ฝากติชมผลงาน เพื่อการพัฒนาต่อไป หรือจะให้กำลังใจก็ได้นะคะ จุ้บ 😘

ชื่อตอน : บาที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2560 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บาที่ 14
แบบอักษร

"อื้อ...." ดวงตากลมสวยพยายามลืมตาขึ้นมามองสิ่งรอบข้าง มีเพียงแค่แสงสว่างจากเปลวเทียนเท่านั้น ที่ยังพอให้มองเห็นว่ารอบกาย หาใช่เรือนนอนที่คุ้นตา

อี๋หลินลุกออกจากเตียงนอน เดินสำรวจรอบกระโจมสีขาวใหญ่ ที่ถูกจัดแบ่งออกเป็นส่วนๆ หน้าประตูกระโจมคล้ายห้องโถงกว้าง มีชุดเกราะ และอาวุธต่างๆ แขวนอยู่รอบๆ ตรงกลางลานนั้นมีกระบะทรายขนาดใหญ่ พร้อมธงเล็กๆปักอยู่

"กระดานกลยุทธการศึก... สมแล้วที่เป็นแม่ทัพผู้ไม่เคยแพ้ใคร" อี๋หลินนั่งมองรูปแแบบการรบบนกระดาน ก็อดชื่นชมแม่ทัพฉินไม่ได้

เท้าเล็กๆ ก้าวออกจากกระโจม ถือวิสาสะเดินสำรวจกองทัพด้วยความอยากรู้ อี๋หลินเดินตามเสียงขับร้องบทเพลงของเหล่าทหาร สองเท้าหยุดยืนมอง เสียงแห่งความสุข ที่กำลังร้องบทเพลงปลุกใจยามค่ำคืน

"คุณชาย ท่านฟื้นแล้วหรือ มาๆ" เสียงของทหารนายหนึ่งเอ่ยเรียก อี๋หลิน

ไป๋อี๋หลินเดินไปตามเสียงเรียกนั่น เหล้าหนึ่งจอกถูกยกให้นางดื่ม

"ซักหน่อยเถิด สหาย"

ถ้วยเหล้าถูกยัดใส่มือไป๋อี๋หลิน มือบางจำต้องยกเหล้ากระดกเข้าปากอย่างเลี่ยงไม่ได้

"เป็นชายแท้ๆ ดื่มเหล้าแค่นี้ได้ยังไง เอาอีกๆ" ทหารคนอื่นๆต่างเทเหล้าให้ไป๋อี๋หลินดื่ม

"คุณชายสี่ เล่าเรื่องในเมืองให้พวกเราฟังหน่อย..."

"จะคิดมากทำไม อีกสามสี่วัน เราก็เดินทางถึงเมืองหลวงแล้ว"

"ข้าอยากไปหาสาวๆ ใจจะขาดแล้ว หากข้าเจอหญิงข้าจะแทงให้ทะลุเสียยิ่งกว่าศัตรู" พูดจบ เสียงหัวเราะร่าก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"จะว่าไปคุณชายสี่ หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ท่านคงมีสาวงามเต็มเรือน..."

นายทหารถือโอกาสตีสนิท เข้าไปเกาะไหล่ พร้อมรินเหล้าให้อีกจอก

"ท่านก็พูดเกินไป ฮ่าๆๆ" อี๋หลินที่เริ่มเมา รู้สึกสนุกยามเหล้าเข้าปาก นางกอดคอร้องเพลงกับเหล่าทหาร ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"อ่าว... ท่านแม่ทัพ ดื่มๆ" นายทหารเมื่อเห็นแม่ทัพเดินเข้ามา ก็เทเหล้าพร้อมยื่นให้กับท่านแม่ทัพ

"คุณชายสี่... ท่านอยู่นี่เองหรือ" แม่ทัพฉินรีบเดินเข้ามาหา

"ดื่มเร็วๆ" อี๋หลินร้องตะโกนอย่างคึกคะนอง เพื่อให้แม่ทัพฉินดื่มสุรา แต่เหมือนไม่ได้ดั่งใจคนเมา นางจึงฉวยเอาถ้วยเหล้าดื่มเสียเอง

"คุณชาย!"

"เหล้าเทไว้นาน มันจะหมดความหวาน ใช่ไหม... พี่เล็ง ฮ่าๆๆ"ไป๋อี๋หลินหันถามคนที่เพิ่งสอนให้นางดื่มสุรา

"เทอีกๆ" ไป๋อี๋หลิน รินเหล้าลงจอก ยื่นให้แม่ทัพฉินร่วมดื่มฉลองกับเหล่าทหาร

แม่ทัพฉินยังคงยืนนิ่งด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไป๋อี๋หลินได้แต่ยักใหล่ใส่ แล้วยกดื่มเสียเองจนหมด..

"พอแล้วคุณชาย" แม่ทัพฉินรีบร้องห้าม ก่อนที่นางจะดื่มเหล้าอีกจอก

"ก็ท่านไม่ยอมดื่ม กับพวกเรา ใช่ไหมทุกคน ชายชาตรีอย่างข้าก็ต้องดื่มแทน ฮ่าๆๆ" ไป๋อี๋หลินหันไปถามเหล่ากองทัพเสริม ที่ต่างคนต่างก็เริ่มเดินเซ

"ก็ได้ๆ" แม่ทัพแย่งโถเหล้าจากมือของไป๋อี๋หลิน แล้วยกกระกดจนเหล้าหมดโถ มือหนาใช้แขนเสื้อเช็ดเหล้าที่หกเลอะมุมปาก

"นับถือๆ" ไป๋อี๋หลิน และเหล่าทหารต่างคำนับ ในความใจเด็ดของแม่ทัพหนุ่ม

"เอาเหล้ามาอีก!" แม่ทัพฉินผายมือรับโถเหล้าจากทหาร

ร่างหนากระดกเหล้าจนหมดโถในคราวเดียว

"เดี๋ยวสิ ท่านจะดื่มคนเดียวได้ยังไง แบ่งข้าบ้าง" ไป๋อี๋หลินร้องท้วง เดินเข้าไปดึงโถเหล้าออกจากมือแม่ทัพฉิน นางยกโถเหล้าขึ้นดื่ม แต่แม่ทัพฉินก็รีบยื้อแย่งออกจากมือบาง

ไป๋อี๋หลินหันหลังหนี เพื่อไม่ให้มือหนาดึงเหล้าออกจากมือนางได้ แม่ทัพฉินเหนื่อยใจในความดื้อรั้นของนาง ร่างสูงจึงเดินเข้าไปข้างหลังนาง มือหนาโอบเอาโถเหล้าแย่งออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ใบหน้าสวยหวานหันมองควับ! สายตาคมดุของแม่ทัพที่หมดความอดทนกับคนดื้อ ก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนยวบ เมื่อถูกดวงตากลมโตจ้องมองเข้ามาอย่างไม่กระพริบ

"เลิกดื่มเถอะ..." น้ำเสียงอ่อนยวบลงทันที

"ข้าอยากดื่ม..." อี๋หลินบอกเขา ในดวงตากลมโตนั้นแฝงไปด้วยบางสิ่ง ที่เขาอดสงสารนางไม่ได้

"วันนี้พอแค่นี้เถอะ ท่านดื่มมากแล้ว..."

"ขอให้ข้าดื่ม... ดื่มฉลองให้แก่ชัยชนะของกองทัพ... ดื่มฉลองแทนพวกเขาที่จะได้พบเจอหน้า พ่อ แม่ พี่ น้อง คนรัก หรือเพื่อน.... ขอให้ข้าดื่ม... ดื่มเพื่อไว้อาลัยให้แก่คนที่จากไป ดื่มแทนพวกเขาที่เสียสละชีวิต เพื่อบ้านเมือง..." ดวงตากลมโตเอ่อใสด้วยน้ำตา

"งั้นได้... ข้าจะดื่มแทนพวกเขาเหล่านั้นเอง!" แม่ทัพฉินยกเหล้าขึ้นดื่ม... ดื่มนี้เพื่อให้ข้าช่วยแบ่งเบาความเศร้า ความสูญเสีย ของพระสนม....

"โถ่..... นี่มันไหสุดท้ายนะ เอามานี่" ไป๋อี๋หลินหันหน้ากลับเพื่อแย่งโถเหล้าออกจากมือแม่ทัพฉิน

แต่ด้วยความสูงที่แตกต่างกับแม่ทัพเหลือนเกิน ทำให้นางล้มคะมำ เซลงทับแผ่นอกกว้าง แม่ทัพฉินรีบโอบเอวนางไว้ทันที เพราะกลัวว่าพระสนมจะล้มจนบาดเจ็บ

เหล่าทหารต่างมองการกระทำของคนทั้งคู่ พวกเขาทำเหมือนว่าที่ตรงนี้ไม่มีใคร... นายทหารต่างพากันมองหน้าด้วยรอบยิ้มกรุ้มกริ่ม คล้ายกับสื่อสารกันด้วยความคิด...

ข้าว่าแล้ว ที่ท่านแม่ทัพยังไม่มีภรรยาจนถึงทุกวันนี้ เพราะท่านแม่ทัพไม่ได้พอใจในสาวงาม ฮ่าๆๆ...

ไป๋อี๋หลินถูกอุ้มร่างเข้ามานอนยังกระโจมใหญ่ของแม่ทัพ ร่างบางในชุดบุรุษนอนแผ่หลาบนเตียง หมดสติเพราะฤทธิ์สุรา

แม่ทัพฉินยืนทอดมองใบหน้าหวานของคนหมดสติ... ใบหน้าคมโน้มลงเข้าไปใกล้ จ้องมองริมฝีบางบาง ที่กำลังจะพูดบางสิ่ง....

มือหนาเอื้อมมือแตะริมฝีปากบางอย่างเบามือเพราะกลัวว่าพระสนมจะตื่น มือหนาปัดเศษไก่ ที่พระสนมเสวยแกล้มเหล้าเมื่อครู่ออก แล้วรีบชักมือกลับทันที ร่างสูงดึงผ้าห่มมาคลุมร่างที่บอบบางนั้นไว้ แล้วเอนตัวลงนอนข้างล้างเตียง แม่ทัพฉินปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งลง ก่อนจะหลับอย่างง่ายดายเพราะสุรา

"ฝ่าบาท....." เสียงรำพันเบาๆ เรียกหาใครบางคน จากปากสวย ที่ไม่มีใครได้ยินแม้แต่คนที่กำลังละเมอ...

รุ่งสาย... อี๋หลินตื่นมาก็ไม่พบเจอแม่ทัพฉิน เมื่อนางสำรวจดูรอบๆว่าไม่มีใคร จึงปลดอาภรณ์ออก แช่น้ำอุ่น ที่ถูกจัดเตียมไวัหลังฉากกั้น

"อ่า....สบายตัวจัง" ไป๋อี๋หลินรำพันเบาๆ แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มลงทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินรอบกระโจม

นางจึงรีบลุงขึ้นจากอ่างแช่ อย่างน่าเสียดาย แล้วรีบแต่งกายเช่นเดิม

"คุณชายสี่ตื่นแล้วหรือ..."

"อะ อื้ม!"

";ข้ายกอาหารมาให้ อยู่นี่มีแต่หมั่นโถวจืดๆ อาหารไม่รสชาติดีเหมือนอยู่ในวัง

"ขอบใจมาก"

"พระสนมกินอิ่มแล้ว ข้าจะสอนท่านขี่ม้า วันหน้าหากเกิดเหตุอันใด แล้วไม่มีข้าอยู่ใกล้ พระสนมจะได้ปลอดภัย" เหมือนนึกได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป แม่ทัพฉินจึงรีบเดินออกมา

ไป๋อี๋หลินพยายามฝึกขี่ม้าทั้งวัน โดยมีแม่ทัพฉินคอยสอน แม้นางจะกลัวม้าเพียงใด แต่ก็ต้องพยายามฝึกขี่ม้าให้สำเร็จ เหมือนที่แม่ทัพฉินกล่าว ไม่รู้ว่าวันหน้าจะมีคนคอยช่วยเหลือนางอีกไหม...


"ข้าไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมเราต้องคอยหาบน้ำมาให้พี่สี่อาบด้วย ทำไมพี่สี่ไม่อาบน้ำรวมกับพวกเรา" ทหารนายหนึ่งที่กำลังเทน้ำลงถังไม้ขนาดใหญ่ก่นบ่น

"เจ้าจะสงสัยอะไรนักหนา" ผู้ที่รู้เหตุผลนี้ดีแสร้งทำไม่สนใจ

"หายน้ำมาไม่พอ ต้องต้มน้ำให้อุ่นอีก ตัวแม่ทัพฉินเองยังไม่เคยอาบน้ำอุ่นเลย แล้วที่ท่านไม่สงสัยหรือเพราพท่านรู้อะไรบางอย่าง"

"ข้าบอกเจ้าไม่ได้ เพราะว่าแม่ทัพฉินจะเสียชื่อเสียง"

"เสียอย่างไรเล่า ข้าว่านะ พี่สี่ของเราต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ" สรรนามสนิทสนมนี้ก็ได้มาจากการดื่มเหล้าร่วมสาบานเป็นพี่ เป็นน้องกับไป๋อี๋หลินในคืนนั้น

"เจ้ารู้แล้วห้ามบอกใครนะ" คนที่กำลังเผยความลับ รีบมองซ้าย หันขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง จึงกระซิบบอก

"พี่สี่กับแม่ทัพฉินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยสอบโจวหวงน ทั้งสองตกระกำลำบากในการเดินทางสอบมาด้วยกัน แล้วแม่ทัพก็คอยดูและทะนุถนอมพี่สี่ตั้งแต่ตอนนั้น แต่พอทั้งคู่สอบติด แม่ทัพฉินก็ได้เข้าเป็นทหาร ส่วนพี่สี่ ก็กลับไปดูแลกิจการตระกูล พี่สี่ของพวกเรา เป็นคุณชายจากตระกูลเศรษฐี มีเมียหลายคน ผิดกับแม่ทัพฉิน ที่ไม่ยอมมีใครเพราะแอบรักพี่สี่มาตั้งแต่ตอนนั้น" เรื่องราวถูกเล่าออกมาราวกับได้เห็นเหตุการณ์เหล่านั้นเสียเอง แต่ทว่า เป็นแค่เรื่องที่ฟังต่อมาจากทหารในวงเหล้าคืนนั้นนั่นเอง

"ห๊ะ! แม่ทัพฉินมีใจให้บุรุษองอาจเช่นพี่สี่"

"ชู่ว์! รีบๆเทน้ำลงอ่าง ข้าอยากไปดื่มเหล้าแล้ว"

ทหารทั้งสองก็หยุดพูดคุยทันที เพียงแค่นึกถึงรสหวาน และกลิ่นหวานหอมของสุรา...


image


"โอ๊ย! ปวดตัวจังเลย..." ไป๋อี๋หลินยกกำปั้นเล็กๆทุบลงบนคอและบ่า ทั้งสองข้างสลับไปมา ไล่ความเมื่อยล้า จากการฝึกขี่ม้าในวันนี้

ร่างบางดับแสงจากคบไฟ เพื่อบดบังเงาสะท้อนเรือนร่างสตรี ก่อนจะปลดเปลื้องอาภรณ์ เหลือเพียงแต่ร่างงดงามเปลือยเปล่าอยู่ในถังไม้ที่มีน้ำอุ่น พอให้คลายความเหนื่อย

อี๋หลินหลับตาลง มือเล็กกวักน้ำเล่นรดตัวเอง เพราะในยามเช้านางเพิ่งแช่น้ำได้ไม่นาน ก็ต้องลุกออกอย่างน่าเสียดาย

"อ๊ะ!" อี๋หลินดวงตาเบิกโพลง เมื่อร่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืด ปรากฏกายขึ้น แล้วรีบนำมือหนาปิดปากนางเพื่อห้ามมิให้ส่งเสียงร้องใดๆออกมา

แม้เห็นเพียงดวงตา ภายใต้ผ้าคลุมปิดบังใบหน้า นางก็ทราบดีว่าร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าคือใคร ฝ่าบาท...

"รู้ไหมว่าเจ้าสมควรได้รับโทษ"

"หม่อมฉันยินดีรับโทษเพคะ หม่อมฉันทราบดีว่าห้ามออกนอกวัง..."

"ความผิดของเจ้าไม่ใช่แค่เท่านี้" เสียงเข้มดุอย่างจริงจัง

ไป๋อี๋หลินมองหน้าพระพักต์ด้วยความกังขา เพราะนอกจากออกนอกวัง ตัวนางเองก็มิได้ทำผิดกฎร้ายแรงอันใด...

"เจ้าควรให้ชายอื่นแตะต้องเนื้อตัวเจ้าหรือสนม หรือเจ้าลืมไปแล้ว ว่าทั้งร่างกาย และ หัวใจของเจ้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!" ร่างหนาขบกรามกรอด อารมณ์โกรรธเริ่มปะทุขึ้นดั่งลาวา

ภาพที่ฮ่องเต้เห็น คือสนมของตนอยู่กับแม่ทัพฉินด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม ผิดกับเวลาที่เจอหน้าเขา ทั้งสองใกล้ชิดกันอย่างไม่อายฟ้าดิน! ยิ่งสายตาที่แม่ทัพฉินทอดมองมาที่นางนั้น ตัวเขาเองก็ยิ่งกลัว....

ร่างหนาบรรดาลโทสะ ด้วยการบดจูบ เรียวลิ้นร้อนตวัดฉกเอาลิ้นเล็กๆออกมา

"หยุดนะเพคะ ฝ่าบาท.." ไป๋อี๋หลินรีบผละออก เพราะเกรงว่าคนภายนอกจะรู้

"ได้ยินเสียงของเหล่าทหารข้างนอกใช่ไหม... หากเจ้าเปล่งเสียงออกไป คนเหล้านั้นก็จะรู้ว่ายามนี้เจ้าทำอะไรอยู่ในกระโจม เจ้ามิควรขัดขืนข้า เพราะเจ้าต้องหน้าที่ของสนม ไป๋เฟย!"



หายไปนาน หม่อมฉันขอชดเชยนะเพคะ 😜😜😜😜😜😜


ไม่รู้ว่ารีดทุกท่าน ปรับอารมณ์ทันหรือเปล่า


นิยายเรื่องนี้เหมือนคนเป็นไบโพล่า 5555

ความคิดเห็น