ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 04:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

       ผมชื่อ กาย โอเวอร์ (คิดชื่อไม่ออก) ผมเด็กกำพร้าชีวิต

       มีเเต่เรื่องเลวร้าย เเต่ผมก็เป็นคนดีนะมดสักตัวยังไม่เคยฆ่า

       ห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองเเต่ผมก็ไม่เคยได้ดีอะไรสักอย่าง

       พ่อเเม่ก็ทิ้งตั้งเเต่เด็ก ผมชอบเก็บตัวคนเดียวเเต่ก็มีเพื่อนนะ

       เธอชื่อ เอลีน่า เเต่เธอก็ได้รับไปเลี้ยงตอนอายุ 5 ปี

       เพราะเธอทั้งฉลาดน่ารัก ตั้งเเต่ตอนนั้นผมก็ไม่เคยมีเพื่อน

       อีกเลย พวกเด็กในสถานเลี้ยงเด็กก็ชอบรังเเกใส่ร้ายผม

       ว่าทำเเจกันของซิลเตอร์เเตกมั้ง ผมไปทำร้ายเด็กคนอื่นบ้าง

       ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำเลย พอผมอายุได้ 7 ปี ผมก็เข้าโรงเรียน

       เเต่พอผมเข้าโรงเรียนไม่นานผมก็โดนล้อบ่อยๆ ว่าไม่มีพ่อ

       บ้าง ลามกบ้างเพราะผมได้สดุดล้มไปถอดกะโปรงเพื่อนเด็ก

       หญิงที่โรงเรียน ทำให้ผมเป็นคนไม่มีเพื่อน เเต่ผมตั้งใจเรียน

       เเละผมเรียนเก่งมากได้เกรดดีตลอด จนอายุ 10 ปีได้มี

       คนมารับผมไปเลี้ยง เข้าเป็นนักธุรกิจที่รวยมากๆ

       เขาไม่สามารมีลูกได้เลย หาคนไปรับช่วงต่อ เขาเห็นผม

       เรียนเก่งเเละหน้าตาดี เลยรับผมไปเลี้ยง

       เขาชื่อ มาร์ค โอเวอร์ เเละ ภรรยา ชื่อ เเอนนา โอเวอร์

       เขาจ้างครูมาสอนที่บ้าน เรียน ธุรกิจ ภาษาต่างประเทศ

       ดนตี เเละผมชอบไปทำอาหารกับคุณเเม่เพราะเธอชอบ

       ทำขนม ผมได้ความสามารถทำอาหาร ขนม มากับเเม่

       ส่วนคุณพ่อของผมชอบพาผมไปบริษัท พาผมไปดูที่ทำงาน

       เเละดูว่าพ่อทำงานยังไง วันเวลาตอนนั้นผมมีความสุขที่สุด

       เเต่พอผมอายุได้ 20 ปี พ่อเเละเเม่ของผมประสบอุบัติเหตุ

       เครื่องบิดตกลง มหาสมุดตอนไป ประเทศ อังกฤษ 

       เพราะไปพักผ่อน ผมเลยต้องดูเเลบริษัทเเทนโดนมี

       มือขวาของคุณพ่อ ชื่อ ​โอเกอร์ นานา ค่อยช่วยดูเเล

​       ผมเรียนจบ ตอนอายุ 22 เเละได้บริหารบริษัทของคุณพ่อ

​       ผมเป็นคนชอบช่วยเหลือคนยากไร้ หรือ สถานเลี้ยงเด็ก

​       ต่างๆ คอยบริจากเงิน เพราะเงินผมมันมากมายจนใช้ไม่หมด

       ผมบริหาร บริษัทจนอายุ 32 ปี ผมได้ขึ้นเครื่องบินไป อังกฤษ

​       เพราะต้องไปทำข้อตกลงกับลูกค้าที่ อังกฤษ พ่อผมไปถึง

​       อังกฤษ ก็ไปตกลงกับลูกค้าได้ด้วยดี พอผมจะกับโรงเเรม

​       ผมได้ไปเเวะซื้อเสื้อผ้า เพราะผมต้องรีบมาตกลงเลยไม่ได้

​       เตรียมไว พอผมจอดรถหน้าร้านเสื้อผ้า ชื่อดัง ผมก็ได้เห็น            เด็ก

​       เล่นฟุตบอลเเทวนั้น พอเด้กน้อยเตะบอลก็ได้กลิ้งไปบนถนน

​       เด็กที่ไม่รู้อะไรก็ได้วิ่งตามบอลลืมไปว่าที่บอลเด้งไปมันคือ            ถนน ผมเห็นดัง

​       นั้นก็รีบวิ่งไปผลักเด็กออกจากถนนเพราะ มีรถกำลังจะชน

​       พอผมผลักเด็กออกไปเเล้วรถที่เบรคไมทันก็ได้ชนผมโดน

​       ไม่ได้ตั้งใจ พอลูกน้องที่ขับรถให้เห็นก็รีบเเจ้งรถพยาบาล

​       ที่ตอนนี้จะมารถพยาบาลมารับผมไปโรงพยาบาลก็มารับตัว          ผมไปโรงพยาบาลในทันที

       ตอนนี้ผมกระดูกหักไปทั้งตัว หมดที่รักษาก็บอกว่าผมไม่รอด

​       เเต่พอผมตื่นมาอีกที ผมก็อยู่ในที่ ที่ขาวสนิทไม่มีอะไรเลย

​       เเละจากนั้นก็ได้มีเเสงสีทองสว่าง เเล้วก็ได้มีผู้ชาย หน้าตา

​       หล่อเหลาเอามากๆ เเล้วผมก็ถามเข้าว่าที่นี้ที่ไหน เขายิ้ม

​       เเล้วตอบผมว่า ที่นี้คือ ทางไปสวรรค์ พอได้ยินคำตอบ

​       ผมก็งง เเล้วผมถามไปว่า เเล้วผมมาอยู่ที่นี้ได้ไง

​       เข้ายิ้มเเล้วตอบผมว่า คุณได้โดนรถชนเเล้วได้ตายลง

​       พอได้ยินดังนั้นผมก็รุ้สึกเศร้าเพราะผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย

​       ครอบครัวก็ยังไม่มี เเถมยังไม่ได้ตอบเเทนพ่อเเม่บุญธรรม

​       เลย พอคนที่มีเเสงสีทองรอบตัวเห็นผมดังนั้นก็ยิ้มออกมา

​       พอผมเห็นว่าเขายิ้ม ผมเลยถามว่าเขาเป็นใครมาอยู่นี้ได้ไง

​       เขาตอบพรางยิ้มว่า เข้าคือ พระเจ้า พอผมได้ยินก็ตกใจ

​       เข้ายิ้มเเล้วพูดว่า เขาเห็นผมเป็นคนดีชอบช่วยเหลือคน เขา          เห็นผม

       ตายโดยยังไม่สมหวังเเล้วยังมีความเป็นห่วงบริษัทของพ่อเขา

       เขาเลยจะมาให้พร 3 อย่างอะไรก็ได้ เเละจะให้ไปเกิดใหม่

       พอได้ยินดังนั้นผมก็ตกใจผมถามไปว่า "คุณจะให้ผมไปเกิด          จริงหรอ"​

​       เขายิ้มเเล้วบอกว่าผมเป็นคนมีบุญเยอะเเละเป็นคนดีเลยจะ          ให้ไปเกิดใหม่เเละให้พรอีกสามข้อตามบุญที่มี

​       เขายิ้มอีกครั้งเเละเข้าถามผมว่าจะขอพรอะไร

​       "คุณจะให้พรผม3ข้อใช่ไหมครับ"ผมถามออกไปเพื่อความเเน่        ใจ

​       เขายิ้มเเล้วตอบว่า "ใช่"

​       "ขอผมนึกก่อน"ผมพูดเเล้วพรางคิดวาจะขออะไรดี

​       เขายิ้มเเล้วก็มองผมรอฟังคำตอบ

​       ผมบอกเข้าว่า "พอผมไปเกิดใหม่ในต่างโลกขอให้เขามีครอบ        ครัวเเละมีฐานะดีไม่จนมาก"

​       เขายิ้มเเล้วพยัก

​       เเล้วผมก็นึกอีกข้อว่าจะขออะไรดีพอผมคิดได้ผมก็บอกไปว่า

​       "ขอให้พ่อกับเเม่บุญธรรมของผมไม่ตายเเละไม่ให้ได้มีความ        สงจำเกี่ยวกับผมเเล้วทุกคนที่มีความสงจำกับผมให้ลืมไปให้          หมด

​       เขายิ้มเเล้วถามผมว่า "คิดดีเเล้วหรอ"

​       ผมพยักหน้าเเล้วตอบว่า "ผมคิดดีเเล้วอยากให้พวกท่านมีชี          วิตเเละดูเเลบริษัท"

​       เขายิมเเล้วถามว่า "อีกข้อละจะขออะไร"

​       ผมนิ่งคิดสักพักเเล้วเงยหน้าขึ้นมองหน้าพระเจ้าเเล้วตอบว่า

​       "ขอให้ผมมีหน้าตาดีมากๆตอนเกิดใหม่เเละขอไปเกิดโลกใน        โลกแฟนตาซี"เพราะเข้าชอบอ่านนิยายเเนวนี้มากๆเวลา              ว่างๆ

​       เขายิ้มเเล้วพยักหน้าเเล้วบอกผมว่าเขาชอบนิสัยของผม              ขนาดตายเเล้วยังห่วงคนอื่น เขาเลยจะให้พรผมอีกขอ1เป็น          พิเศษ

​       ผมอึ้งมากเมื่อเขาพูดออกมาเเบบนั้นผมเลยถามว่า"จริงหรอ"

​       เขายิ้มเเล้วพยักหน้าเพื่อเเสดงว่าใช่

​       ผมพรางคิดว่าจะขออะไรเขานึกถึงตอนที่ตัวเองโดนเด็กคน          อื่นลังเเกเเล้วเขาก็คิดกับตัวเองว่าควรหาความสุขให้ต้นเอง          ตอนเกิดใหม่

​       ผมเงยหน้ามองพระเจ้าที่กำลังยิ้มอยู่พรางเอ๋ยขึ้น

​       "ผมขอให้ผมเป็นอััฉริยะเรียนรู้ไวกว่าคนอื่นมีพรสวรรค์มีเเต่          คนรักคนชอบมากมายเเละข้อนี้สำคัญผมไม่อยากให้คุณลบ          ความสงจำขอให้ผมจำความสงจำเดิมได้"

​       พระเจ้ายิ้มเเล้วก็หัวเราะออกมา "ฮา ฮา ฮา ฮา ฮา นายนี้            เเปลกคน โอเคได้เลยตามคำขอ"

​       พอเขาพูดเสร็จร่างกายของผมก็ถูกเเสงสีทองคลุมร่างจนทั่ว        เเละผมก็ค่อยๆหายไปก่อนผมจะได้ไปเกิดใหม่พระเจ้าก็พุด          ว่า

​       "ขอให้โชคดีกับชีวิตใหม่เเละโลกใหม่ สักวันเราจะได้เจอกัน"

​       พอพูดเสร็จเขาก็หายไปเเล้วผมก็หายไปเเละมีเพียงความมืด        เข้ามาเเทนเเละอยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงเด็กร้องเเละผู้หญิงอีกคน        พูดภาษาฟังไม่รู้เรื่อง "อูเเว อูเเว อูเเว *##@//!!๖๖))(%%$"

​       เเละอยู่ๆผมก็รู้สึกเหนื่อยเเละก็หลับไป


       ===============================================

​       อาจจะงงบ้างนะครับ 555 หัดเขียนเรื่องเเรกเลย ยังไงก็ฝาก          ติดตามด้วยนะครับ ใครชอบก็คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะ

ความคิดเห็น