. . .

โป๊ะ!!!!

•••

จู่ๆก็มีกระดาษถูกปามาโดนหัว

ในนั้นมีเเต่คำด่าและดูถูกมากมาย

•••

ซ่าา💦

•••

หญิงสาวล้มตัวลงเตียงด้วยความเหนื่อยล้า

นี่เเหละชีวิตของโซดา

ตั้งเเต่ที่พ่อเเม่เสียด้วยอุบัติเหตุ ก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว

เมื่อก่อนมีกินมีใช้ คนรอบข้างก็ให้เกียรติเเละเคารพ

แต่พอไม่เหลืออะไร ทุกคนก็ต่างซ้ำเติมเเละเหยียบย่ำ

////

“ทุกชีวิตควรจะได้รับความสุขเหมือนกัน”

"โซดา"

"โซดา"

"แด่ผู้กล้าท่านว่าไว้"

"พระอาทิตย์จะไม่ตกที่ทิศอื่น"

"ยังคงเป็นเช่นนั้นทุกวันคืน"

"เหมือนชีวิตมิอาจฝืนโชคชะตา"

"ฟ้ากำหนดให้รักก็ต้องรัก"

"ฟ้าจะผลักแยกจากให้โหยหา"

"แม้รักมากเพียงใดไม่นำพา"

"ให้กลับมาคู่กันนิรันดร"

...

ฟรึบ!!

"ลืมตาเถิดเจ้าดวงใจ"

"หาใช่เวลาหลับตาไม่"

"รีบพลันลุกขึ้นทันใด"

"เพื่อเจ้าใช้ชีวิตที่คู่ควร"

"องค์ราชาเพคะ"

"องค์หญิงฟื้นแล้วเพคะ!!!"

"องค์หญิงฟื้นเเล้ว!!"

จู่ๆหญิงวัยกลางคนก็เข้ามากอด

ในขณะที่ได้อยู่คนเดียว

หญิงสาวเริ่มสังเกตุสิ่งรอบกาย

"บ้านใหม่ของเธอ"

"ข้าเป็นใครหาสำคัญไม่"

"เจ้าเเน่ใจรึว่าอยากไปจริงๆ"

"ใช้ชีวิตที่นี่"

"และตามหาสิ่งที่เธอต้องการ"

"หัวใจเธอจะเป็นคนบอกเอง"

"ส่วนคำตอบของคำถามในใจเธอ"

"เจ้าชายเเห่งคาร์เนสอาจช่วยได้"

"จงใช้ชีวิตในแบบที่ที่เจ้าเลือกเถิด"

"ตอนนี้เจ้าคือ โรเซลล่า"

"ไม่ใช่โซดาอีกต่อไป"

"จงเรียนรู้กับชีวิตที่มีความสุข"

••••

เช้า

end