่างที่ฉันยังงงอยู่ก็มีเงาอะไรบางอย่างบังแสงจากดวงอาทิตย์ ฉันก็หันไปดู " อะไรหรอ? ไขยักษ์หรอ? ไม่สิภาพหลอน ไช่ๆภาพหลอน " พร้อมกับกำมือขวาทุบบนมือซ้าย [[[ โขร!!!!!! ]]] เสียงคำรามดังก้องอยู่เบื่องหน้าฉัน น้ำลายของมันกระเด็นเต็มหน้า " เอิ่ม?.......... วิ่งสิครับรอไร " ฉันวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต... """"" มันตัวบ้าอะไรว้ะ......."""""" จบ...  ตอนแรกจ้า

ความคิดเห็น