ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ แก้คำผิดแล้ว

“สงสัยว่าเจ้าจงใจจะเป็นศัตรูกับข้า!!!” เสียงทรงอำนาจขององค์รัชทายาท กระแทกใส่เสนาบดี อย่างป่าเถื่อนและหยาบคาย หากเป็นขุนนางท่านอื่นคงลงไปคำนับ หัวแนบจรดพื้นไปแล้ว เพียงแต่ว่า...ขุนนางท่านนี้จงใจเป็นศัตรูอยู่แต่ต้น จึงไม่ตอบโต้เพียงยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเท่านั้น

“กระหม่อมเพียงแค่ อยากให้องค์ชาย3 ไปประจำที่ทางใต้ไม่ทราบว่าจะเป็นศัตรูกับองค์รัชทายาทตรงไหนนะพ่ะย่ะ...”

“หุบปาก!!!”  องค์รัชทายาทเหลือทน “น้องชายของข้า ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าสั่งว่าจะให้ไปอยู่ที่ไหน!! เพราะที่วังนี้ต่างหาก!!ที่สมควรอยู่!!” องค์ชายคนโต แห่งแผ่นดินนี้ กำลังกริ้วหนัก เพราะไม่ว่ายังไง เขาก็จะจัดการเสนาบดีคนนี้ทันทีที่ครองบัลลังค์ต่อจากเสด็จพ่อ

“ท่านพี่” เสียงทุ่มของบุลคลที่สามดังขึ้น องค์ชายคนโตสะบัดแขนเสื้อขัดใจ แต่ไม่วายหันไปปรายตามองโกรธเคืองที่เสนาบดี

 เพราะหลังจากประชุมเสร็จพระบิดากับตกลงให้น้อง3 ไปประจำอยู่ห่างบ้าน ห่างเมืองเช่นนี้ ไม่เท่ากับว่า เสนาบดีต้องการจะวางแผนทำอะไรงั้นหรือ เขาถึงต้องการให้องค์ชายออกจากวังแห่งนี้

“เจ้ามาทำอะไรที่นี้น้องสาม”

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์ชายสาม”เสนาบดีล่ะจากองค์รัชทายาทหันไปโค้งคำนับให้กับผู้มาใหม่ ทำเพียงแค่นี้กับขัดหูขัดตาขององค์รัชทายาทมากจนอยากจะเอาดาบกระสวกแทงเสียให้ได้

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ท่านเสนาบดี”เสียงทุ่มหันไปกล่าว ก่อนจะหันไปหาพี่ตน

“น้องสาม ไม่ต้องไปพูดดีกับมัน! มันอยากให้เจ้าออกห่างจากพี่ พี่ว่ามันต้องมีแผนแน่!!” องค์รัชทายาทผู้หยิ่งผยองกล่าวโดยไม่ไว้หน้าคนอายุมากกว่าอย่างเสนาบดี

“ท่านพี่โปรดอย่าได้คิดมาก” น้องสามยิ้มกริ่ม “บางทีหากข้าได้ไปห่างวังหลวงบ้างก็ดีเหมือนกัน

“ถ้าหากระหว่างทาง หรือระหว่างที่เจ้าประจำการอยู่ที่นั้น เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ...”องค์รัชทายาทเว้นวรรค มือหนาลดลงไปจับด้ามดาบ ก่อนจะกระชากมันขึ้นมา

ฟึบ

และดาบหยุดอยู่ที่คอของเสนาบดีอย่างพอดิบพอดี “ข้าจะเป็นคนตัดหัวเจ้าเอง!!!!”

“ท่านกำลังทำอะไรน่ะ!!” เสียงทุ่มแต่ยังแฝงความแหบพร่าของชายวัยพอกันดังขึ้น เขามาที่วังนี้พร้อมบิดา แต่ทว่าคนอื่นออกจากห้องประชุมไปแล้ว แต่บิดายังไม่มาสักที เขาจึงตัดสินใจเดินตามหา จนมาพบดาบที่จ่อคอของบิดาตน

“บังอาจ!!” องค์รัชทายาทชักดาบกลับเข้าฝัก ก่อนจะหันไปต่อว่า

“เจ้าเป็นใคร!”องค์ชายสามพูดเสริมทัพเข้าไปอีก

“นั้นลูกของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะได้โปรดขออภัย และลงโทษกระหม่อมแทนเถอะพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท องค์ชายสาม” องค์รัชทายาทชะงักไปทันควัน เพียงแค่ห่วงลูกถึงขั้นสามารถก้มศีรษะติดแนบพื้น ทั้งๆที่ตนเอาฟาดดาบใส่ยังไม่ไหวติงนี้นะหรือ...หึ

“ท่านพ่อ” บุลคลที่พึ่งมาถึงวิ่งตรงไปหาพ่อตนที่ตอนนี้คุกเข่าอยู่ ถึงเขาจะทำผิดก่อนก็จริงแต่องค์รัชทายาทจะเอาดาบจี้คอบิดาตนทำไม

“ลุกขึ้นเถอะท่านเสนาบดี”องค์ชายสามเอ่ย

 แม้แต่ตอนจะลุกคนเป็นลูกก็พยุงพ่อตนขึ้นอย่างเป็นห่วงเป็นใย องค์รัชทายาทที่กำลังอยากหาทางแก้แค้นตาแก่ ลิ้นสองแฉก ที่มักจะพูดคำปลิ้นปล้อน หลอกล่อเสด็จพ่อตอนประชุม และยังแอบซ่อนข้าวของประชาชนไว้ในบ้านอีก มันทำให้องค์รัชทายาท นึกอยากเล่นสนุก กับความรู้สึกของคน

“ท่านเสนาบดี...”สองพ่อลูกต่างเงยหน้าขึ้นมอง ทว่ามันทำให้เขาโกรธขึ้นเหมือนถูกเย้ยหยัน คือดวงตาของลูกชายเขา ที่กำลังมองมาที่ตนอย่างแข็งกร้าว ซ้ำยังกล้าจ้องตาตนที่เป็นองค์รัชทายาทอีก!! “พอดีว่าข้าว่างอยู่ อยากมีเพื่อนเล่นด้วยสักครู่จะได้หรือไม่”

“ท่านพี่”น้องสามผู้รู้ดียิ่งกว่าใครว่าพี่ตนเป็นคนยังไง อดที่จะปรามความคิดที่ร้ายกาจของพี่ตนไว้

“พอดีว่าข้ามีธุร...”เสนาบดีไม่ต้องการทิ้งลูกชายไว้

“ท่านพ่อ ข้าโตแล้ว ข้ากลับเองได้...”คนเป็นลูกขัดขึ้นทั้งยังจ้องตาองค์รัชทายาทอย่างเดือดดาล กัดฟันกรอด จงใจพูดเน้นเสียง กระแทกเสียง “พอดีว่าข้าก็ว่างอยู่เช่นกัน มีเพื่อนมาเล่นด้วยคงไม่เลว”

“เจ้ามัน..!!” คนเป็นองค์รัชทายาทเคืองหนัก กำฝ่ามือตนแน่นจนขาวซีด พ่อลูกมิต่างกัน! พยศพอๆกัน!!

ข้าจะปราบม้าที่พยศอย่างเจ้าเอง!!

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น