ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ก็แค่เศษขยะ

ชื่อตอน : บทที่ 2 ก็แค่เศษขยะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2560 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ก็แค่เศษขยะ
แบบอักษร

​บทที่ 2 ก็แค่เศษขยะ

"......."

"......"

"รับอะไรดีครับ"

"หึ" ชายหนุ่มตรงหน้าหัวเราะในลำคอแต่ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้วแม้แต่หน้าผมก็ยังไม่กล้ามอง  บริเวณรอบข้างเงียบสงัด เพราะพี่โรมไปหาพี่คาเมลแฟนของเขาหลังร้าน และร้านพึ่งเปิดจึงมีคนเพียงไม่กี่คน

"อ้าว! แล้วไปไงมาไงถึงมาทำงานให้ลำบากละ บ้านรวยไม่ใช่เหรอ"

"......."

"ถ้าลำบากจะกลับมาหากูก็ได้นะ กำลังหาคนแก้เงี่ยนพอดี"

        กลับไปงั้นเหรอ เจ็บมากพอแล้วนะยังเล่นกับความรู้สึกคนอื่นอีกอยู่เหรอไง   แต่แล้วคำพูดเมื่อสามปีที่แล้วตอนที่ยังคบกัน ก็พุดเข้ามาในหัว

"ฮึก  พี่กายครอบครัวคิวกำลังล้มละลาย"

"หึ เหรอ น่าสมเพชจัง"

"ทำไมพี่พูดแบบนี้ พี่เป็นอะไรไป"

"จะบอกให้รู้ไว้นะ  กู-ไม่-เคย-รัก-มึง มึงก็แค่เครื่องมือที่ทำลายครอบครัวตัวเองเท่านั้นแหละ

ขอโทษนะเบบี๋   เพราะพ่อมึงคิดจะทำลายกูก่อน"

"ฮึก พี่...หมายความว่าไง"   "มึงมันก็แค่เศษขยะที่ไร้ค่าสัมรับกู ใช่ประโยนช์เสร็จก็ทิ้งสิวะ"

"ฮึก...พี่...มันเลว" 

"แต่มึงก็ดันมารักคนเลวๆแบบกูไง!!!"

    ใช่ผมมันก็แค่เศษขยะจะไปมีค่าได้ไงละ พอคิดถึงช่วงนั้นตัวเองน่าสมเพชจริงๆไปรักคนเลวในยังไงกัน

    ผมจึงพูดออกไปเสียงแผ่ว เพราะตอนนี้เจ็บไปหมดแล้ว

         "ผมมันก็แค่เศษขยะ อย่าเอาไปรกบ้านดีกว่าเลยครับ"

        "ถ้าทิ้งขยะ แล้วมันตกก็เก็บ"

       "ถ้าเก็บสุดท้ายพี่ก็ทิ้งอยู่ดี"  

       "รู้ตัวดีนี้ แสนรู้เหมือน หมา จริงๆ"

        "ถ้าผมเป็นหมาเป็นคนยังไง ผมก็ยังสามารถเอากับคนอื่นได้สินะเพราะมันก็เป็นสิทธิของผม"

       "ไอ้คิว!!!"

      ชายหนุ่มตรงหน้าพุ่งเข้ามาบีบกรามของผมเอาไว้แน่น พร้อมตะโกนเสียงดังทำให้พี่โรมกับพี่คาเมลที่อยู่หลังร้านรีบออกมาดูว่ามีเรื่องอะไรกัน

        "มึงจำไว้ร่างกายมึง เป็น-ของ-กู  ไอ้โรมกลับ!!!"

        "เฮ้ย! อะไรวะ"   "กูบอกให้กลับ!!!!"

        ปัง!!!   เสียงปิดประตูดังสนั่นทั่วร้านจนลูกค้าหันมามอง ถึงแม้เสียงประตูจะปิดไปนานแล้ว ถึงแม้พี่คาเมลเค้าจะเรียกยังไงผมก็ไม่สนอีกแล้ว จึงขอลากับไปก่อน

ตอนนี้ผมออกมาจากร้านแล้วได้แต่เดินตามเดินไปเรื้อยๆอย่างไร้จุดหมายหัวสมองผมคิดแต่เขายังจำเรื่องราวเก่าๆ ทำไมถึงยังไม่ลืมนะสองปีที่ผ่านมาเยียวยามันไม่ได้จริง อีกนานเท่าไหร่ต้องใช่เวลาเท่าไหร่ ตอนนีู้้สึกได้ถึงน้ำสีใสอุ่นที่ไหลลินมาอาบแก้ม ได้แต่ปล่อยให้มันไหลไปอย่างนั้นโดยไมคิดที่จะเช็ด จะได้เอาความเจ็บนี้ออกไปบ่าง

   ในเมื่อผมเป็นเศษขยะทำไมไม่ทิ้งแล้วทำลายมันละ

   ในเมื่อผมไม่มีค่า จะมาเสียเวลาคุยกับผมทำไม

   ในเวลาที่ผมพยามจะลืม จะกลับมาตอกย้ำให้ลืมไม่ลงทำไม

ผมเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะสังเกตว่าตนเองเข้ามาในซอยเปลี่ยวที่มืดสนิท และกำลังจะเดินหนีออกมาแต่ก็ถูกเรียกไว้       เสียก่อน

 "เฮ้ย!หนุ่มน้อยตรงนั้นมาคนเดียวเหรอจะ"

"ให้พี่ไปส่งไหม"    มีผูชายสามคนที่แต่งตัวออกแนวเถื่อนนิดๆกำลังก้าวเท้าเข้ามาหาผมจึงถอยหลังไปชนกำแพง

"ชนกำแพงเสียได้ หนุ่มน้อยนี้ไม่ฉลาดเอาเสียเลยสนใจมาให้พี่สอนไหมจะ"

"ช่วยด้วย!!!!"  "แหกปากทำเหี้ยไรวะ!!!!"

    ตุบ พวกมันพุ่งมัดเข้าใส่ท้อง จนรู้สึกจุกและไม่มีแรงดิ้น

   "หึ ไม่มีแรงสู้แล้วสินะ"

"เฮ้ย!!!ทำอะไรนะ"  "มีคนมารีบเผ่นกันเถอะ

 "เป็นอะไรหรือเปล่า"  ชายหนุ่มที่มาช่วยเขาไว้มีผมสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาพอๆกับกาย แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่มีแรงและบวกกับอาการเครียดก่อนหน้านั้น ก่อนทุกสิ้งทุกอย่างจะดับมือสนิทไป


พาร์ท กาย

หลังจากผมกลับมาจากร้านนั้นไอ้โรมมันก็พาผมมาที่ผับเพื่อนสนิทอีกคนของผมชื่อว่าธามร้านของมันยังไม่เปิดพวกผมก็มานั้งกินเหล้ากันตั้งแต่เช้าได้  หลังจากดื่มไปได้ซักพักไอ้ธามมันก็ไปถามหาเครื่องเสียงจากผับในซอยข้างๆ 

พอมันกลับมาหลังจากที่กำลังสนุกกันอยู่อารมณ์ก็หมด มื่อเห็นมันแบกร่างบางที่คุ้นเคยเข้ามาในร้าน

      "น้องคิวนิ"

     "มึงรู้จักด้วยเหรอโรม" 

     "อืือรุ่นน้องแฟนนะ แล้วไปเจอได้ไง"

   จากนั้นไอ้ธามก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ก่อนที่ร่างบางจะกระพริบตาปริบๆ และทำหน้าตกใจเมื่อเจอหน้า                  ผมทันที

      "พี่กาย"

      "อะไรเจอหน้ากูก็เรียกหา คิดถึงหรือไง"

     "หึ ผมไม่มีวันคิดถึงคนเลวๆอย่างพี่หลอก"

      "คนเลวอย่างกูและที่มึงรัก"

     "มันก็แค่อดีต"  

      "หึ แล้วไปอ่อยอีท่าในละ เสียดายถ้าไอ้ธามไม่ไปเจอเสียก่อนคงได้ชู้ตั้งสามคน"

     "หยุดทะเลาะกันก่อน  ไอ้โรมมึงไปส่งน้องเค้าเดี๋ยวกูไม่ส่งเหี้ยกายเอง"

     "เออ"  โรมไม่ได้ขัดขืนที่จะไปส่งคิว ส่วนธามก็ไม่คิดจะถามอะไรกายเพราะทั้งคู่พอจะเดาความสัมพันธ์ของ         กายกับคิวออกจากบทสนทนาจึงไม่ได้ซักถามอะไร และก็ทำตามที่ตกลงกันไว้แล้วแยกย้ายกันไป

         ไม่ใช่ว่ากูไม่เป็นห่วงมึง

          ไม่ใช่ว่ากูไม่แคร์มึง

          แต่กูหมดสิทธิที่จะทำสิ่งเหล่านั้นแล้วต่างหากเบบี๋



นิยายอาจจะสั้นไปหน่อยนะคะ แต่จะพยายามทำให้เนื้อเรื่อง

ยาวขึ้นคะ สู้ๆ



ความคิดเห็น