ฝากติชมผลงาน เพื่อการพัฒนาต่อไป หรือจะให้กำลังใจก็ได้นะคะ จุ้บ 😘

ชื่อตอน : บทที่ 15 (nc)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 (nc)
แบบอักษร

"อื้อ" ปากบางถูกบดจูบอย่างเร้าร่อนจนแทบตั้งตัวไม่ทัน จูบที่รุนแรงราวกับจะลงโทษนาง ไม่มีความอ่อนหวานเฉกเช่นทุกครั้ง

อี๋หลินหลับตาปี๋ด้วยความเจ็บ กลิ่นคาวเลือดเพราะรสจูบอันร้อนแรงทำให้ฝ่าบาทรู้สึกผิด จึงค่อยๆใช้ลิ้นเรียวตวัดลิ้นเล็กๆ คลอเคลียอย่างเนินนาบจนได้ยินเสียงครางของพระสนมเบาๆ

"ข้าเป็นห่วงเจ้ามากนะ" มือหนาทาบลงบนใบหน้าหวาน สายตาทอดมองของเขาบ่งบอกได้ชัด ว่าเป็นห่วงนางเพียงใด

"ขอฝ่าบาททรงเข้าใจ หม่อมฉันมีเหตุจำเป็น" อี๋หลินกอบกุมมือหนาที่แตะหน้านาง ใบหน้าหวาน คลอเคลียมือนั้นอย่างคิดถึงฝ่ามืออุ่น

"ข้าอยากให้เจ้ากลับวัง แล้วข้าจะจัดการเรื่องทุกอย่างนี้เอง" คำมั่นที่หนักแน่นเอ่ยบอกนางหวังให้นางคลายกังวล

"ฝ่าบาท..." อี๋หลินน้ำตาปริ่ม เมื่อฝ่าบาทให้คำสัญญาแก่นาง การที่ฝ่าบาทมาหานางถึงที่นี่ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วเหตุใดจึงยอมทำเพื่อนางสนมตัวเล็กๆผู้นี้ ช่วงเวลาที่แสนเจ็บปวด ฝ่าบาทก็คอยเป็นห่วงเป็นใยนางเสมอ แต่นางกลับโศกเศร้าเสียใจ จนลืมมองความห่วงใยของฝ่าบาท

"อุ้ย!" อี๋หลินอุทานด้วยความตกใจ เมื่อฝ่าบาทใช้ผ้าคาดเอวที่พาดอยู่ฉากกั้น ตวัดดึงตัวนางขึ้นมาจากอ่าง แขนสองข้างต้องท้าวขอบอ่างไว้ เพื่อหาหลักเกาะกันล้ม ดผยให้เห็นสะโพกผายลอยเด่นอยู่หน้าพระพักตร์

ฝ่าบาทยืนมองสะโพกกลมกลึง แก้มก้นงอนงามสองข้างเบียดกันแน่น กลีบดอกไม้สาวแดงร่า ผลุบหายเข้าไปในซอกขา

ไป๋อี๋หลินทราบความต้องการของฝ่าบาทดี และนางเองก็เกิดอารมณ์ตั้งแต่ฝ่าบาทมอบรสจูบอันเร่าร้อน ก้นงอนงามส่ายไปมา ยั่วยวน แท่งหยกร้อนให้มาปรนเปรอ

มือหนาตวัดชายผ้าของตนเองขึ้น จับแท่งเอ็นของตนที่กำลังจะตื่นตัว ใช้มือรูดไปมา เพื่อให้พองตัวขยายใหญ่ขึ้น

สองมือจับสะโพกกลมกลึงไว้แน่น แท่งหยกแข็งๆ ถูไถกลางกลีบสวาทเพื่อหยอกล้อ อี๋หลินโยกสะโพกไปมาเพื่อให้ส่วนน้อนเค้ลนคลึงหยกร้อน ก่อนที่มันจะผุดเข้ามาในกาย

ฝ่าบาทกดเอวหนาพรวดทันที จนอี๋หลินสะดุ้งโหยง มือบางกำขอบอ่างไว้แน่น ก่อนฝ่าบาทจะโยกเอวไปมาเพื่อสร้างความรัญจวน

"อ้า.....อูย...." อี๋หลินเผลอร้องครวออกมา เพราะความแน่นตื้อ

เพราะกลัวว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไป ฝ่าบาทจึงต้องจับหน้านางให้หันมา แล้วประกบจูบเพื่อปิดเสียงร้อง ทั้งๆที่กลัวว่านางจะส่งเสียง แต่ก็ยังโยกเอวไม่ยอมหยุด

ทรวงอกสั่นกระเพื่อมตามแรงกระแทก สายตาคมทนมองไม่ไหวเอื้อมมือไปขยำขยี้ด้วยความหมั่นเขี้ยว ฝ่าบาทถอนจูบออกแล้วจับอี๋หลินพลิกกายให้หันหน้ามา แขนแกร่งสอดเข้าใต้ขาข้างซ้าย เพื่อยกขึ้น กลีบแคมแดงร่าอ้าแบะออก ตามขาที่ยกสูง

ฝ่าบาทกดแท่งหยกร้อนเข้าไปกลางกลีบ กระแทกกระทั้น อย่างไม่กลัวว่ากลีบงามจะบอบช้ำ เสียงทหารที่เดินไปมานอกกระโจม ทำให้อี๋หลินต้องเม้มปากสนิทแน่น เพื่อไม่ให้เสียงตัวเองเล็ดลอดออกไป ใบหน้าสวยหวายเชิดขึ้น ดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนขาดสติ ศีรษะสั่นคลอนไปมา น้ำที่เกาะพรายตัวไหลหยดลงมาตามส่วนเว้า ส่วนโค้ง.....

"คุณชายสี่ ท่านอยู่ข้างในหรือไม่..." เสียงเรียกที่ดังจากหน้ากระโจมของแม่ทัพฉิน ทำให้ทั้งคู้หยุดการกระทำที่แสนจะเร่าร้อน

"เอ่อ..." ยังไม่ทันที่อี๋หลินจะตอบดี ฝ่าบาทก็ทรงกลั้นแกล้งนางเพราะอิจฉาในความสนิทสนมของแม่ทัพฉินและสนมของตน

เอวหนาสาวออกมาจนเกือบหลุดแล้วกระแทกเข้าไปจนอี๋หลินจุก จากนั้นก็เร่งจังหวะเร็วขึ้น รอยยิ้มยียวนของฝ่าบาทอยากทำให้นางหยิกแก้มป่องๆนั้นสักที

อี๋หลินอ่านปากของฝ่าบาท ที่ตรัสขึ้นมาอย่างไร้เสียงว่า 'บอกแม่ทัพซิ'

"เอ่อ..ข้า..อาบ...น้ำ..."

"อาหารเสร็จแล้ว ข้ากลัวว่ามันจะหายร้อน"

"ขอบ.."

เมื่อเห็นว่าสนมของตนยังตอบได้ดี ฝ่าบาทจึงทั้งโยก ทั้งควง แล้วกระแทกกระทั้นแบบเน้นๆ จนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ว่านางพูดว่าอะไร

อี๋หลินจึงต้องสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดที่เดียว

"เดี๋วข้าออกไป...."

ใ่าบาทก็ยังไม่หยุดแกล้ง ปากหนาขบกัดยอกอก จนร่างบางแอ่นอก ร้องซูดปากด้วยความเสียวซ่าน แขนเรียวเล็กโอบรอบคอไว้มั่น เมื่อฝ่าบาทรีบเร่งจังหวะเร็วขึ้นจนหายใจไม่ทัน

ฝ่าบาทถอนแท่งหยกร้อนออก น้ำรักขาวขุ่น พุ่งเปรอะเปื้อนหน้าท้องน้อย อี๋หลินที่เพิ่งจะถึงสวรรค์ก่อนฝ่าบาทไร้เรี่ยวแรงที่จะทางตัวยืนต่อ จนฝ่าบาทต้องอุ้มนางลงอ่าง ล้างกลิ่นคาวอีกรอบ


เมื่อเห็นว่าพระสนมอาบน้ำนานเกินไป นางอาจเป็นลมเพราะวันนี้ช่างเหน็ดเหนื่อย ด้วยความเป็นห่วงแม่ทัพฉินจึงถือวิสาสะ เข้าไปในกระโจม แต่ก็พบเพียงแผ่นกระดาษที่วางไว้เท่านั้น

'ข้าต้องรีบกลับวัง ก่อนจะมีใครสงสัย ขอบใจแม่ทัพฉินมาก'

แม่ทัพฉินเก็บแผ่นกระดาษใส่อกเสื้อ ก่อนจะเดินไปยังท่าน้ำที่มีอาหารหน้าตาสวยงามวางอยู่ แม่ทัพฉินเงยหน้ามองดวงจันทร์บนฟ้า ยิ้มเพียงเล็กน้อยให้พระจันทร์ก่อนจะจับตะเกียบคีบอาหารที่เย็นชืดกิน.....


*****************************************



หลิวเฟย เดินมาตำหนักของไป๋เฟย เพราะได้ข่าวที่ไม่ดีนักเกี่ยวกับนาง นางกำนัลติมตาม ต่างหิ้วตระกร้าที่มีแต่ผลไม้ชั้นดี เดินตามพระสนมของตน

"เอ๊ะ!" เมื่อเห็นมีคนเฝ้าหน้าตำหนัก หลิวเฟยก็ยกมือปิดปากอุทาน เกิดเหตุอันใดกับไป๋เฟย เหตุใดจึงมีทหารเฝ้าหน้าตำหนัก

"คาราวะพระสนม"

"ข้ามาเยี่ยมไป๋เฟย"

"เดี๋ยวข้าเองไปให้นางเองเพคะ" นางกำนัลที่ดูมีอายุคนหนึ่ง เดินมารับตระกร้าผลไม้

"ข้าจะเข้าไปดูนาง.." หลิวเฟยสายตาเศร้าศร้อย ยามมองเข้าไปในเรือนที่ไป๋เฟยอยู่

"พระสนมไม่อนุญาติให้ใครเข้าเฝ้าเพคะ"

"แม้แต่ข้า หยากุ้ยเฟยนะหรือ!" หยากุ้ยเฟยที่เพิ่งเดินตามมา เชิดหน้าขึ้น เพราะตำแหน่งของนางสูงกว่าสนมขั้นเฟย

"คาราวะกุ้ยเฟย"

"ถอยไป..." น้ำเสียงราบเรียบของหยากุ้ยเฟย แม้จะนิ่งเพียงใด แต่คนฟังก็รู้ว่านั้นคือคำสั่ง

"ขออภัยพระสนมเพคะ... พระสนมกลับไปเถิด ยามนี้ไป๋เฟยเศร้าโศรก ไม่พร้อมพบใคร"

"ท่านพี่ พวกเรากลับเถอะเพคะ" หลิวเฟย เมื่อเห็นว่าเรื่องจะบานปลาย อีกทั้งไม่ต้องการให้หยากุ้ยเฟยมีปัญหากับไป๋เฟย

"ข้าบอกว่าจะเข้าไปพบ!" หยากุ้ยเฟย ไม่มองหน้าหลิวเฟยแม้แต่เพียงเล็กน้อย แต่กลับจ้องหน้าไปที่นางกำนัล หยากุ้ยเฟยพลักนางกำนัลนั้นล้ม ก่อนจะเร่งเดินเข้าไปข้างใน

กงกงที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง เมื่อเห็นว่านางกำนัลข้างหน้า เอาพระสนมสองคนนี้ไม่อยู่ จึงรีบยืนขวางพร้อมยกป้ายอายาสิทธิ์ขึ้น

หลิวเฟย และหยากุ้ยเฟยรีบหยุดเดินทันที

"ขอเชิญสนมทั้งสองกลับไป..."

หยากุ้ยเฟย สะบัดชายผ้า สองมือกำแน่น เดินหันหลังกลับทันที!

หลิวเฟยได้แต่ยืนอึ้ง เพียงเวลาแค่ไม่นาน ฝ่าบาทก็ทรงมอบป้ายอายาสิทธิ์ให้นางแล้วหรือ ในวังนี้คนที่น่ากลัวนองจากหยากุเยเฟย ก็คือเจ้าสินะ เพื่อนรักของข้า...


***************************

ขออภัยทุกๆคนเลยยยย ช่วงนี้ติวสอบใบประกอบวิชาชีพ เลยไม่ค่อยมีเวลาอัพ

แถมติดเกม ROV อีกต่างหาก ใครเล่นเกมนี้บ้างงง วันหลัง มา join กันได้นะคะ

ความคิดเห็น