ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กำราบผู้หญิงปากร้าย

ชื่อตอน : กำราบผู้หญิงปากร้าย

คำค้น : ซาตานชำระแค้น, ความแค้น, สาวน้อย, มาเฟีย, อีโรติก, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2560 07:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำราบผู้หญิงปากร้าย
แบบอักษร

​            “ไม่จริง! พ่อฉันไม่เคยโกงใคร คุณโกหก พวกคุณนั่นแหละที่นิสัยไม่ดี รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้ ปล่อยฉันสิ ไอ้พวกทุเรศ ไอ้พวกบ้า ไอ้คนนิสัยไม่ดี คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ทำได้ก็แค่กับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้นี่ล่ะ ไอ้พวก...อื้อ” คำต่อว่ามากมายเรียงแถวกันออกมาจากริมฝีปากบางอย่างไม่อาจจะสะกดกลั้นได้อีกต่อไป แต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นการนำภัยร้ายมาหาตัวเธอ ลูกบอลพลาสติกแข็งที่มีสายหนังเส้นเล็ก ๆ ยื่นออกมาจากสองข้างเพื่อเป็นสายรัดถูกส่งเข้าไปในปากของหญิงสาวปิดกั้นคำผรุสวาทไม่ให้ออกมาได้อีก

            เป็นเอียนที่ทำการปิดปากหญิงสาวด้วยเข็มขัดบอลขนาดพอดีปาก ตามคำสั่งของเจ้านายที่สั่งมาด้วยสายตา

            “อื้ออออ...อ่อย...อั๋น...อื้อ..อื้อ...” เสียงที่ส่งออกมาจากปากหญิงสาวฟังไม่ได้ศัพท์อีกต่อไป คงมีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และเริ่มเพิ่มเติมความเกลียดชังเข้ามาด้วย เอลล่าไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย ในเวลานี้หญิงสาวรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นเป้านิ่งให้ผู้ชายตรงหน้าทำอะไรกับเธอก็ได้ตามใจชอบ ความรู้สึกทั้งหมดที่ประดังกันเข้ามา ทั้งกลัว ทั้งเกลียด ทั้งแค้น ชิงชัง แต่ไม่อาจจะทำอะไรได้แม้แต่ป้องกันตัวเอง น้ำตาจากภายในไหลรินสู่ภายนอกอีกครั้ง

            “อ้าว! ว้า! อย่างนี้ก็ไม่สนุกสิ คนปากเก่งร้องไห้ซะแล้ว หึหึ” แดเนียลส่งเสียงเย้ยหยันหญิงสาว ก่อนจะเชยคางของเธอขึ้นมองหน้าสบตาคมของเขา พร้อมกับส่งน้ำเสียงอันแข็งกร้าวและแววตาที่วาวโรจน์ไปด้วยไฟแค้น “จำไว้ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะมาปากดีกับฉัน วันนี้ฉันไม่มีเวลาอยู่เล่นกับเธอทั้งคืน นั่นก็เพราะสิ่งที่พ่อของเธอทำไว้กับฉันยังไงล่ะ”

            มือของชายหนุ่มแข็งแรงราวคีมเหล็กที่กำลังบีบคางของเอลล่าจนขึ้นเป็นรอยแดงเมื่อเขาคลายมือออก แดเนียลพูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้องทันที โดยมีเอียนเดินตามออกไปด้วย และมีสายตาแห่งความหมดหวังของเอลล่า มองตามออกไปด้วยอีกคู่หนึ่ง ภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มทั้งสองคนไม่ชัดนัก เนื่องจากม่านน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาได้บดบังเอาไว้จนหมดสิ้น


            “ฉันว่าเด็กนั่นคงไม่รู้จริง ๆ ว่าไอ้อัลเฟรดมันอยู่ที่ไหน” แดเนียลส่งเสียงบอกลูกน้องของตัวเอง เมื่อเดินออกมาจากห้องใต้ดินแล้ว

            แดเนียลทำท่านิ่งคิด ว่าจะสามารถไปตามหาตัวของคนทรยศได้ที่ไหนอีก สำหรับคนที่มีเงินก้อนอยู่ในมือ แถมเป็นเงินร้อนอีกต่างหากคงไม่เอามาเก็บไว้เฉย ๆ แน่ คงต้องเอาไปลงทุนทำอะไรสักอย่าง แต่จะอะไรล่ะ? ในสถานการณ์เช่นนี้ธุรกิจที่ขาวสะอาดและออกหน้าเอง คงไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก อัลเฟรดคงต้องหาใครบังหน้า หรือไม่ก็เป็นธุรกิจใต้ดิน สีเทาหรือไม่ก็สีดำไปเลย เมื่อใคร่ครวญได้ดังนี้ ชายหนุ่มจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเคิร์ก ลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ไม่ได้มาด้วย

            “เคิร์ก นายเช็คดูหน่อยว่าภายในอาทิตย์ที่ผ่านมานี่มีบริษัทประเภทเดียวกับเราเกิดขึ้นมาใหม่กี่บริษัท ฉันต้องการได้รายละเอียดเร็วที่สุด” แดเนียลส่งคำสั่งผ่านโทรศัพท์ก่อนจะกดวางสาย

            “ส่วนนาย..เอียน ส่งคนของเราออกไปดูตามคาสิโนทุกที่ ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ให้คนของเราเข้าไปดูให้หมด ยังไงต้องหาตัวไอ้คนทรยศมาให้ได้” น้ำเสียงอันเฉียบขาดสั่งตรงไปยังลูกน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน

            “ครับนาย” เอียนส่งเสียงตอบรับ ก่อนเดินออกไปเพื่อจัดการงานตามที่ได้รับมอบหมาย ปล่อยให้เจ้านายหนุ่มส่งเสียงเรียกใช้งานสาวใช้คนอื่นต่อไป

            "แคล..แคล..อยู่ไหน ไปเอากระเป๋าในรถแล้วตามเอาไปให้ฉันในห้องทำงานด้วย” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินตรงไปยังห้องทำงานอย่างที่พูด



            ยิ่งกำหนดการที่จะต้องส่งซอฟต์แวร์ให้กับคณะกรรมการของทางรัฐบาลพิจารณานั้นกระชั้นชิดเข้ามามาก ก็ยิ่งสร้างความกดดันให้แก่ชายหนุ่มมากตามไปด้วย ยังโชคดีอยู่บ้างที่แดเนียลได้ทำการสำรองข้อมูลเดิมไว้บางส่วน ดังนั้นสิ่งที่ชายหนุ่มจะต้องทำคือการเขียนซอฟต์แวร์ขึ้นมาใหม่จากข้อมูลเดิมที่มีอยู่ และจะต้องให้ดีกว่าชิ้นที่หายอีกด้วย แต่กลับทำได้ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะบัดนี้ใบหน้าของหญิงสาวในห้องใต้ดินทำพิษเอาเสียแล้ว

            แดเนียลพยายามทำสมาธิให้อยู่กับงานตรงหน้าของเขาอยู่หลายครั้ง แต่ก็พบว่ามันช่างยากเย็น เพราะบัดนี้ในหัวของเขาเหมือนว่าจะมีแต่ใบหน้าเรียวสวย แววตาที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัวของแม่กวางน้อยลอยไปลอยมาอยู่เต็มไปหมด ชายหนุ่มยกมือขึ้นรูปหน้าขยี้ผมของตัวเอง ขับไล่ภาพในหัวเหล่านั้นออกไปหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน แต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ยังลอยกลับมาอีกเช่นเดิม สัมผัสที่นุ่มมือนิ่มนิ้วยังคงตราตรึงติดอยู่ในใจ จนท่อนลำที่กลางกายของชายหนุ่มทำท่าจะตื่นขึ้นมาทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสเหล่านั้น แดเนียลคิดจะหยุดความคิดฟุ้งซ่านของตนเองด้วยการเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า ตั้งใจเรียกความสดชื่นคืนมา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะใช้ได้ผลแค่เพียงไม่นาน เพราะไม่กี่นาทีต่อมาภาพใบหน้าเนียนก็ลอยกลับมาอีกครั้ง 

            “โธ่เว้ย! มันอะไรกันนักกันหนาวะ” ชายหนุ่มยกสองมือขึ้นทุบโต๊ะ พร้อมกับสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย

            ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของชายหนุ่มดังขึ้น

            ใช่แล้ว มันคือโทรศัพท์ของแม่กวางน้อยที่ชายหนุ่มยึดเอาไว้ แดเนียลรีบหยิบออกมาดู หน้าจอขึ้นชื่อ แพททริค ชายหนุ่มตัดสินใจกดรับสาย แล้วรอฟังเสียงของผู้ที่โทรเข้ามา

            (ฮัลโหล..เอลล่า เป็นยังไงบ้างกลับบ้านไปเจอพ่อของคุณหรือเปล่า ผมเป็นห่วงนะ ถ้าไม่เจอจะให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อนไหม?) เสียงผู้ชายจากปลายสายดังออกมาได้เพียงแค่นั้น แดเนียลก็กดตัดสายทิ้ง

            "มาอยู่เป็นเพื่อนอย่างนั้นเหรอ หึหึ" ความรู้สึกหงุดหงิด งุ่นง่าน ฟุ้งซ่าน และไม่พอใจเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นเท่าทวีอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่ที่แน่ ๆ ทั้งหมดมาจากผู้หญิงที่อยู่ในห้องใต้ดิน ชายหนุ่มไม่อาจทนได้อีกต่อไป หากเขาไม่จัดการอะไรกับผู้หญิงคนนั้น อาการต่าง ๆ เหล่านี้คงไม่หายไป และงานของเขาก็คงจะไม่ได้เดินหน้าเป็นแน่ แดเนียลตัดสินใจลุกขึ้น เดินตรงไปยังห้องใต้ดินทันที



            แอ๊ดดดดด!  เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ปลุกเอลล่าให้ลืมตาตื่นมาดูว่าเป็นใครกันที่เข้ามา แววตาเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง เพราะนั่นอาจหมายถึงโอกาสรอดของเธอ

             “เธอเป็นใครกันแน่แม่สาวน้อย แม่มดหรือเปล่า? ทำไมถึงได้ไปรบกวนโสตประสาทฉันอยู่ตลอดเวลา” แดเนียลเชยคางหญิงสาวขึ้นให้มองสบตาเขา แล้วถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ นิ้วมือยาวเริ่มเล่นสนุกเลื่อนไล้ไปตามใบหน้าเนียนของหญิงสาว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว