ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

รักชั่วนิรันดร์ (อวสาน)

ชื่อตอน : รักชั่วนิรันดร์ (อวสาน)

คำค้น : นิยายเรวดี,อวสาน,ตอนจบ,รักชั่วนิรันดร์,แฟนตาซี,โรแมนติก,นิยายมือใหม่,ครอบครัว

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักชั่วนิรันดร์ (อวสาน)
แบบอักษร

ฉันละสายตาจากดอกลาเวนเดอร์แล้วหันหน้ามาทางจัสติน 

“เพราะคุณไม่เหมือนใคร คุณมีความพิเศษในแบบที่คุณเป็นและไม่ว่าคุณจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ผมก็ยังจำคุณได้เสมอ เพราะว่าคุณมีความกล้าหาญและเข้มแข็งเกินกว่าหญิงใดและนั่นทำให้ผมเชื่อคุณ”

ประโยคนี้ทำให้ฉันยิ้มได้ จัสตินขยับเข้ามาใกล้ๆฉันแล้วพูดว่า

“ผมรักคุณ”

ใจฉันเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง เมื่อได้ยินสามคำนี้ ตัวฉันสั่นไปหมด ใบหน้าร้อนผ่าว บางทีก็รู้สึกหนาวๆอย่างไรบอกไม่ถูก ฉันเงยหน้าขึ้นมองตาจัสติน

“เร คุณเป็นอะไรไป คุณยังฟังอยู่หรือเปล่า?”

“เอ่อ...คะ?”

ฉันว่าตนเองคงฝันกลางวันไปแน่ๆ ฉันอายจนไม่กล้ามองหน้าจัสติน จัสตินหัวเราะเบาๆแล้วก้มลงเด็ดดอกลาเวนเดอร์มาพันกันจนกลายเป็นแหวนวงหนึ่ง แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง(อีกครั้ง)

“เร คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผม ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ ผมจะหาคุณให้เจอ แล้ววันนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาล คุณสัญญากับผมได้ไหม ว่าคุณจะรอผมเช่นกัน”

ฉันยิ้มแล้วพูดว่า

“ค่ะ ฉันให้สัญญา”

จัสตินยิ้มแล้วสวมแหวนประดิษฐ์ที่เขาทำที่นิ้วนางข้างขวาให้ฉัน จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและโอบกอดฉัน ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัย

“ฉันจะไม่มีวันลืมคุณ”

เรากอดกันอยู่นานภายใต้ต้นไม้ใหญ่ และบรรยากาศที่แสนสดชื่นอันอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้หลากสีสัน ช่างเป็นช่วงเวลาที่ไม่อาจลืมเลือน

...............

เย็นวันต่อมา เราพ่อลูกเตรียมของขึ้นรถ พ่อกับคุณบู๊ทพูดคุยและกอดกันครั้งสุดท้าย ในขณะที่ฉันกำลังนั่งมองแวดล้อมไปเรื่อยเปื่อย

“เร คุณจำนี่ได้ไหม?”

จัสตินเดินเข้ามายืนข้างๆแล้วยื่นช้อนให้ดู

“จัสติน....คุณ...รู้!”

ฉันนึกว่าเขาไม่สนใจเรื่องนี้เสียอีก

“ครั้งแรกผมก็รู้สึกแปลกๆ แต่เมื่อผมมองเห็นเงาจากช้อนคันนี้ ผมก็เห็นหอคอยนึงสูงเสียดฟ้า ผมคิดว่ามันต้องมีอะไรที่ผิดไป วันนั้นผมเลยแอบกลับไปที่คฤหาสน์หลังนั้นจนได้เจอกับคุณ”

ฉันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองจัสตินอย่างขอบคุณ

“ผมจะเก็บมันติดตัวไว้ และจะคืนให้คุณในวันที่ฟ้าให้เราได้พบกันอีกครั้ง ผมรักคุณ เรวดี”

จากนั้นเราทั้งคู่ก็กอดกันครั้งสุดท้าย ก่อนที่พ่อจะขับรถออกจากไร่แห่งนี้ไป

ตลอดระยะทางฉันนั่งคิดทบทวนอีกครั้ง ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น มันจะเป็นภาพแห่งความทรงจำที่ฉันและเขาจะไม่มีวันลืม มันเป็นทั้งสิ่งที่เลวร้าย เป็นทั้งสิ่งที่ดี มันมากกว่าคำว่าความจริง มากกว่าอดีต มันมีค่ามากกว่าทุกคำที่จะเทียบได้ ฉันลูบแหวนลาเวนเดอร์เบาๆแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“มากกว่าความรักชั่วนิรันดร์”

อวสาน 

. 

ตอนนี้นิยายเรื่องเรวดีกับคฤหาสน์เดือนแรมก็ดำเนินมาถึงตอนอวสานเรียบร้อยแล้ว ต้องขอขอบคุณนักอ่านคนเก่งของไรท์ทุกๆคนที่คอยติดตามกันมาจนถึงวันนี้ และนิยายเรื่องนี้ก็เป็นนิยายเรื่องแรกของไรท์ที่นำมาลงในเว็บไซต์ธัญวลัย ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันค่ะ อ่านจบแล้วสามารถแสดงความคิดเห็นหรือคำติชมได้นะคะ

จนกว่าจะพบกันใหม่.......................................

ความคิดเห็น