ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15(NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 09:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15(NC)
แบบอักษร

เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ผมกะจะพาน้องไปเที่ยวซะหน่อย ส่วนที่เที่ยวที่จะไปคือ เกาะเสม็ด

ที่จังหวัดระยอง พอผมบอกจะพาไปพลัสนี่ตื่นเต้นมากเลย ตอนนี้คงกำลังจัดกระเป๋าอยู่ ตื่นตั้งแต่

ไก่ยังไม่ขันเลย คิดดูตื่นเต้นขนาดใหน

"พี่จอร์น พลัสเตรียมกระเป๋าเสร็จแล้วนะครับ แล้วพี่เตรียมเสร็จยัง"ผมรีบวิ่งลงบันไดมาเลยครับ

เพราะอะไรนะหรอ เพราะวันนี้ผมจะได้ไปที่เกาะเสม็ดละ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นเกาะเลย

เคยเห็นแต่ในหนังสือ วันนี้ผมเลยตื่นเต้นมาก

"จะวิ่งทำไม เดี๋ยวก็ล้มหรอก พี่เตรียมของเสร็จแล้วรอเรานั่นละ"พอเห็นพลัสวิ่งลงบันไดมา นี่ผม

เสียวแทนเลยกลัวล้ม เดี๋ยวจะไม่ได้ไปเอา

"แฮะๆ แล้วไปกันเลยใหมอะ"ผมนี่ยิ้มแก้เขินเลย

"อืมเราจะนั่งรถแล้วขึ้นเครื่องกันนะ"ผมตอบน้อง ยิ้มแหยะๆนี่ยังดูน่ารักเลย

"ครับ"ผมนี่เดินนำพี่จอร์นเลย ตื่นเต้นมากบอกตรง

หลังจากนั้นผมและพี่จอร์นก็ขึ้นรถมาที่สนามบิน ตอนเช้าคนก็ไม่ได้มากกำลังพอดี แต่ทำไมผมรู้

สึกถึงมีแต่คนมองเรานะ พอหันซ้าย หันขวา ผมนี่อ๋อเลยครับ เชี่ยละ ผมใส่เสื้อแปลกสีอยู่คนเดียว

ทุกคนใส่สีดำกันหมด มีแต่ผมนี่ละที่ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาเดฟสีฟ้าอ่อนโปะด้วยด้วยแจ็คเก็ท

ตัวนึง ก่อนออกมาผมลืมดูเลยอะ แถมผมเนี่ยตัวเล็กที่สุดอีก สถาณการแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือน

ผมเป็นเด็กเสี่ยยังไงยังงั้นเลยอะ

ตอนนี้ผมกำลังจะขึ้นเครื่องแล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ผมขึ้นเครื่องบินแต่ผมสงสัยอย่างนึง

ทำไมผมถึงไม่เห็นมีใครขึ้นต่อจากเรายกเว้นพวกบอดี้การ์ดของพี่จอร์นเลยอะ

"นี่พี่จอร์น"พอเราสงสัยก็ต้องถามใช่ใหมครับผมจัดการสกิดคนข้างๆผมให้มาตอบคำถามผมหน่อย

"หืม? มีไรหรือเปล่า"ผมหันมาหาพลัส เมื่อกี้นี้น้องมาสกิดผม

"นี่พีจอร์นทำไมผมไม่เห็นมีใครเลยนอกจาพวกเราอะ"ผมไปเลย คำตอบของพี่จอร์นนี่ทำให้ผม

อึ้งไปเล็กน้อยเลย

"อ๋อ นี่เป็นเครื่องบินส่วนตัวพี่เอง"ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง พอผมตอบไปน้องนี่อึ้งไปเลย

"เครื่องบินส่วนตัวหรอเนี่ย นี่พี่จอร์นถ้าจะรวยอะให้รวยมีขอบเขตหน่อยได้ใหม"ผมอึ้งกับคำตอบนั้น

มากเลย ไม่คิดว่าจะเป็นเครื่องบินส่วนตัว ราคานี่น่าจะหลายสิบล้านเลยนะ

"ฮะๆ ก็นิดหน่อย"ดูครับดูคำตอบของพี่เขา หลังจากนั้นเราก็มาถึงระยองแล้ว จากนั้นเรากก็ขึ้นรถ

ไปที่ท่าเรือแล้วตรงไปยังเกาะเสม็ดกันเลย

ณ กาะเสม็ด

"พี่จอร์นทำไมเรือมันเร็วอย่างนี้เนี่ย"เม่อมาถึงเกาะผมก็อวกทันทีเลยครับ ไม่คิดว่าการนั่งเรือ

จะทำให้ผมเมาได้ ปกติผมชอบวามเร็วนะ แต่เรือมันโคลงเคลงแถมเร็วอีกผมก็ไม่ใหวอะ

"พี่บอกเราแล้วว่าให้กินยาแก้เมาก่อน เป็นไงไม่เชื่อฟังพี่เอง"ผมละสมน้ำหน้าคนตัวเล็กจริงๆ

ผมบอกให้กินยาแก้เมาก่อนก็ไม่เชื่อ บอกว่าอยากซึมซับบรรยากาศให้เต็มที่ เป็นไงเต็มที่ใหมละ

"ปะไปพักก่อน เดี๋ยวตอนเย็นเย็นเราจะปิ้งบาร์บีคิวกินกัน"ผมประคองน้องไปที่บ้านพักของผม

ทุกคนคงบังไม่รู้สินะว่าทำไมผมถึงพาน้องมาที่เที่ยวที่เกาะ เพราะว่า ผมจะสารภาพความในใจ

ของผมที่มีต่อพลัส ตอนที่เรามาเที่ยวเนี่ยละ ผมอยากจะให้ตอนที่ผมสารภาพรักกับน้อง

เป็นความทรงจำที่น่าจดจำครั้งหนึ่งเลยละ ผมสั่งให้ลูกน้องผมจัดสถานที่ให้แล้ว รับรองจำไม่มีวันลืม 

"พี่จอร์นผมขอน้ำหน่อยสิ"ผมขอน้ำจากร่างหนาตรงหน้า ผมเสียพลังงานกับการคย่อนอาหาร

เมื่อกี้นี้มากตอนนี้หิวน้ำมาก อยากจะบอกว่าบ้านพักที่นี่สวยมาก เกือบทั้งบ้านถูกทาให้เป็น

สีขาว พวกเฟอร์นิเจอร์ก็ให้ความรู้สึกเหมือนว่าเป็นบ้านพักจริงๆ สวยมากๆ

"เดี๋ยวพี่ขอไปเตรียมอาหารเย็นก่อนะ"ที่จริงไม่ได้ไปหรอก ผมจะไปดูสถานที่นั้นมากกว่า

อยากรู้เหมือนแปลนใหม

"ครับ"หลังจากที่พี่จอร์นออกไป ผมก็รู้สึกง่วงมากรู้สึกจะเสียพลังงานมากจริงๆ ขอนอนหน่อยแล้วกัน

ตอนนี้ได้เวลลาทานข้าวเย็น แต่ผมยังไม่เห็นตัวเล็กออกมาเลย คงต้องไปดูหน่อย

ก๊อกๆ

"พลั- หึหลับหรอเนี่ย"เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นร่างบางหลับไหลอยู่บนเตียง มีน้ำลายยืดออกมา

หน่อยๆด้วยแฮะ

"พลัส ตื่นได้แล้ว จะกินข้าวกันแแล้ว"ผมเดินเข้าไปปลุกร่างบาง แต่คนที่นอนอยู่ก็ยังหลับอยู่

ที่จริงตื่นแล้วละ แต่ขี้เกียวจแน่ๆ

"จะกินใหมข้าวนะ"พอพูดถงข้าวนี่เด้งตัวตรงขึ้นมาทันทีเลย น่าจะหิวมาก ก็ตั้งแต่ตอนที่อวกไป

ก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนี่

"กินสิ ตั้งแต่ที่อวกก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย"พอได้ยินคำว่ากินข้าวเท่านั้นแหละครับ ผมนี่นั่งตัวตรงเลย

ก็คนมันหิวนี่นา

"งั้นไปกินกัน พวกแบงค์ย่างให้แล้ว"พวกเราเดินมาที่หน้าบ้าน เพื่อมากินอาหารกัน พอถึงที่โต๊ะ

ร่างบางนี่ตาลุกวาวเลย น่าจะหิวมาๆเลยนะ

"กินได้เลยใหมครับ"พอผมนั่งลงที่โต๊ะก็ถามพี่จอร์นว่ากินได้เลยใหม เพราะตอนนี้ผมหิวมาก

"อืมกินเลย ระวังด้วยนะมันร้อน"พอผมพูดจบปุ๊ป พลัสก็ลงมือกินทันทีเลย แต่ท่าทางจะไม่ได้

ฟังประโยคหลัง พอกินได้คำแรก ก็ร้องออกมาเลย

"โอ๊ย! ร้อนง่า ฮ่า~ๆ"พอกัดคำแรกเข้าไป ความรู้สึกที่ได้ไม่ใช้รสชาตินะ แต่มันคือความร้อน

กินเข้าไปต้องเป่านปากเลยลิ้นจะใหม้ใหมเนี่ย

"เป็นไงไม่ได้ฟัง แค่กินแค่นี้เอง มาเดี๋ยวพี่ป้อน"ผมหยิบไม้บาร์บีคิวขึ้นมาแล้วเป่าตรงส่วนเนื้อ

ให้มันหายร้อนแล้วเอาไปจ่อที่ปากร่างบางแต่ทำไมไม่เปิดปากละ

"ทำไมไม่กินละ?"ผมถามออกไป ทำไมหน้าถึงแดงๆนะ

"ผะ ผมกินเองได้น่า"มันเขินนะ ทำไมป้อนอะป้อนได้ แต่ทำไมต้องเป่าให้ด้วยก็ไม่รู้

"เดี๋ยวพี่ป้อนเอง อ้าปาก"ผมตอบเสียงดุๆแล้วบอกให้น้องอ้าปาก แล้วจัดการป้อนทันที

"เป็นไง อร่อยใหม"ผมหันไปถามพลัสตอนนี้หน้าแดงเข้าไปใหญ่สงสัยคงร้อน

"อื้ม"หลังจากนั้นพี่จอร์นไม่ให้ผมได้กินอาหารด้วยตัวเองเลย เอาแต่ป้อนผมสลับกับกินของตัวเอง

ผมนี่ต้องพยายามเก็บอาการให้ได้มากที่สุดเลย

หลังจากทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผสังเกตุทุกคนหายไปใหนหมดไปไวมาก เมื่อกี้นี้ยังอยู่ๆเลย

แล้วจู่ๆพี่จอร์นก็พูดขึ้นมาว่า...

"พลัสพี่มีอะไรจะสารภาพ มากับพี่หน่อยสิ"ตอนนี้พลัสคงสงสัยแล้วว่าทำไมทุกคนถงหายไป ทำไมใจ

มันเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย

"อะไรหรอครับ"ผมถามร่างหนาไป หน้าพี่เขาแดงหน่อยๆด้วยแหะ

"เอาปิดตาด้วย...ฮึบ ตัวหนักใช่เล่นนะเนี่ย"ผมไม่บอกน้องหรอกเดี๋ยวไม่โรแมนติก ผมหยิบผ้าแล้ว

ปิดตาของพลัสแล้วจัดการอุ้มตัวเล็กที่จริงไม่หนักหรอกแค่หยอกเฉยๆ

"เหวอ พี่ทำอะไรเนี่ยแล้วทำไมต้องปิดตาด้วยเนี่ย"หลังจากที่พี่จอรนปิดตาปิดผมแบบไม่ได้ตั้งตัว

แล้วจู่ๆผมก็ถูกอุ้ม จะพาไปใหนกันแน่เนี่ย

"เดี๋ยวก็รู้ครับ"ผมอุ้มน้องมาที่ข้างหลังบ้าน ตอนนี้ทำเสร็จสมบูรณ์ทุกอย่างพร้อม

"พี่จะเปิดตาให้ละนะ"ผมบอกพลัสแล้วเดินอ้อมหลังไปแก้ปม

"อะไรครับเนี่ย"ผมถามหลังจากที่พี่จอร์นแก้มัดให้แล้ว ผมก็เห็นชิงช้า รอบข้างมีเทียนทำให้เห็นได้

ง่ายขึ้น บรรยากาศแบบนี้โรแมนติกมากเลยอะ

"ก็คือว่า...พี่มีอะไรจะสารภาพกับเรานะ"ใจผมมันเต้นตุ้มๆต่อมๆ ไม่เคยตื่นเต้นอะไรเท่านี้มาก่อนเลย

กะอีแค่บอกรักสู้ๆสิวะ

"อะไรหรอครับ"ผมสงสัยตั้งแต่เมื่อกี้ละพี่จอร์นมีอะไรจะสารภาพกับเรากันแน่เนี่ย

"อะ อื้ม!"จู่ๆพี่จอร์นก็เดินเข้ามาแล้วจูบผม อะไรของเขาเนี่ย แถมสอดลิ้มเข้ามาอีกไอพี่บ้า ทำอะไรเนี่ย

"อื้มมม!"ผมพยายามดิ้นให้ออกแต่ไม่เป็ฯผมเลยผมจอร์นกลับใช้มือดันหัวแล้วจูบหนักกว่าเดิมอีก

ผมไม่สามารถสู้แรงพี่เขาได้เลย ตอนนี้ผมเริ่มหายใจไม่ออก รีบทุกอกพี่เขาพยายามบอกให้หยุด

"แฮกๆ ทำอะไรของพี่เนี่ย จู่ๆก็เข้ามาจูบผม"หลังจากที่หายใจได้ก็บ่นใส่เลยทำบ้าอะไรของพี่เขาก็ไม่รู้

"พี่กำลังจะบอกพลัสว่า พี่ชอบพลัสไม่สิรักเลยต่างหาก"ไม่รู้ผมคิดอะไรจู่ๆก็อยากจูบน้อง ก่อนสารภาพ

หลังจากจูบเมื่อกี้ทำให้ผมยิ่งรู้ใจตัวเองเขาไปอีกว่า ไม่สามารถขาดคนคนนี้ไปได้

"..."

"พี่รักพลัสตั้งแต่แรกเห็น พี่ไม่ได้เห็นพลัสเหมือนของเล่นแต่เห็นพลัสเป็นคู่ชีวิต คนที่ผ่านๆมาเป็นแค่

ที่ระบายอารมณ์ของพี่ไม่ได้มีความรู้สกอื่นๆ ต่างจากพลัสพี่รู้สึกมากกว่านั้น อย่างอยู่ใกล้ๆกัน

อยากดูแลพลัส อยากทะนุถนอมพลัส อยากปกป้องให้มากกว่านี้ ให้โอกาศพี่ได้ใหม"ผมสารภาพความ

รู้สึกที่มีต่อน้องไปนี่เป็นช่วงวินาทีที่ลุ้นมากสำหรับผม สีหน้าของพลัสตอนนี้นิ่งมาก ผมไม่สามารถ

อ่านสายตาน้องได้เลย ไม่รู้ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบใหน นี่หรือเปล่าความรู้สึกของคนที่รอ

"..."

"..."

ผมและต่างๆเงี่ยบซักพัก แล้วจู่ๆน้องก็พูดออกมา

"ที่พี่พูดเมื่อกี้นี้มันเป็นความจริงใช่ใหมครับ"ผมสตั้นไปหลายวิ หลังจากที่พี่จอร์นพูดประโยคเมื่อกี้นี้

ออกมา หัวใจของผมมันพองโตแปลกๆ ผมไม่รู้เลยว่าที่พี่เขาพูดมาเป็นความจริงหรือเปล่า

"ที่พี่พูดออกมาเมื่อกี้นี้เป็นความจริงทั้งหมด พลัสยังไม่ต้องเชื่อพี่ตอนี้ก็ได้ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

ได้ใหม"ท่าทางพลัสจะกลัว เหมือนกับคอื่นๆที่ผมใช้แล้วทิ้งแต่พลัสไม่ใช่ไง

"ผมไม่รู้ ผมกลัวว่าพี่ทำผมจนสมใจแล้วก็ทิ้งผม คนอย่างพี่มีผู้หญิงรายล้อมตั้งมากมาย แล้วพี่จะ

มาชอบหรือรักคนอย่างผมทำไม ผมจน ผมไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อพี่เลยนะ"ผมยังไม่สามารถ

บอกพี่เขาได้ผมกลัวยิ่งตอนนี้ผมไม่มีเสาหลักให้คำปรึกษาอย่างยายแล้วไม่รู้ว่าถ้าพี่เขาได้ผมแล้ว

พี่เขาจะทิ้งผมหรือเปล่า ง่ายๆคือ...ผมกลัว

"งั้นเรามาทำกันแล้วพลัสจะรู้ว่าพี่จริงๆกับพลัสแค่ใหน"ผมเขาใจความรู้สึกพลัส คงกลัวว่าถ้าผมทำ

แล้วผมจะทิ้งเขา งั้นผมก็จะแสดงให้ดูว่าผมจริงใจและพอได้ผมจะไม้ทิ้งน้องไปใหแน่นอน

"พะ พี่จะพาผมไปใหน"หลังจากที่พี่จอร์นพูดเสร็จขาก็อุ้มผมไปที่ห้องของพี่เขา ระ หร์อว่าพี่จะทำ

อิ้มไม่เอานะ ผมยังไม่พร้อม ถ้าพี่เขาทำแล้วทิ้งผมไปผมจะทำไงละ อื้อผมพยาดิ้นไปมาแต่ก็ไม่ได้ผม

พี่จอร์นเดินมาถึงหน้าประตูเปิดประตูแล้วเข้ามาในห้องแล้วพี่เขาก็วางผมลงบนเตียง แล้วพี่จอร์น

ก็ถอดชุดเสื้อเชิ้ตและเสื้อกล้ามออก ทำให้เห็นหล้ามหน้าท้องเป็นลอน สถานการณ์แบบนี้..ไม่เอาน้า

"พะ พี่จะทำอ- อื้ม!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดจบพี่จอร์นก็กระโจนมาจูบที่ปากผมทันที งื่ออออ

นี่พี่เขาจูบผมเป็นรอบที่สามแล้วนะ แล้วก็ไอฉากแบบนี้อีกมันคุ้นๆในละครเหมือนกับนางเอก

ถูกนางร้ายส่งชายมาข่มขืนนางเอกเลยอะ แบบนี้ไม่เอานะ

"อืมม"ตอนนี้ผมไม่รู้เป็นอะไรทำไมสมองของผมถึงทำไมแบบนี้ ผมไม่รู้จทำให้น้องกลัวหรือเปล่า

แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลย แค่จูบตัวเล็กยังทำให้ผมคลั่งได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

"แฮกๆ พะ พี่จอร์น อื้อ"หลังจากที่ร่างหนาจูบผมเสร็จแล้วเขาก็ไปไซร้ที่ต้นคอของผม แถมยังกัดผมอีก

ตอนแรกผมพยายามขัดขืนพี่จอร์นแต่ตอนนี้ร่างกายของผมมันไม่มีแรงเลย ความรู้สึกนี้มัน...

"พลัสพี่ขอนะ"กลิ่นของร่างบางนั้นมันทำให้ผมแทบจะบ้า แค่กลิ่นผมก็มีอารมณ์แล้วปกติผมอึดนะ

หลังจากนั้นผมก็ถอดเสื้อน้องออกเผยให้เห็นร่างกายที่ขาวเนียน น่าสัมผัส และยอดอกสีชมพูนั้นอีก

มันเชิญชวนผมเหลือเกิน

"อึก อื้ม พะ พี่จอร์นผมเจ็บ"ผมดูดเม้มยอดอกสีชมพูหวาน เสียงครางของร่างบางนั้นทำให้อารมณ์

ของผมนั้นพุ่งพล่านเข้าไปอีก ผมไล่จุบตั้งแต่ยอดอกสีชมพูหวานไล่ลงมาเรื่อยๆ ผมลืมไปว่ายังไม่ได้

ถอดกางเกงของร่างบางเลยผมเลยถอดกางเกงและชั้นใน เผยให้เห็นน้องนายของพลัส ผมจัดการ

อมน้องชายของพลัส ใช้ปากของผมดุเลียน้องชายของพลัส พลัสเมื่อถูกทำแบบนี้ก้ร้องครางออกมา

ผมทำไปซักพักน้องชานของร่างบางก็กระตุกเกร็กปล่อยน้ำออกมา ผมไม่คิดว่าจะปล่อยเร็วขนาดนี้

พอผมทำท่าจะกลืนน้ำของพลัสเจ้าตัวก็ห้ามผมใหญ่แต่ผมไม่คายออกมาหรอก หึ หวานเหมือนกันนะ

"หึ อร่อยนะ คราวนี้ถึงตาพี่ละนะอย่าเกร็งละ"ผมบอกแล้วถอดกางเกงและอันเดอร์แวร์ผมออก

แล้วเอาท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของผมไปจ่อที่ช่อทางรักของร่างบาง

"อย่าเกร็งนะ"ผมบอกน้องแล้วค่อยๆยัดน้องชายของผมเข้าไปแต่เข้าไปได้แค่ส่วนหัวร่างบาง

ไม่ผ่อนคลายเลย ผมเลยจูบเพื่อให้น้องสนใจจูบผมแทนพอเห็นว่าช่องทางของร่างบางผ่อนคลาย

ไม่เกร็งแล้วก็ใส่ส่วนที่เหลือไปทั้งหมด แต่ผมยังไม่ขยับผมแช่อยู่ที่เดิมเพื่อให้ช่องทางปรับขนาด

"อึก อ๊า ผมเจ็บ เอาออกไป"ร่างบางครางออกมาตอนนี้ ผมไม่ใหวแล้วอยากจะทำแรงๆแต่ทำไม่ได้

อยากให้ครั้งแรกเป็นเซ็กส์ที่นุ้มนวลที่สุด

"ซีด!..อย่าตอดพี่แน่นสิพี่จะแตกแล้วนะผ่อนคลายนะครับคนดี แล้วน้องจะไม่เจ็บนะ"พลัสทำเอา

ผมเกือบแตก ช่องทางของพลัสรัดท่อนเอ็นผมจนแน่นไปหมด 

"พี่จขยับแล้วนะ อย่าเกร็งนะครับคนดี"ผมบอกน้องแล้วค่อยขยับท่อนเอ็นเข้าออกไปมา

พับๆๆ

"อ๊ะๆๆ พะ พี่ อ๊ะ ผม จะ เจ็บ"น้องครางไม่เป็นภาษาแต่ผมก็ฟังออก

"พี่บอกแล้วไง หายใจเข้าออกช้าๆอย่าเกร็งถ้าน้องเกร็งจะเจ็บเอานะ ซีด!!"ผมเริ่มจะไม่ใหวแล้ว

ผมเร่งจังหวะขึ้นอีกนิด ช่องทางของพลัสก็ตอดผมตลอด

"ซีด!แน่นชิบ พลัสครับพี่จะเร็วกว่านี้แล้วนะ"

พับๆๆๆ

ผมกระแทกเร็วและแรงขึ้น ทำให้พลัสครางออกมาเสียงดัง

"อ๊าาา  พี่จอร์น  อ๊ะ ผะ ผมกะใกล้ อ๊า จะแตกแล้ว"พลัสครางบอกผมผมเองก็ใหล้แล้วเหมือนกัน

"งั้นพร้อมกันนะ"

พับๆๆๆ

"ซีด!อื้มม/อ๊าาาา"ผมกระแทกสองถึงสามครั้งแล้วผมและพลัสก็แตกแแกพร้อมกันน้ำสีขาวขุ่นของพลัส

เปื้อนเต็มหน้าท้องผม ส่วนของผมก็ฉีดพ่นเต็มรูของพลัสจนมันใหลออกมา

"พะ พี่เหนื่อย"ผมบอกพี่จอร์นหลังจากที่บทเพลงรักพึ่งจบลงไป

"คืนนี้ยังอีกยาวใกลครับพลัส"แล้วบทเพลงรักของผมและพลัสก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง เรื่อยๆจนพลัสสลบไป

ผมถึงหยุดทำแล้วก็นอนกอดตัวเล็กเอาไว้....

ตัดฉึบ จบไปแล้วกับตอนนี้นะ สนุกกันใหม

ก็ไม่มีไรมาก อยากจะบอกว่า ใหล้จะจบแล้วนะอย่าลืมติดตามละ

บ๊ายบาย

ความคิดเห็น