ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1 Comeback home

คำค้น : คู่หมั้น,เทมป์จี,tempgมbigbangfiction,Bigbang,nc,tempg,gtop

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2560 09:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 Comeback home
แบบอักษร

Title: คู่หมั้น

Another: Sweetie Pie**

Pairing:  TOP X GD

Rate: Romantic drama/nc-17

Talk : ยินดีต้อนรับเข้าสู่ฟิคในตำนาน ฟิคคู่หมั้น อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ ขอบคุณค่าา ^^

Chapter 1

Comeback home



ณ สนามบินนานาชาติอินชอน ประเทศเกาหลีใต้

“ฮัลโหล...”


“แม่ฮะ ผมถึงเกาหลีแล้วนะฮะ ไม่ทราบว่าแม่ให้ใครมารับผมเหรอครับ”


“อ่อ...ครับๆ...ครับ...ขอบคุณครับ”


เสียงบทสนทนาจากร่างเล็กที่ใส่สกินนี่สีดำแนบเนื้อที่ขาดวิ่นจนเห็นขาอ่อน เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งแต่แหวกลึกลงมาเกือบถึงสะดือ อวดผิวสวยๆให้หนุ่มๆน้ำลายหกกันเล่นๆ ไหนจะเรือนผมสีลูกกวาดที่รับกับดวงหน้ากลมขาว ตาเรียวสวยที่กรีดอายไลน์เนอร์มาอย่างพิถีพิถัน  นี่ยังไม่รวมเครื่องประดับยี่ห้อดังที่เจ้าตัวประโคมใส่ สำหรับคนอื่นคงว่าเยอะ แต่คงไม่ใช่สำหรับ ควอน จียง ลูกชายคนสุดท้องของตระกูลควอน ตระกูลดีไซเนอร์ชื่อแห่งเกาหลีใต้ ไม่ว่าจะดารา นางแบบ หรือไฮโซคนไหนก็ล้วนต้องสั่งจองเมื่อแบรน GD ออกคอลเลคชั่นใหม่ทุกครั้งไป เพราะความโดดเด่นที่ไม่เหมือนใครรวมถึงดีไซน์ที่สะดุดตาจึงติดตลาดอย่างไม่น่าเชื่อ ตลาดคนระดับสูงซะด้วยสิ


“จะมองอะไรนักหนาเนี่ย” ร่างเล็กพึมพำตวัดตามองผู้คนที่มองเขาอย่างหงุดหงิด


เขาพึ่งเรียนจบการศึกษาในด้านแฟชั่นดีไซน์มาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศอังกฤษ นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 4 ปีที่เขาเดินทางกลับมาเกาหลีตั้งแต่เขาเดินทางไปอยู่กับคุณป้าเพื่อตามความฝันของตัวเอง และตอนนี้ความฝันนั้นก็สำเร็จแล้ว ห้องเสื้อ GD เป็นแบรนดังที่ติดระดับโลก มีสาขามากกว่า 30 สาขาภายในประเทศ นี่ยังไม่รวมสาขาที่ต่างประเทศ ปกติตอนเขาเรียนเขาก็จะส่งแบบมาให้พี่สาวของเขา ควอน ดามี บ้างเป็นบางครั้งคราวเพื่อออกรุ่นLimited edition ซึ่งส่วนมากในคอลเลคชั่นทั่วๆไปอย่าง Summer หรือ Winter ก็จะเป็นพี่ดามีที่ออกแบบแทน น่าแปลกที่รุ่น Limited editionวางขายแค่วันเดียวก็สามารถขายได้หมดเกลี้ยงได้ ทั้งที่ราคาแพงกว่ารุ่นทั่วไปมากโข


“สวัสดีครับ เอ่อ....คือ..”เสียงทักจากชายร่างสูงดังขึ้น


“ครับ?”


“คือ...เอ่อ...”


“ไม่ทราบว่ามีอะไรเหรอครับ?”


“เอ่อ...คุณน่ารักมาก ไม่ทราบว่าผมขอเบอร์ได้หรือเปล่าครับ”


“ขอโทษนะครับ คือผมเป็นผู้ชายแล้วผมค.........”


“เขามีแฟนแล้วครับ ขอโทษด้วย” เป็นเสียงทุ้มนุ่มที่แทรกขึ้น จียงยิ้มกว้าง ส่วนชายที่ขอเบอร์ยิ้มแหย รีบขอโทษขอโพยแล้วขอตัวกลับ


“ฮ่าๆ”จียงหัวเราะลั่น วิ่งเข้ากอดหนุ่มกล้ามโต ทงยองเบ เพื่อนรักของเขา นักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรง ลูกชายบุญธรรมของตระกูลทง ที่สามารถนำพาธุรกิจของตระกูลทง ขึ้นมาผงาดเหนือคู่แข่งได้ในเวลาไม่ถึงปี


“เสน่ห์แรงไม่เปลี่ยนเลยนะแกเนี่ย” ยองเบพูดแซวพร้อมแตะไหล่เชิงให้จียงเดินไปคุยไปด้วย


“ว่าไงครับคุณชายทง”


“มารับคุณหนูควอนไงครับ ฮ่าๆ”จียงหน้ายู่ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมทุกๆคนต้องเรียกเขาว่าคุณหนูในเมื่อเขาเป็นผู้ชาย ดูอย่างยองเบสิ คุณชายทงอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วเขาล่ะ..คุณหนูควอน..เฮอะ..ยังกับผู้หญิงแน่ะ อาจเพราะด้วยความที่ตัวเล็กบางเหมือนเด็กหญิงในตอนเด็กทุกคนก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิงแต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่าที่บ้านเขาชอบนี่สิ โดยเฉพาะพี่ดามีที่อยากได้น้องสาวแต่ดันได้น้องชายมาก็ดันเรียกเขาติดปากว่าคุณหนูควอน จียงก็เลยต้องโดนเรียกคุณหนูควอนตั้งแต่เด็กจนโต


“คุณหนง คุณหนูอะไร ชั้นเป็นผู้ชายนะ”ยองเบก็อยากเชื่ออยู่หรอกถ้าไม่ติดว่า ไอ้ผู้ชายหน้าหวานๆแก้มป่องๆตรงหน้า จะทำท่าสะดีดสะดิ้งงอนอย่างกับผู้หญิงแบบนี้


“ไม่ยักรู้ว่ามาได้ เห็นคุณแม่บอกบริษัทงานยุ่งนี่”


“ทีแรกก็ยุ่งอยู่หรอก แต่เพื่อนรักกลับบ้านเกิดทั้งทีมันต้องมีฉลองกันหน่อยสิ เลยขอคุณแม่นายมารับน่ะ”


“นี่แม่ชั้นโทรรายงานแกเลยเหรอ”


“ก็ไม่เชิง เห็นคุณป้าบอกว่าคนรถเอารถไปเช็ค ตอนเย็นน่าจะกลับเลยขอให้ชั้นมาเป็นธุระให้หน่อย”


ยองเบบอกอย่างไม่ยี่หระที่ต้องมาเป็นธุระให้คุณนายควอน ก็ตระกูลควอนกับตระกูลทงสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไร ไม่แปลกที่เขากับจียงจะสนิทกันยังกับพี่น้อง


เดินมาไม่เท่าไหร่ก็ถึงรถลัมเบอร์กินีคันหรูที่จอดรอ ยองเบขนกระเป๋าไปยัดไว้ด้านหลัง เสร็จแล้วก็ประจำที่สารถี ส่วนเขาน่ะเหรอก็นั่งเป็น*“ตุ๊กตาหน้ารถคุณชายทง”น่ะสิเป็นฉายาแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่เรียน High-School ที่เกาหลี ยองเบไม่เคยให้จียงแตะรถเลยทั้งๆที่เขาก็ขับเป็นโดยให้เหตุผลแค่ว่า‘แกใจร้อน ขับเร็ว ตายห่ามา ใครจะเป็นเพื่อนกู’และสิ่งนี้นี่เองที่ทำให้จียงต้องนั่งรถยองเบเกือบตลอดเวลาไม่ว่าจะไปไหนมาไหน จนคนนอกที่ไม่ใช่กลุ่มเพื่อนสนิท เข้าใจผิดว่าเขากับยองเบ“เป็นแฟนกัน”* ด้วยซ้ำไป


เอี๊ยด....


รถยนต์คันหรูจอดเทียบท่าบ้านตระกูลควอน


“คุณหนูของป้า!! ว๊าย..ตายแล้ว ตาเถร!” ป้าแชรินแม่บ้านเก่าแก่ที่ออกมารับคุณหนูของบ้านอุทานอย่างตกใจ


“ยังไม่ตายหรอกฮะป้า จียงตัวเป็นๆ เลยฮะ” ว่าแล้วก็ยิ้มกว้าง


“คุณหนูของป้าทำไมแต่งตัว! ใส่ชุด! ทำผม! อย่างนี้ล่ะคะ แล้วดูพูดเข้าก๋ากั่นซะไม่มี” พูดจบนางก็จับควอน จียง หมุนๆ จนจียงเวียนหัวเพื่อดูสภาพ


“เข้าใจจียงมันหน่อยเถอะครับป้า เด็กอยู่เมืองนอกน่ะครับ ป้าก็รู้อย่างจียงเนี่ยเคยทำตัวอย่างคนปกติเสียที่ไหน”


“คุณยองเบก็! เมื่อไหร่จะเลิกให้ท้ายคุณหนูสักทีคะ” ป้าแชรินโอดครวญ แม้นางจะอยู่บ้านในแวดวงดีไซเนอร์ที่มีแต่คนล้นๆ แต่งตัวเฉี่ยว เปรี้ยว แต่กับคุณหนูของนางที่เลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออกแต่งตัวแบบนี้นางก็แทบลมจับเหมือนกันล่ะ นี่ทั้งตัวแทบจะไม่มีอะไรปิดมิดด้วยซ้ำ


“คุณพ่อ คุณแม่ล่ะฮะ ”


“คุณผู้ชายไปต่างประเทศ ไปดูสาขาที่เปิดใหม่น่ะค่ะ ส่วนคุณผู้หญิงอยู่ในครัวค่ะ เตรียมอาหารต้อนรับคุณหนู คุณชายทงก็อยู่ทานด้วยกันนะคะ”


“งั้นมื้อนี้คงฝากท้องที่นี่ละกันนะครับ”ยองเบพูดส่งยิ้มละมุน ที่ทำเอาป้าแชรินอายต้วนกันเลยทีเดียว

.

.

“คุณแม่!!!!! สวัสดีฮะ”


“อะไรกันจียงลูก ตะโกนซะดังเชียว”


“คิดถึงจังครับ” พูดจบก็กอดหญิงร่างท้วมที่ดูสวยไม่สร่างอย่างแนบแน่น แถมหอมแก้มไปอีกฟอดสองฟอด


“จ้าๆ แม่ก็คิดถึงเหมือนกัน นี่แน่ะ!เลิกกอดเลิกหอมแม่ได้แล้ว อายยองเบบ้าง โตแล้วนะเราน่ะ”


“โถ่..คุณแม่ก็ คนกันเองทั้งนั้น”


“ลูกคนนี้นี่นะ ไปๆ ออกไปลูกแม่จะทำกับข้าว เย็นนี้ก็อยู่ทานกันที่นี่ละกันนะลูกนะ” ประโยคแรกเอ่ยไล่เด็กตัวบางที่กอดแม่ไม่ยอมปล่อย ส่วนประโยคหลังเอ่ยชวนเพื่อนลูกชายให้อยู่กินข้าวด้วยกัน


.

.

“0o0 โห.. น่ากินทั้งนั้นเลยครับคุณแม่ คิดถึงอาหารเกาหลีที่ซู้ดดดดด ไม่ได้กินมานานมากแล้วนะเนี่ย” จียงตาโตเมื่อเห็นของโปรดวางอยู่เต็มโต๊ะ


“งั้นก็กินเยอะๆน๊ะจ๊ะ”


“พี่ดามีล่ะครับคุณแม่”


“พี่ดามีไปฮันนีมูนรอบ 3 จ่ะ แม่ให้พี่เขาพักบ้างเพราะคอลเลคชั่นใหม่จะออก 3 เดือนหน้า มีเวลาเยอะแยะ นี่แม่กับพ่อก็แก่แล้วอยากได้หลานบ้างน่ะ”


“ฮ่าๆ คุณแม่นี่จริงๆเลยนะครับ”


“เราน่ะสิจียงเมื่อไหร่จะเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาซักที หืม?”


“ไม่เอาอ่ะครับ ผมยังไม่พร้อมจะมีใคร” ประกายความเศร้าโผล่ขึ้นมาในดวงตาสวยครู่หนึ่งก่อนจะหายไป เป็นยองเบที่สังเกตเห็น แต่คงไม่ใช่กับคุณนายควอน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ**2 ปีก่อนไม่มีใครรู้ นอกจากยองเบกับกลุ่มเพื่อนสนิทจียงเพียงเท่านั้น


“เฮ้อ..ให้มันได้อย่างนี้สิ นี่พ่อแม่ก็แก่กันแล้วนะ อยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา มีคนดูแลซักที”


“โถ่..คุณแม่ไม่แก่ซักหน่อยครับ ออกจะสาว จะสวย”


“ปากหวานนักนะ นี่ให้หมั้นกับพ่อยองเบก็ไม่หมั้น ยองเบหนูไม่อยากหมั้นกับจียงเหรอลูก ถ้าเป็นยองเบแม่ไม่รังเกียจเลยนะ”


“ต้องขอโทษคุณแม่ด้วยครับ ผมกับจียงเป็นเพื่อนที่สนิทกันจริงๆให้เป็นคนรักคงไม่ไหว.....ปวดหัวตาย”


“ยองเบ!” - -* จียงข่มเสียงลอดไรฟัน


“เฮ้อ..เด็กสมัยนี้เนี่ยนะ เรื่องความรักเข้าใจยากสินะ ยังไงแม่ก็ยืนยันคำเดิมนะลูก แม่ไปทาบทามลูกของคุณนายท่านหนึ่งไว้แล้ว แม่อยากให้ลูกไปดูตัว”


“คุณแม่!!!”


“เอาน่าจียง อย่าให้คุณแม่นายเสียผู้ใหญ่สิ ก็แค่ดูตัว ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ ไม่เห็นเสียหายเลย”


“ถูกต้องที่สุดจ้ะ ยองเบ”


“นี่ใครลูกแม่จริงๆกันแน่เนี่ย ” จียงแกล้งทำงอน


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้เต็มไปด้วยความครึกครื้น เพราะมีแต่คนที่เขารักนั่งร่วมโต๊ะทั้งนั้น แม้ว่าจะกังวลเรื่องดูตัวก็เถอะ แต่การทานอาหารบ้านเกิดที่ห่างหายไปนานวันนี้ ทำเอาจียงอิ่มแปล้ ส่วนยองเบก็ล่ำลาเขากับคุณแม่กลับหลังจากคุยกันอีกนิดหน่อย แล้วยังไม่ลืมย้ำว่ามีนัดสังสรรค์ในกลุ่มเพื่อนที่ผับพี่แทบินอีกสองวัน


.

.

*ก็อกๆ*


“จียงลูก ตื่นรึยังลูก”


“ฮะแม่ คุณแม่ว่าไงฮะ”จียงงัวเงียมาเปิดประตู


“คุณย่าโทรมาน่ะลูก มีเรื่องด่วนนิดหน่อย ดามีก็ไปฮันนีมูน คุณพ่อก็ไปดูสาขา แม่ก็มีนัดกับลูกค้าวีไอพี แม่เห็นว่าลูกว่าง เลยอยากให้ไปช่วยงานคุณย่าหน่อยน่ะลูก”


“งานมูลนิธิน่ะเหรอฮะ”


“ใช่จ่ะ พอดีมีนักธุรกิจท่านหนึ่ง ประสงค์จะบริจาคเงินจำนวนมหาศาลให้สถานสงเคราะห์น่ะจ่ะ เขาจะเข้ามาดูสถานสงเคราะห์วันนี้ว่าเหมาะสมที่เขาจะให้เงินบริจาคไหม คุณย่าเลยอยากให้ลูกไปเทคแคร์เขาน่ะ”


“อ่า... แต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมูลนิธิเลยนะฮะ”


“ไม่เป็นไรจ่ะลูก ในแฟ้มนี้จะบอกทุกอย่างแก่ลูก อ้อ! แม่นัดคุณชเวไว้ 10 โมงน๊ะจ๊ะ อย่าสายเชียวล่ะ คนนี้เนี๊ยบมาก แม่ต้องไปแล้วจ่ะ เดี๋ยวนัดแม่ก็จะสายเหมือนกัน”


พูดจบคุณนายควอนก็รีบออกห้องปั๊ป จียงยังคงนั่งงงกับแฟ้มในมือ บุคลากรในสถานสงเคราะห์ไม่มีหรือไงกัน ทำไมต้องเขาล่ะ เคยไปบ่อยไหม? ก็แค่ 2 ครั้งแล้วก็ตอนเด็กๆแล้วด้วย คุณย่าของเขาเป็นคนใจบุญแรกเริ่มเดิมทีท่านแค่รับเด็กมาอุปการะ หลังๆมาเนื่องจากชื่อเสียง เงินทอง ก็มีคนนำเด็กมาฝากเลี้ยงอีกเยอะแยะ ด้วยความเป็นคนขี้สงสารและใจบุญจึงรับเลี้ยงไว้ รู้ตัวอีกทีก็เยอะจนเกินไป เลยจัดตั้งมูลนิธิขึ้นมาเพื่อให้เด็กยากไร้พวกนี้ได้มีที่อยู่ที่กิน และมีการศึกษา จียงเปิดอ่านแฟ้มคร่าวๆ ตาเรียวกวาดมองตัวอักษรเพื่อจดจำรายละเอียดเพื่อกันความผิดพลาด


Place: บ้านตระกูลชเว

*ก็อกๆ*


“ซึงฮยอนตื่นหรือยังลูก”


“ครับแม่” ชายหนุ่มเดินออกมาเปิดประตูต้อนรับมารดาตน


“ซึงฮยอนมีนัดที่ไหนรึเปล่าจ๊ะวันนี้”


“เท่าที่ทราบไม่มีนะครับ” คุณหญิงชเวลอบยิ้ม จะมีได้ไงล่ะก็เธอน่ะแหละที่โทรไปบอกเลขาสาวหน้าห้องซึงฮยอนให้ยกเลิกนัดทุกอย่างไว้แล้ว


“แม่อยากให้ลูกไปที่ๆหนึ่งให้หน่อย”


“ที่ไหนครับ”


“สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ของตระกูลควอนน่ะจ่ะ”


“??”


“พอดีแม่ได้เจอกับคุณนายควอนเมื่อวันก่อน คุยเรื่องสถานสงเคราะห์กัน เห็นว่าช่วงนี้เด็กกำลังโต ต้องใช้ทุนทรัพย์ในเรื่องเสื้อผ้า อาหารเยอะขึ้น แม่เลยบริจาคเงินให้กับสถานสงเคราะห์ไป 20 ล้านวอนน่ะจ่ะ บริจาคในชื่อของบริษัทเครือชเว


น่าเสียดายแม่อยากไปบริจาคเอง แต่แม่ดันมีนัดขึ้นมากะทันหัน ด่วนมากด้วย คงไปด้วยตัวเองไม่ได้ ลูกไปแทนแม่ได้หรือเปล่าจ้ะ”


“เราโอนเงินเข้าบัญชีเลยไม่ดีกว่าเหรอครับคุณแม่ ยังไงเสียก็คนกันเอง”


“อุ๊ย! ไม่ได้หรอกลูก เสียมารยาท เราควรไปพบคุณหญิงท่านด้วย ที่สำคัญแม่อยากให้เงิน 20 ล้านวอนเกิดประโยชน์ที่สุด ลูกต้องเข้าไปดูว่าเงินที่ลูกบริจาคเขาจะใช้ทำอะไรในส่วนไหนด้วย”


“ครับ ผมจะเป็นธุระให้ คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” คุณหญิงชเวยกยิ้มละมุนให้ลูกชายก่อนออกจากห้องไปหลังจากบอกเวลาและสถานที่นักเรียบร้อยแล้ว


.

.

อีกมุมหนึ่งใน ณ ร้านกาแฟชื่อดัง


“เรียบร้อยหรือยังเธอ”


“เรียบร้อยแล้วล่ะ หายห่วง รับรองลูกของเราได้เจอกันแน่นอน คิกคิก”






****To Be Continued...





Writer's Talk


เปิดตัวอีกเรื่องสำหรับ คู่ TempG - BigbangFiction 

ฟิคเรื่องนี้จริงๆ แต่งจบแล้วนะคะ และจะทยอยอัพลง ธัญวลัย และ Dek-D ทั้งนี้ ในเว็บ ไรต์จะลงแค่ตอนปกติ คือตอน 1 ถึงตอน 16 จบเรื่อง ที่ไม่ได้ลงจะเป็นในส่วนของตอนพิเศษค่ะ

ถึงแม้จะแต่งจบและจัดจำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้ว แต่ไรต์ลงเนื้อหาปกติในเว็บครบถ้วนแน่นอนค่ะ ไม่ต้องเป็นกังวลว่าต้องซื้อ E-book หรือเปล่าถึงจะได้อ่าน ติดเหรีญญ ติดกุญแจมั้ย ไม่มีนะคะ ลงให้อ่านกันแบบไม่มีกั๊ก ใครชื่นชอบในผลงานก็สามารถจับจองในรูปแบบ E-Book ได้จ้าา

ช่วงขายของ

ฟิคเรื่องนี้เปิดจำหน่ายในรูปแบบ E-Book ราคาย่อมเยาว์ 220.- บาทเท่านั้น ลดจากตัวรูปเล่มที่ราคาปก 350.- ถึง 37% ใครชอบแบบจัดเต็ม ไม่ต้องรอ จับจองได้ทางเว็บ www.mebmarket.com เพียงเซิจคำว่า **'คู่หมั้น' หรือ นามปากกา Sweetie Pie****ก็จะพบกับฟิคเรื่องนี้แล้วจ้าา ^^ 



ปล. เว็บ meb มี แอพด้วยนะยูววว สามารถดาวน์โหลดติดเครื่องกันได้เลยจ้าาา 

เจอกันตอนหน้าค่ะ 


รัก

Sweetie Pie**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว