ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep3 ผม..อยากเป็นมากกว่าลูกน้องคุณ

ชื่อตอน : Ep3 ผม..อยากเป็นมากกว่าลูกน้องคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 669

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2560 17:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep3 ผม..อยากเป็นมากกว่าลูกน้องคุณ
แบบอักษร

Ep 3  ผม..อยากเป็นมากกว่าลูกน้องคุณ

เมื่อรู้ว่าเธอคือแม่ทัพผมรู้สึกชื่นชมเธอช่างดูสง่างามกล้าหาญ  ผมเร่งฝีเท้าเดินตามหลังผู้เป็นหนี้บุญคุณผมอย่างใกล้ชิดจนไม่ทันระวังว่าเธอหยุดเดิน

“พลั่ก”แรงปะทะกับเธอร่างผมล้มลงไปกองบนพื้นแต่เธอกับมองผมอย่างสายตางงงวยแกมเวทนา เธอมองผมเหมือนมองสัตว์น้อยตัวเล็กที่พร้อมโดนรังแก

“เฮ้ย..เจ้านี้ช่างอ่อนแอเสียกระไร แล้วอยากจะสิงร่างข้าหรืออย่างไรเดินตามมาเสียชิดเยี่ยงนี้”แม่ทัพกล่าวเสียงดังอย่างรำคาญ เพราะโดยปกตินางจะไม่เคยมีลูกน้องตนใดได้รับใช้นางอย่างใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับผู้ใดมากเกินกว่าลูกน้อง

“ผมขอโทษ...เอ่อผมเดินใกล้ๆเพราะผมอยากจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง”มนุษย์หนุ่มที่ผิดหวังกับชีวิตตอนนี้อยากทำประโยชน์เพื่อให้ตนเองมีคนให้ความสำคัญ อย่างน้อยๆจากเธอที่อยู่ตรงหน้าไม่เห็นว่าเขาเป็นเพียงคนไร้ค่า

“หากเจ้าอยากช่วยข้าจริงง่ายเพียงนิดเดียวแค่ไปยืนอยู่ไกลๆข้า”เธอพูดเสียงดัง สีหน้าของธนากรสลดลง ก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้เธอเห็นว่าตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขามีน้ำตาคลอหน่วยกำลังจะไหลอาบแก้มแต่เขาพยายามไม่ให้มันหยด

“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจของเธอดังขึ้นและเธอเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มเธอสูงน้อยกว่าเขาประมาณ15เซนติเมตร เพราะศีรษะเธออยู่ประมาณเลยคางธนากรแต่เธอกลับเอามือมาเชยคางชายหนุ่มขึ้นแล้วบอกกับเขาว่า

“เสียใจถึงเพียงนี้เลยรึ  ข้าให้เจ้าไปยืนไกลๆเพราะกลัวเจ้าจะมีอันตราย”ผมสะอื้นและน้ำตาไหล  ทำไมผมเป็นผู้ชายอ่อนแอขนาดนี้ไม่เข้าใจตัวเองเลย

“ผม ทำให้คุณรำคาญใช่มั้ยครับ”เธอมองเขาและลูบแก้มชายหนุ่มเพื่อปลอบโยนกิริยาเช่นนี้ไม่เคยมีลูกน้องคนใดเห็นมาก่อนและทุกตนต่างแอบมองอย่างประหลาดใจว่าวันนี้แม่ทัพท่าจะกินสาหร่ายผิดประเภท

“ถ้าไม่หยุดร้องไห้ ข้าจะรำคาญเจ้าจริงๆ..เอาเถอะเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ข้าจะต้องมาเสียเวลาปลอบใจเจ้าข้าต้องสั่งการรบ...หากจะอยู่ข้างกายข้าก็ระวังตัวด้วย”แม่ทัพใหญ่แห่งพญานาคตระกูลเอราปถ(ตระกูลสีเขียว)จูงมือชายหนุ่มออกรบเป็นภาพที่เหล่าทหารต่างมองดูด้วยสนใจ  แต่ไม่มีผู้ใดอิจฉาชายหนุ่มผู้นั้นเพราะท่าทางการจูงของท่านแม่ทัพเหมือนลากสัตว์เลี้ยงตัวโปรดมาด้วยเพราะไม่ได้ใส่ใจหรือพะเน้าพะนอ เมื่อถึงบริเวณปากถ้ำนางปล่อยมือธนากรและร่ายเวทมนต์แหวกน่านน้ำเห็นการโจมตีของตระกูลกัณหาโคตรมะ(ตระกลูสีดำ)หัวหน้ากองรายงาน

“บัดนี้พวกมันกำลังว่ายเข้ามาในช่องแคบแล้วขอรับท่านแม่ทัพ”เสียงรายงานจากจานุ

“หึ บุกมาถึงถิ่นข้าหากข้าไม่ต้อนรับด้วยตนเองคงจะเหมือนการไม่เกรียติ”แม่ทัพมองช่องแคบที่พญานาคฝ่ายตรงข้ามกำลังว่ายผ่าน  ไม่นานช่องแคบถล่มลงมาพร้อมแสงสีเขียวโอบล้อมเหล่าพญานาคสีดำทุกตน  ซึ่งตอนนี้ต่างดิ้นรนเพราะอาการคล้ายมีอะไรมารัดร่าง ดิ้นอยู่ไม่นานเมื่อแสงสีเขียวสลายเห็นเพียงพญานาคสีดำ ซึ่งในตอนแรกตัวใหญ่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงพญานาคตัวเล็กสีดำเท่าไส้เดือนว่ายน้ำหนีตายกันอย่างอลหม่าน

“โอ้โห..คุณเก่งมากๆเลยครับ”ชายหนุ่มเดินไปจับมือแม่ทัพทั้งสองข้างขึ้นมาเขย่าอย่างชื่นชม

“เจ้าไม่เห็นต้องดีใจขนาดนั้นเลย”เธอมองอาการของธนากรแล้วอมยิ้ม

“ช่างหลายอารมณ์จนข้าตามไม่ทัน เมื่อกี้เสียใจร้องไห้ราวอิสตรีตอนนี้ดีใจกระโดดโลดเต้นเช่นเด็ก เจ้าเติบโตมาอย่างไรกันทำไมจึงมีลักษณะนิสัยต่างกันแม้จะอยู่ในร่างเดียวกันได้มากถึงเพียงนี้”เธอมองธนากรอย่างสงสัย

“เอ่อ..ก็ผมดีใจที่คุณชนะนี่ครับ”ศุภฌาแม่ทัพแห่งพญานาคสีเขียวสะบัดมือออกจากการจับกุ่มของธนากร

“ข้าต้องไปเตรียมการรบอีกเพราะการมาของมันในครั้งนี้เป็นเพียงการส่งมาเพื่อดูว่าข้าจะตอบโต้เช่นไร”แววตามุ่งมั่นมองไปด้านหน้าและเธอก้าวเดินออกไปจากบริเวณถ้ำสักพักเหมือนนึกได้ว่าลืมอะไร  ก็หันมากระดิกนิ้วมือเรียกธรากรราวกับเรียกสัตว์เลี้ยง

“จะไม่ตามข้ามาหรือไร”ชายหนุ่มลังเลอยากจะเดินตามเธอราวกับสัตว์เลี้ยงแต่อีกใจก็อยากได้รับการให้เกรียติจากเธอด้วย

“คุณต้องเรียกชื่อผมก่อน”ธนากรใช้วิธีนี้มองเธอเพื่อดูปฏิกริยาตอบโต้จากแม่ทัพสาว

“เจ้าชื่ออะไร”เธอถาม

“ผมชื่อธนากร ชื่อเล่น กร คุณจะเรียกผมด้วยชื่อเล่นก็ได้นะครับ และคุณชื่อศุภฌาใช่มั้ยผมจำชื่อคุณได้..เพราะเป็นชื่อที่แปลว่าเกิดมาจากสิ่งที่ดีงาม และผมไม่เคยลืมคุณ”ธนากรกล่าวอย่างภาคภูมิใจในความจำของตนเอง

“เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่ากร ส่วนเจ้าเรียกข้าว่าแม่ทัพเหมือนเจ้าพวกนั้นแล้วกัน”ธนากรพยักหน้ารับทราบและวิ่งตามท่านแม่ทัพอย่างแสนเชื่อง

“ผมขอเรียกคุณว่าพชาได้มั้ยครับเพราะผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ”เธอหันมาถอนหายใจอย่างรำคาญ

“เจ้าอยากเรียกอะไรก็เรียกเพียงแต่ว่าข้าจะหันตามคำเรียกหรือไม่เป็นเรื่องของข้าเช่นกัน”พูดเสร็จแม่ทัพก็เดินออกไปอย่างรวดเร็วและสุดท้ายธนากรก็วิ่งตาม

“พชารอด้วยครับ”เขาวิ่งตามมาและหยุดเมื่อ

“พลั่ก”ชนกับหลังของท่านแม่ทัพ เธอหันมามองเขาอย่างเอือมระอา

“เจ้านี้มันช่างน่ารำคาญเสียจริง”แต่เมื่อเห็นดวงตาของชายหนุ่มก็ถอนใจและสั่งลูกน้อง

 “จานา เจ้าพาเอ่อ..เจ้านี้..(อาการจำชื่อไม่ได้)ไปที่พักแล้วก็ให้เขาเข้าฝึกร่วมกับหน่วยของเจ้าด้วยฝากด้วยนะ”จานาน้อมรับคำสั่ง

“เดี๋ยวสิ คุณจะไม่ให้ผมไปพักกับคุณเหรอ”ธนากรไม่อยากอยู่ร่วมกับพญานาคตนอื่น เขาวางใจแค่เธอเท่านั้น

“เฮ้อ..เจ้านี้มันช่างเรื่องมาก น่ารำคาญเสียจริงงั้นตามข้ามา จานาไม่เป็นไรปล่อยเจ้านี้อยู่กับข้าแล้วกัน”ชายหนุ่มยิ้มอย่างร่าเริงอีกครั้ง

“เจ้ามนุษย์หลายอารมณ์เอ้ย..แต่เตือนก่อนถ้าเจ้าทำให้ข้ารำคาญ ข้าจะส่งเจ้ามาที่หน่วยของจานาทันที”ธนากรพยักหน้ายิ้มรับคำสั่งอย่างเข้าใจ

......................................................................................

ภายในถ้ำที่พักของแม่ทัพ

“โอ้..ห้องคุณสวยจัง”เขามองซ้าย มองขวาแม้เป็นห้องไม่ได้กว้างใหญ่แต่รายรอบด้วยปะการังสีสวยหลากสีประดับบนโขดหินที่มีน้ำตกขนาดเล็กตรงกลางเป็นบ่อน้ำอุ่นมีไอควันลอยขึ้นมาและมุมห้องด้านในมีเตียงนอนลักษณะเป็นหอยมุกตัวใหญ่มองขึ้นไปด้านบนจะเห็นเป็นระเบียงน้ำทับซ้อนกันราวกับเป็นรุ้งกินน้ำพาดผ่านจังหวะที่เขากำลังหันไปชวนคุยกับแม่ทัพสาว

“คู๊ณณณณ”ธนากรตกใจจนเสียงหลงพร้อมกับแทบลืมหายใจเมื่อหันมาอีกครั้งคือร่างเปลือยเปล่าของแม่ทัพหันหลังเดินลงบ่อน้ำร้อน เขามองเห็นเพียงด้านหลังจากทรงผมสั้นทำให้เห็นต้นคอระหง แผ่นหลังเล็กขาวเนียน เอวคอดกิ่วรับกับบั้นท้ายกลมสวย ขาเรียวงามกำลังก้าวลงบ่อน้ำ เข้าจ้องมองตาไม่กระพริบ  จนร่างสวยลงน้ำและหันหน้ามามองชายหนุ่มที่ยืนอ้าปากค้างอยู่

“เจ้าจะยืนอ้าปากแบบนั้นไปตลอดจนข้าอาบน้ำเสร็จหรือไม่”เธอมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ ธนากรรู้สึกตัวรีบหันหลังหน้าแดงไปถึงหู

“คุณไม่อายผมบ้างเหรอครับ  เอ่อผมออกไปก่อนดีกว่า พอคุณอาบน้ำเสร็จแล้วผมจะเข้ามาใหม่”เขารีบหันหลังจนสะดุดขาตัวเองล้มท่าทางลุกลี้ลุกลนอย่างคนเขินอาย

“ไม่เป็นไรนี้ เจ้าก็มาอาบน้ำกับข้าด้วยก็ได้..ข้าอยากได้คนบีบนวดให้พอดี”ธนากรยืนหันหลังตรงนิ่งอยู่หน้าปากถ้ำไม่ยอมหันกลับมามองเธอ

“ผมว่าเรียกพญานาคหญิงรับใช้ดีกว่า”ธนากรกำลังจะเดินออกไปแต่ปรากฏว่าเขาเดินออกไปด้านนอกไม่ได้

“เจ้าคิดว่าที่พักข้าผู้ใดจะเดินเข้าเดินออกได้ง่ายๆงั้นรึ หากเจ้าไม่สบายใจก็หันหลังไปและข้าไม่ต้องการให้ใครมาโดนตัวถ้าไม่ใช่คนที่ข้าพอใจ”ธนากรค่อยๆหันหน้ากลับมาสบตาสีเขียวมรกตสวยเขาหลงใหลความสวยตรงหน้า

“คุณอยากให้ผมนวดให้...แล้วถ้าผมในตอนนี้อยากทำมากกว่านวดจะได้มั้ยครับ”ธนากรพูดไปเพราะความสวยตรงหน้าจนลืมว่าคนที่เขาพูดด้วยคือแม่ทัพใหญ่ของพญานาคตระกูลสีเขียว

...................................................................................

ความกล้าของธนากรจะสมปรารถนาหรือไม่ต้องมาติดตามนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว