ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ดูแลนางบำเรอ 75% นี่คือความน่ารักของพี่เอกค่ะ อ่านเลยๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ดูแลนางบำเรอ 75% นี่คือความน่ารักของพี่เอกค่ะ อ่านเลยๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 128.8k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2560 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ดูแลนางบำเรอ 75% นี่คือความน่ารักของพี่เอกค่ะ อ่านเลยๆ
แบบอักษร

ตอนที่ 2

ดูแลนางบำเรอ  75%


“แต่งแบบไหนชาช่าก็สวยครับ สวยจนพี่ใจละลาย อืม ได้สิ! เดี๋ยวพี่ไปรับนะ โอเค ม๊วฟ!” เจ้าของร่างบางที่เดินออกไปจากห้องทำงานอย่างเงียบๆ ถึงกับน้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บหัวใจ พฤติกรรมที่เขาแสดงออกมานั้นมันช่างตอกย้ำดีเหลือเกินว่า เขาไม่ไยดีหล่อนสักนิดเดียว

ตลอดระยะเวลาหลายวันที่นอนป่วยอยู่บนเตียง นรินภัทรยังไม่ชินกับการดูแลเอาใจใส่ของสามีหนุ่ม แม้ว่าจะเคยเห็นทุกซอกทุกมุมแล้วแต่ก็อดเขินอายไม่ได้อยู่ดี

“เดี๋ยวรินเช็ดเองค่ะ” มือบางปิดเนินสงวนเอาไว้ แต่เอกภัทรเห็นแล้วต้องหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าเจ้าหล่อนจะดื้อด้านไปทำไม

“เอามือออกเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มห้วนเอ่ยสั่ง

“รินอายนะคะ”

“จะอายทำไม เคยเห็นหมดแล้ว”

“แต่ว่ามัน”

“หรือจะให้ฉันเอาสักรอบก่อนล่ะ” คนอดมาแรมสัปดาห์ย้อนถามพร้อมทำแววตาวิบวับแต่แฝงไปด้วยความเอาจริง

“มะ ไม่ค่ะ”

“ถ้าไม่ ก็กางขาออกเป็นรูปตัวเอ็ม!”

“ห๊ะ! ไม่นะ รินเจ็บ ไม่เอา” ที่จริงอาการเจ็บระบมบริเวณนั้นแทบจะหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว แต่หล่อนเลือกปฏิเสธ เพราะกลัวว่าเขาจะ ‘เอาเปรียบ’ จนไม่ได้พักผ่อน!

“จะ ‘เอา’ เดี๋ยวนี้ ถ้าเธอยังไม่ทำตามที่ฉันสั่ง”

“กะ ก็ได้” ขาเรียวขยับแยกออกจากกัน เผยเนินสวรรค์สวยงามให้คนเป็นสามีเชยชม นัยน์ตาคมจ้องมองจนหล่อนเขินอาย ใบหน้านวลงามแดงเถือก ยิ่งเขาใช้ผ้าขนหนูนุ่มชุบน้ำอุ่นๆ บรรจงเช็ดส่วนสงวนให้ หล่อนแทบจะมุดพื้นหนี ไม่เพียงแค่เช็ด แต่มือซุกซนยังสาละวนไม่ห่างจากกลีบเนื้อนูนอวบ ปลายนิ้วใหญ่แหวกดูผลงานที่ตนเองกระทำเอาไว้ซึ่งรอยช้ำก็จางลงไปมากแล้ว

“คะ คุณเอกรีบไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวรินจัดการให้” หล่อนบอกขณะที่เขาเอาผ้าใส่กาละมัง เตรียมไปซักล้าง เอกภัทรตวัดตามองแล้วตวาดกลับเสียงดัง

“ไม่ต้องมาไล่”

“รินไม่ได้ไล่นะคะ แต่รินเกรงว่าคุณเอกจะไปทำงานสาย เดี๋ยวพนักงานได้นินทาเอาหรอก!” เจ้าของเสียงหวานก้มหน้างุดเพราะกลัวโดนตวาดอีกครั้ง แต่ไม่เป็นไปตามคาด เพราะคำตอบที่หลุดออกจากปากเร้าใจคู่นั้นน่ะสิ!

“ฉันหยุด”

“หา!!”

“ตกใจทำไม” ถามพลางชักสีหน้าใส่คนไม่สบาย

“เปล่าค่ะ”

“งั้นก็นอนพักผ่อนซะ” พูดจบเลื่อนกาละมังไปวางไว้บนพื้นใกล้ๆ ทางออก แต่ร่างสูงย้อนกลับมานั่งบนเตียงนุ่ม

นรินภัทรที่นอนตะแคงต้องพลิกกายกลับมา แล้วถามด้วยความสงสัยแกมอยากรู้

“ทำไมคุณเอกยังไม่ออกไปคะ”

“ห้องของเธอ แต่เป็นบ้านฉัน ฉันมีสิทธิ์” คำตอบแสนจริงใจของผู้ชายปากแข็งที่แสดงออกมา ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเกรงว่าหล่อนจะไข้ขึ้นสูงต่างหาก เพราะตลอดสี่ห้าวันที่ผ่านมา แม่คุณไข้ขึ้นสูงตลอด ต้องคอยดูแลไม่ห่าง เวลาไปทำงานเขาก็ให้ป้าแม่บ้านดูแลเป็นอย่างดี

แต่วันนี้ป้าแม่บ้านต้องไปดูแลหลานสาวที่ไม่สบาย เขาจึงได้มาเป็นบุรุษพยาบาลจำเป็นให้หล่อน ครั้นจะทิ้งให้คนไม่สบายอยู่บ้านคนเดียวก็ยังไงอยู่

“ค่ะ คะ คุณเอก” รับคำและต้องตกใจในเวลาเดียวกัน เพราะคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอนกายลงนอนแล้วสอดร่างอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับหล่อน

“คือว่า”

“นอน!” คำเดียวสั้นๆ ได้ใจความ เพราะถ้าหล่อนขยับขาใหญ่ก็พาดทับไม่ให้เขยื้อนไปไหน จะผลักให้ออกไปไกลๆ แขนใหญ่ก็วาดมากวาดต้อนกอดร่างบางเอาไว้ กลายเป็นว่าตอนนี้นรินภัทรต้องนอนซบอกกระด้างของสามีตัวร้าย

หล่อนไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ รู้สึกผิด? เป็นห่วง? หรือรอสมเพช!


หลังจากประชุมด่วนเสร็จเรียบร้อย เอกภัทรรีบบึ่งรถกลับบ้านทันที เพราะเป็นห่วงเมียสาวที่ตนปล่อยให้อยู่บ้านเพียงลำพัง

ร่างสูงยืนพิงกรอบประตูห้องครัว หายใจเหนื่อยหอบ เพราะวิ่งขึ้นลงบันได 2-3 รอบ ไหนจะตามห้องต่างๆ เมื่อไม่เจอแม่คนดื้ออยู่ในห้องนอนตามที่ตนได้สั่งเอาไว้ก่อนออกไปบริษัท

เอกภัทรยืนมองเมียสาวนั่งกินไส้กรอกอย่างเอร็ดอร่อย หล่อนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำให้ใครบางคนทรมาน เหนื่อยน่ะไม่เท่าไร แต่ความอึดอัดกลางซอกขานี่สิ! ยิ่งเห็นปลายลิ้นเล็กลากเลียกินซอสที่เคลือบไส้กรอกแล้วกัดกิน เขารู้สึกปวดตุบๆ ตลอดทั้งลำยาวใหญ่

“คุณเอก!” นรินภัทรตกใจ เมื่อจู่ๆ ไส้กรอกในมือถูกแย่งไป เขาวางมันไว้ในจาน ร่างบางถูกยกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหารตัวใหญ่

“ฉันสั่งเธอว่ายังไง ทวนซิ!” เชยคางมนขึ้นสบตา นรินภัทรใจสั่น ไม่รู้ว่ากลัวเขาหรือกลัวใจตนเองกันแน่! หล่อนขยับปากกระจับตอบเสียงสั่นๆ

“ให้กินข้าว กินยา แล้วนอนพักผ่อน”

“แล้วมาทำอะไรในครัว”

“ริน เอ่อ รินมาเวฟไส้กรอกกินค่ะ”

“อยากเหรอ” คำถามสื่อความนัย แต่คนตอบ ตอบพาซื่อ

“ค่ะ”

“กินไส้กรอกฉันแทนไหมล่ะ อร่อยกว่านั้นเยอะ” จับมือบางลูบไล้เป้าตุง นรินภัทรสะดุ้งตื่นจะสะบัดมือออกก็ไม่ได้ เพราะมือใหญ่ของเขากุมไว้

“คุณเอก!” เผลอค้อนใส่ด้วยความโกรธปนเขิน เอกภัทรพึงพอใจ แต่ยังทำเป็นเก๊กขรึมน่ากลัว

“ทำไม”

ผลักขาเรียวแยกห่างจากกัน แล้วแทรกกายแกร่งเข้าไปยืนตรงกลาง มือกระด้างเลื่อนลูบท่อนขาเรียวเสลาที่พ้นขอบชายกระโปรงชุดนอนออกมา

“หยุดลามกเลยนะคะ อูยยย์ ซี้ดส์!”


อ๊ะๆ นี่เมียป่วยนะคะ ยังหื่นใส่เขาอีก ลุ้นๆ ว่าพี่เอกจะได้กินหนูรินป่าววววว อิอิ

อ่านจบก็เม้นท์บ้างไรบ้างค่ะที่รัก อย่าเงียบหาย เป้นนักอ่านเงาสิคะ โหวตคะแนนให้ด้วยนะ เมื่อวานก็นอยด์ไปยกใหญ่ แต่อุ่นใจและก็ขอบใจแฟนคลับของเราทุกคนนะคะ ที่อยู่เคียงข้างกับเรา เลิฟๆ

ส่วนนิยายก็ดาวน์โหลดได้ที่เว็บเมพ. ราคา 99 บาท เข้าไปโหลดตัวอย่างมาอ่านได้ ชอบหรือไม่ชอบก็แล้วแต่จะตัดสินใจ อยากเสพต่อจนจบก็ดาวน์โหลด อยากแปะลิงก์ให้ แต่มันแปะไม่ได้ เพราะเว็บไม่อนุญาตค่ะ เคนะ เข้าใจนะ ฝากดาวน์โหลดกันเยอะๆนะคะ

>>>เข้าเว็บเมพ แล้วพิมพ์คำว่า 'เริงราคะ' หรือ 'เพลิงพะงา' ในช่องค้นหา

จากนั้นจะปรากฏผลงานนิยายค่ะ<<<


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว