ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่3 หึง โหด โกรธ เกลียด

ชื่อตอน : บทที่3 หึง โหด โกรธ เกลียด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2560 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 หึง โหด โกรธ เกลียด
แบบอักษร

คิว

   ตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังเล็กๆสีฟ้าอ่อนสองชั้นและมีต้นไม้ปลูกบริเวณโดยรอบ ทำให้รู้สึกผล่อนคลาย  มันเป็นบ้านของผมเองและ 

       "พ่อกับแม่กลับมากันยังนะ"

      ผมพึมพำกับตนเองเบาๆพร้อมยิ้มอ่อนๆ  ก่อนจะเดินก้าวเท้าเข้าบ้านไป  แต่สิ่งที่คาดหวังก็ไม่เป็นจริง เมื่อภายในบ้านมืดสนิทพร้อมกับความเงียบที่บ่งบอกว่าไม่มีคนอาศัย

        "...นานแล้วนะครับ...เมื่อไหร่จะกลับมากันละ"

     ผมพูดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำใสๆที่คลออยู่ก่อนแล้วก็ไหลลินออกมาไม่ขาดสาย

      หลังจากที่ครอบครัวผมศูนย์เสียทุกอย่างไปพ่อผมก็เครียดจัดรถพลิกคว่ำอาการสาหัสแม่ก็หัวใจวายอยู่โรงพยาบาลทั้งคู่  ไม่ใช่ผมไม่อยากไปเยี่ยมท่าน แต่เคยไปแล้วและก็ถูกญาติฝ่ายแม่ไม่ให้พบท่าน เพราะผมมันตัวซวย

       ผมเป็นโรคอะไรหมอก็ยังไม่สามารถพิสูจน์เวลารู้สึกเศร้าใจเสียใจทีไร จะชอบเหม่อลอยเดินไปอย่างไม่รู้จุดหมายบ้าง

ทำอะไรที่เสี่ยงบ้าง ทั้งที่รู้ตัวว่ามันอันตราย รู้ว่ามันไม่ควรแต่ผมก็ห้ามไมได้อยู่ดี มันเป็นโรคเครียดเหรอ? หรือว่าไม่ใช่ เพราะผมเคยเห็นเลือดที่ผู้หญิงเขาเรียกว่าประจำเดือน ออกมาจากตัวผมด้วยแหละ(คึ คึ--)

        ผมจำได้ว่าเมื่อตอนที่ผมยังเด็กผมเคยได้ยินญาติทางฝ่ายแม่

พูดว่าผมไม่สมควรเกิดเพราะยารักษาตัวผมมันแพงมาก ทุกๆ6เดือนจะเสียค่ายาเท่ากับครึ่งหนึ่งของเงินบริษัทเลยละ

        ใช่เวลาผมรู้สึกหน่วงมากทีไรจะทำอะไรเสี่ยง ตอนนั้นที่บริษัทจะ มีประตูกระจก ผมจึงวิ่งทะลุประตูนั้นไป ได้นอนโรงบาลตั้งนานแหนะ

    "ผมมันบ้า หึ ไปหาอะไรกินข้างนอกดีกว่า"

 (ร้านขายของ)

    "รับอะไรดีครับ"

    "ขนมปังปิ้งแล้วก็โกโก้ร้อนครับ"

    "ได้แล้วครับ"

      พนักงานตรงหน้ายื่นของที่ผมสั้งพร้อมกับประกบมือผมแล้วมองผมด้วยสายตาโลมเลีย

        "ร่าน"

      อยู่ๆเสียงทุ่มๆที่ผมคุ้นเคยก็ดังอยู่ข้างหูก่อนจะพบกับ กายที่ยืนซ้อนท้ายด้านหลังผม                                                         "นี้เงินไม่ต้องทอน ส่วนมึงมากับกู!!!"

  #ไรท์

    กายดึงแขนคิวออกจากร้านให้ไปที่รถของตนเองก่อนจะเปิดประตูรถและพยายามดันคิวให้ขึ้นรถของตนเอง

       "พี่จะพาผมไปไหนหนะ!!!"

      "อยากมีผัวนักเดี๋ยวกูจะทำให้มึงสมหวังเอง!!!"

         "ไม่! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้"

       กายไม่พูดอะไรตอบออกไปแต่กลับไปเปิดประตูฝั่งคนขับและขับรถพาคิวไปที่บ้านของตน

        "ลงมา!!!"

        "กูบอกให้ลงมา"

     กายกระชากแขนคิวให้ออกมาจากรถ และพาเข้าห้องตน

       "พี่จะทำอะไรหนะ"

       "กูจะทำให้มึงสมหวังไง อยากโดนเอามากไม่ใช่เหรอ"

        เพี้ยะ!

       "พี่มันเลว"

      คิวฟาดมือเล็กๆของตนบนใบหน้ากายจนเป็นรอยแดง ซึ่งทำให้กายโกธรมากจึงพลัก คิวให้

ล้มลงบนเตียงนอนและขึ้นคร่อมคิวเอาไว้พลางซุกไซร้ใบหน้าลงซอกคอขาวเนียน

       "ฮึก พี่กายปล่อยคิวนะ!!!"

   คิวรวบรวมแรงถีบกายออกไปก่อนจะรีบลุกออกจากเตียงแต่ก็ถูกกายกระชากผมให้กลับมาที่เดิม

      "มึงอยากเล่นบทโหดก็ไม่บอก"

        "ปล่อยผมไปเถอะนะ"

        "กลัวอะไร นี้ไม่ใช่ครั้งแรกของเราซักหน่อยหนิ"

        กายไม่พูดเปล่าก็ก้มลงไปไซร้ซอกคอขาวเนียนต่อ

           "ผม-เกลียด-พี่"

        กายชงักไปชั่วครู่ก่อนจะผลักตัวออกจากคิว

       "โธ้เว๊ย!!!"

    ภายในห้องเงียบสงัดก่อนที่กายจะลุกไปหยิบเสื้องเจ็กเก็ตแล้วเดินออกห้องไป

   พาท์ กาย

   หลังจากที่ผมกลับมาจากผับของไอ้ธามก็ตรงดิ่งไปร้านขายของหน้าปากซอยทางเข้าผับ และผมก็เหลือไปเห็นร่างบางอันแสนคุ้นเคย ถูกพนักงานคนหนึ่งโอบมืออยู่

ผมรู้ตัวว่าโมโหมันมากก่อนจะไปกระชากแขนมันออกมาและพามันมาที่บ้านของผมมันพูดจาไม่เข้าหูผมซักเท่าไหร่ผมเลยคิดจะแกล้งมันโดยผลักมันลงเตียงแต่มันดันเล่นรุนแรงนี้สิความอดทนผมเลยหมด ตอนนั้นมันพูดว่าเกลียดผมและดวงตาที่มีน้ำตาคลอแต่แผลงไปด้วยความโกรธเกลียด ทำให้ผมถึงกับชงัก และสยบออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหยิบเสื้อมาสวมแล้วออกไปไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องไม่ให้มันออกไป ผมไม่ได้ไปไหนไกลแค่ไปขับรถเล่น และ กลับบ้านมานอนที่โซฟาเท่านั้น

         มึงจะด่ากูกูยังไงกูก็ไม่ว่าแต่ขออย่าพูดคำว่าเกลียดกูจะได้ไหม แต่มันก็สมควรมันคือการลงทันฑ์คนเลวๆอย่างกูไง


ความคิดเห็น