ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่คิดและความเป็นจริง

ชื่อตอน : สิ่งที่คิดและความเป็นจริง

คำค้น : กลรัก กลรัรกรุ่นพี่ กลรักวีมาร์ค Love Mechanics ดราม่า วาย มหาลัย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 698.7k

ความคิดเห็น : 215

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2560 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่คิดและความเป็นจริง
แบบอักษร

** **

-บทนำ-

สิ่งที่คิดและความเป็นจริง

[Mark Masa]


          กูชอบมันไม่ได้ชอบมึง!’

          ประโยคเดียวที่ไม่ได้ยาวมากแต่ติดอยู่ในใจผมนานมาก

          ประโยคเดียวที่อีกคนพูดเพราะต้องการแสดงความชัดเจนและมันก็ดังชัดติดหูผมเหมือนมีคนมาเปิดกรอให้ฟังซ้ำๆ

          ให้ตายเถอะ…เจ็บจนแทบจะทรุดลงตรงนั้นเลย


          “อือออ...” ผมเดินเซๆ ออกจากร้านเหล้า ไม่รู้ว่าเพราะความเมาหรือมันคือความจริงทำให้ผมคิดว่าคนที่อยู่ข้างๆ คือพี่บาร์ คนที่เพิ่งจะบอกปฏิเสธผมไปอย่างไม่ปราณี

          “อ่า...พี่บาร์...” ผมพร่ำเพ้อแล้วกอดคอพี่เขาก่อนจะแนบหน้าลงซอกคอที่ติดกลิ่นเหล้าไม่ต่างจากผม


          ผมรู้ตัวว่าผมเมา…


          ผมมากินเหล้าคนเดียวหลังจากถูกปฏิเสธ แม้ว่าเพื่อนจะชวนหรืออาสาที่จะดูแล แต่ผมก็บอกว่าจะอยู่คนเดียว อยากเอาน้ำเหล้าราดลงแผลเหวอะหวะในใจให้หายเจ็บ

          “เดินดีๆ” เสียงดุจากคนข้างๆ ทำให้ผมยิ้มเยาะตัวเองเบาๆ มาคนเดียวแล้วผมจะกลับกับพี่บาร์ได้ยังไง

          “พี่บาร์...ผม…อึก!...ชอบพี่จริงๆนะ” ผมหยุดเดินพูดกับคนข้างๆ ช้าๆ แต่เหมือนพี่เขาจะไม่สนใจด้วยซ้ำ คำว่าชอบที่ผมบอกมันจะเท่าสิ่งที่คนคนนั้นทำให้พี่เขาได้ยังไง


          ตุ้บ!


          ผมผลักพี่เขากระแทกกับรถสักคันที่ลานจอดรถ ซุกหน้าลงซอกคอนั่นอีกครั้ง แม้จะแปลกใจที่คนคนนี้สูงเท่าผม แต่ผมก็ยังซุกหน้าอยู่อย่างนั้น แค่กดจมูกลงเฉยๆ

          “ห่าเอ๊ย! กูไม่ใช่ไอ้บาร์โว้ย!” เสียงโวยวายจากเขาไม่ได้ทำให้มีสติมากขึ้นกว่าเดิมสักเท่าไหร่ ยิ่งได้ยินชื่อยิ่งคิดถึงพี่บาร์

          “เป็นพี่บาร์…ให้ผมสิ...” ผมว่าแล้วมองเขา แม้จะไม่ชัดเจนว่าเขาเป็นใคร แต่สายตาตื่นๆที่มองมา มันทำให้ผมคิดถึงพี่บาร์

          “เอาจริง ถ้ากูเป็นไอ้บาร์จริงๆ มึงจะทำอะไรกู”

          “เอา...ผมอยากได้พี่บาร์ ผมไม่อยากให้ใครได้พี่ไป ไม่ว่ามันจะดีจะหล่อขนาดไหน เป็นที่รักขนาดไหนก็เถอะ...เป็นของผมนะพี่บาร์…”

          หลังจากจบคำพูดผมก็แนบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากอุ่นร้อนนั่น จูบซับเบาๆ แล้วแหย่ลิ้นเข้าไป ถึงมันจะลำบากเพราะพี่เขาขัดขืนแต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ ไล่ปล้ำจูบพี่บาร์อยู่อย่างนั้น ความรุนแรงก็เพิ่มขึ้นตามอารมณ์ ยิ่งพี่เขาขัดขืนผมก็ยิ่งอยากได้

          ผลั่วะ!

          “ไอ้เด็กเหี้ย! มึงนี่มัน...” พี่เขาผลักผมแรงๆ จนล้มลงกับพื้นก่อนจะซ้ำมาด้วยการต่อยแรงๆ ที่ริมฝีปาก ผมช้อนตาขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่อย่างโกรธแค้นไม่แพ้กัน

          “ทำไม! ก็แค่ชอบผม มันจะตายหรือไง!” ผมตะคอกใส่คนข้างบนทั้งๆ ที่ยังนั่งอยู่ พี่เขาสบถอย่างหัวเสียก่อนจะก้าวยาวๆ มาที่ผม กระชากคอเสื้อขึ้นแรงๆ จนหน้าเราสองคนชิดกัน

          “อยากได้นักใช่ไหมไอ้บาร์น่ะ…ได้…”

          “อื้อ~” ผมเบิกตาโพลงเมื่อริมฝีปากร้อนเมื่อครู่ประกบลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พี่เขากัดที่ปากล่างผมจนผมต้องยอมเปิดปากออกให้ ตาคมจ้องมาที่ผมอย่างยากจะหาคำอธิบายความหมายของสายตานั้น โกรธ สมเพช หรืออาจจะรำคาญ  แต่ที่แน่ๆ…


          นี่ไม่ใช่ดวงตาที่ผมชอบมอง


          เขาไม่ใช่พี่บาร์…

ความคิดเห็น