ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #9 [+ NC ]

คำค้น : ้hanhyuk,yaoi,sj

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2560 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#9 [+ NC ]
แบบอักษร

“คุณเป็นอะไรรึเปล่ายอโบ” 


หลังจากอาบน้ำเสร็จฮันคยองที่สวมกางเกงนอนกับเสื้อกล้ามสีน้ำดำ

ก็นั่งลงโซฟาตัวใหญ่ที่อยู่ในห้องนอน ที่มีฮยอกแจนั่งอ่านหนังสืออยู่

เพราะตั้งแต่อยู่ในรถที่แล่นกลับมาบ้านฮยอกแจก็เอาแต่เงียบ

“เปล่าครับ”

ฮยอกแจเงยหน้ามองแล้วตอบเสียงเรียบ  ก่อนจะก้มอ่านหนังสือต่อ

ทั้งๆที่ไม่ได้มีอะไรจากหนังสือเข้าหัวคนสวยเลยซักนิด

ฮยอกแจกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้จะไม่มีใครบอกแต่ฮยอกแจก็พอรู้ว่าโซราน่าจะมีอะไรกับฮันคยอง

เพราะแววตาที่โซรามองฮันคยองนั้นดูออกง่ายมากๆ


ฮยอกแจกลัวว่าฮันคยองจะไม่พอใจที่ตัวเองทำแบบนั้นต่อหน้าโซรา

เพราะเค้าไม่รู้ว่าฮันคยองคิดยังไงกับผู้หญิงสวยๆแบบนั้น และการที่ฮันคยองยอมให้ผู้หญิงคนนั้นแตะตัว

ก็ทำให้ฮยอกแจยิ่งคิดกังวล


....................แปะ

.....................กึก!!


ฮยอกแจสะดุ้งโหย่ง เมื่อมือฮันคยองยื่นมาแตะที่แก้มสวย


“โกรธผมเรื่องคุณโซราเหรอครับ” 


คนสวยหันไปจ้องหน้าฮันคยอง แววตาสั่นไหวนั้นทำให้ชายหนุ่มหวั่นใจไม่น้อย

เค้าอยากให้ฮยอกแจโกรธ อยากให้ฮยอกแจหวงเค้า

แต่ก็กลัวว่าความโกรธจะทำให้ฮยอกแจไปจากเค้า


………..

………………

……………………


“ผมมีสิทธิ์โกรธคุณด้วยเหรอ”  คำถามจากคนที่นิ่งเงียบอยู่นานทำเอาคิ้วเข้มขมวดหมับ 


“ทำไมพูดแบบนั้นหล่ะยอโบ”


ฮยอกแจนิ่งไปครู่ใหญ่คนสวยพ่นลมออกจมูกยืดยาวหลายครั้งก่อนจะพูดสิ่งที่อัดอั้นมาทั้งวันออกมา

และคิดว่าต่อให้ต้องหย่ากันก็ไม่สนใจแล้ว 


“ผมอึดอัดนะคุณฮันคยอง” 


ประโยคแรกที่ทำเอาฮันคยองใจหล่นวูบด้วยหวั่นใจว่าความอึดอัดที่ว่าหมายถึงฮยอกแจต้องการไปจากเค้ารึเปล่า



“เวลาแค่ไม่กี่วันเกิดอะไรขึ้นเยอะมาก

ผมไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง

ผมอยากจะช่วยงานในครัวบ้าง ก็โดนห้าม 

ไม่ชอบให้มีคนเดินตาม ก็ไม่ได้อีก

แล้วผมก็คิดว่าคุณจะโกรธมั้ยที่ผมแสดงตัวเหมือนเป็นเจ้าของคุณต่อหน้าคุณโซราอะไรนั่น

ทั้งๆที่คุณดูจะสนิทกับเธอมาก

ถึงผมจะไม่เก่งเรื่องดูคน แต่แววตาของผู้หญิงคนนั้นมันดูง่ายมากว่าเธอคงจะมีอะไรกับคุณ

ผมทำอะไรได้บ้างคุณฮันคยอง  ผมรู้สึกอะไรกับคุณได้บ้าง

หวงคุณได้มั้ย  คุณเป็นสามีผม ผมหวงได้ใช่มั้ย หรือไม่ได้

ผมอยู่ที่นี่ทำไม  อยู่ในฐานะอะไร

.....

......

อ้อ  ฐานะภรรยาคุณหนิ แล้วก็นายหญิง นายหญิงที่ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง

งานแต่งก็จัดแล้ว  ทะเบียนสมรสก็มีแล้ว

แต่คุณกลับไม่เคย

.....

เฮ้อ~~~~    

ช่างมันเถอะ  ผมไม่อยากสนใจมันแล้ว  ”



ฮยอกแจรู้สึกว่ากำลังทำตัวงี่เง่ามากกว่าครั้งไหนๆ  จึงรีบหยุดทุกอย่าง

ทั้งยังบอกตัวเองในใจว่าต้องรีบปัดเรื่องพวกนี้ทิ้งไปซะ 

เพราะไม่อยากทำตัวไร้สาระให้ฮันคยองเห็นมากไปกว่านี้แล้ว



“ผมจะอ่านหนังสือ

ได้ใช่มั้ยครับ” 


ฮยอกแจก้มลงมองหนังสือในมือ ความรู้สึกอุ่นๆที่ดวงตาทำให้ต้องกัดฟันแน่นแล้วหายใจเข้า ออกลึกๆ เพื่อหยุดน้ำใสๆที่อยากจะไหลออกมาเสียเหลือเกิน



ฮันคยองที่นิ่งฟังอยู่นาน ส่ายหน้าเบาๆรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรโดยลืมคิดถึงอีกคนให้มาก

ที่ยอมให้โซราแตะตัวก็เพื่อจะดูว่าฮยอกแจจะรู้สึกอะไรมั้ย

เรื่องให้คนคอยตามก็เพราะฮยอกแจยังไม่คุ้นกับที่บ้านนี้กลัวจะไม่สะดวก

ส่วนเรื่องในครัวสงสัยต้องถามพ่อบ้านว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เรื่องใหญ่สุดคงเป็นคนที่บอกว่าจะไม่สนใจเค้าแล้วนี่สิ



“มีอะไรครับ” 



ฮยอกแจถามอย่างไม่พอใจเมื่อฮันคยองขยับมานั่งยองๆอยู่ที่พื้นตรงหน้า 

ทั้งมือสองข้างที่วางไว้บนโซฟาที่ฮยอกแจกำลังนั่งอยู่ ราวกับกำลังกักร่างบางไว้ไม่ให้ขยับหนีได้


“ผมขอโทษที่ทำให้คุณโกรธ  ขอโทษที่ทำให้คุณคิดมาก

แต่ผมขอบอกกับคุณไว้ตรงนี้เลยว่าคุณมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวผม ทุกอย่างที่เป็นของผมคือของคุณ”


น้ำเสียงและแววตาของฮันคยองฉายแววจริงจังชัดเจน 

แต่กับคนที่กำลังไม่พอใจอยู่จึงไม่อยากจะปักใจเชื่อนัก


“ครับ  เข้าใจแล้ว”  ฮยอกแจตอบรับแบบผ่านไปที แล้วก้มดูหนังสือต่อ



“เข้าใจ

แต่ดูเหมือนคุณจะไม่เชื่อผมเลยนะ”



“เชื่อครับ 

พอใจรึยัง

ถ้าพอใจแล้วก็ถอยไปซะที  ผมจะอ่านหนังสือ” 

สีหน้าและน้ำเสียงประชดประชัน ไม่ได้ทำให้ฮันคยองโกรธหรือหงุดหงิด เค้ามองว่ามันน่ารัก 

แต่อยากให้ประชดเรื่องอื่นที่ไม่เสี่ยงต่อความสันพันธ์แบบนี้




...............ซึบ


“ทำอะไรของคุณน่ะ” 


ฮยอกแจโวยวายด้วยน้ำเสียงดุและหน้างอแสดงความโกรธชัดเจน เมื่อฮันคยองดึงหนังสือในมือตัวเองออกแล้ววางลงกับพื้นอย่างไม่สนใจ


“ก็ทำให้คุณรู้ไงว่าคุณมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวผม” 


“จะ   !!!     อื้อ!”

ฮันคยองเปลี่ยนท่าเป็นคุกเข่าแล้วยืดตัวขึ้นกดริมฝีปากตัวเองกับปากของฮยอกแจจนคนที่กำลังจะเอ่ยคำประชดออกมาตกใจรีบยกมือดันฮันคยองให้ออกห่างแต่คนตัวสูงไม่สะท้านมือข้างขวาประคองแผ่นหลังส่วนอีกข้างก็กดที่หัวทุยของคนสวยให้หนีสัมผัสตัวเองไม่ได้

“อื้อ~~~~”

เสียงครางท้วงเบาๆในลำคอฮยอกแจ เมื่อถูกดูด บด ริมฝีปากรุนแรงขึ้น ปากหนาที่บดเบียดพยายามจะแทรกลิ้นสากเข้ามาภายในเพื่อลิ้มรสหวานที่ตัวเองพึงพอใจ แต่ดูเหมือนคนสวยจะไม่ให้ความร่วมมือเท่าไหร่   มือหนาที่อยู่ด้านหลังจึงเลื่อนต่ำลงมาที่เอวแล้วสอดมือเข้าไปในชายเสื้อเพื่อสัมผัสกับผิวเนียนละเอียด

“อ๊ะ!!” 

เสียงที่มาพร้อมกับการเปิดทางในเรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากสวยตวัดกวาดน้ำหวานพร้อมๆกับช่วงชิงลมหายใจของคนที่ไร้ประสบการณ์  มือเรียวหยุดดันแล้วกำแน่นนิ่งที่อกแกร่ง

“อื้อ~~~~~  ” 

ลิ้นเล็กที่ถูกบังคับให้ต่อสู้กับลิ้นร้อนพยายามดันสิ่งบุกรุกให้ออกไปให้ไกลแต่กลับกลายเป็นว่าสร้างความพอใจให้ฮันคยองเป็นอย่างมาก  เค้ารู้แล้วว่าฮยอกแจจูบไม่เป็น  และก็รู้ว่าฮยอกแจกำลังหายใจไม่ได้ 

แต่สัมผัสที่ได้ก็รัญจวนใจจนไม่อยากจะผละห่าง  ปากหนายังคงจูบ ดูด ดึง บดเบียดกับปากบางจนจะเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว   เรียวลิ้นหนาที่ไล้ตวัดไปทั่วในปากหวานนั่นยิ่งได้หยอกล้อกับลิ้นเล็กก็ยิ่งชอบใจ

.................ปึก   ปึก    “อื้อ           อื้อ”

เสียงทุบและเสียงท้วงที่บอกว่าคนตัวเล็กหายใจไม่ได้แล้ว ทำให้ฮันคยองต้องถอนจูบออกอย่างเสียดาย

น้ำเชื่อมเหนียวใสไหลจากปากหวานที่กำลังหอบหายใจอย่างหนัก 

ปากบางทีกำลังดึงอากาศเข้าปอดกับดวงตาคู่สวยที่มีน้ำใสคลอน้อยๆ ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงก่ำ 

ดูเย้ายวนเป็นที่สุด  น่าสัมผัสเป็นที่สุด น่าครอบครองเป็นที่สุด

ใบหน้าคมขยับเข้าหาอีกครั้งแลบลิ้นร้อนไล้เลียกวาดน้ำเชื่อมเหนียวที่อยู่ที่ปลายคาง

ไล่มาถึงมุมปากสวย  แล้วเลียริมฝีปากหวานด้วยลิ้นร้อน

ปากหนากดจูบอีกครั้งดูดดึงริมฝีปาก บน และ ล่าง  ฮยอกแจสะดุ้งน้อยๆ หลายครั้งแต่ก็ไม่ได้ต่อต้าน 

ฮันคยองออกแรงดันให้ฮยอกแจเอนพิงโซฟา

ลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในปากหวานอีกครั้งมุ่งตวัดเกี่ยวลิ้นเล็ก ออกแรงดันบ้าง ดุนบ้าง เกี่ยวบ้าง

“อืม”  

เสียงครางทุ้มต่ำอย่างพอใจของฮันคยองทำเอาคนที่ถูกกระทำยิ่งรู้สึกบางอย่างมากขึ้น

คิดว่าถูกจูบซักพักฮันคยองก็คงจะหยุดเหมือนเดิมจึงไม่ได้ขัดขืนอะไร  มือเรียวเลื่อนไปวางที่บ่ากว้าง

“อือ~~~~~      อื๊อ~~~~~”

เสียงหวานครางหวิวทำให้คนที่พยายามจะค่อยเป็นค่อยไปต้องระงับความรู้สึกหนักขึ้น  

ลิ้นสากกวาดดูดความหวานอย่างหลงใหล มือหนาลูบไล้ ฟอนเฟ้นอยู่ช่วงเอวซักพัก

ก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนสีชมพูลายแมวน้อยสีขาวโดยที่เจ้าของเสื้อไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“อืม~~~~~     อึ๊!       อื้ม~~~~~” 

ฮันคยองผละจากปากหวาน กดจูบที่แก้มเนียนด้านซ้าย ไล่มาที่สันกราม แล้วซุกไซร้ สูดความหอมที่ซอกคอขาวลงไปเรื่อยๆถึงหัวไหลมนที่ไร้ผ้าปิดกันเพราะตอนนี้เสื้อฮยอกแจไปตกที่ต้นแขนแล้ว  ฮยอกแจได้แต่เอียงหน้าไปด้านขวา  ตาสวยหลับรับสัมผัส  สมองส่วนความคิดเริ่มไม่ทำงาน เพราะกำลังรับมือความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้รู้สึกดี

“ฮื้อ~~~~~  อย่า

มัน   อื้อ~~~~~   เสียว”

มือเรียวออกแรงดันให้ฮันคยองถอยห่างเมื่อฮันคยองแลบลิ้นเลียตั้งแต่หัวไหล่ผ่านลำคอระหงมาถึงหูซ้าย ทั้งยังแยงลิ้นไปในรูหูจนร่างบางสะท้านด้วยความเสียวซ่านเบี่ยงหน้ามาทางซ้ายเพื่อห้ามสัมผัสที่เกิดขึ้น แต่กลับเป็นการเปิดทางให้ฮันคยองซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ลำคออีกด้าน

“อ๊ะ           อื้อ~~~~~  ” 

ความรู้สึกบางอย่างตรงสีข้างทั้งสองด้านของฮยอกแจทำให้คนสวยปรือตามอง ดวงตาคู่สวยชะงักไปบ้างเมื่อเห็นว่าเสื้อของตัวเองถูกปลดกระดุมจนหมดทั้งยังถูกแหวกจนแผ่นผิวด้านหน้าออกมาอวดสายตาโชว์ความขาวเนียน  แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ร้องห้ามอะไร ทั้งยังเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ

“อ๊ะ” 

เมื่อฮันคยองลากลูบมือหนาขึ้นมาบริเวณหน้าอกเนียนทั้ง 2 ข้าง ผ่านเม็ดทับทิมแล้วลงไปที่หน้าท้องแบนราบ  ส่วนปากก็กดจูบดูดที่ลำคอด้านขวาทั้งยังสร้างรอยรักเล็กๆอย่างพอใจตั้งแต่ลำคอ  แอ่งบุ๋มที่ไหล เนินอก

“อ๊ะ!!    อุ๊บ” 

มือสวยยกปิดปากตัวเอง ทั้งยังเชิดหน้าจนสุดด้วยความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่วร่าง เมื่อฮันคยองก้มลงครอบดูดที่เม็ดทับทิมด้านขวา  ร่างสูงละเลงลิ้นที่เม็ดทับทิมที่แข็งขืนขึ้นสู้  ส่วนอีกเม็ดก็กำลังถูกสะกิดกดด้วยมือของฮันคยอง  มืออีกข้างที่เหลือก็ลูบขึ้นลงตรงสีข้าง


คนที่ถูกกระทำดูเหมือนจะพยายามจะกลั้นเสียงเอาไว้แต่ร่างกายก็กระตุกรับตลอดเวลา

“ยอโบยา~~~~~

ผมอยากได้ยินเสียงคุณ” 

เสียงทุ่มกระซิบพร่าที่ข้างหูขวา ฮยอกแจลืมตามองแล้วหันหนีเมื่อเจอกับแววตาที่จ้องตัวเองราวกับอยากจะทำให้ร่างกายหลอมละลาย  ฮันคยองกดจูบที่แก้มเนียนแล้วดึงมือที่ปิดปากฮยอกแจออกมาให้วางที่หัวของเค้าขณะกลับไปดูดดุนที่ยอดอกสวยอีกครั้ง




/เค้าจะทำจริงๆใช่มั้ย   แล้วเราจะทำยังไง  ยอมได้   รึเปล่า/



“อื้ม~~~~~    อ๊า~~~~~”  


เสียงหวานครางออกมา มือเรียวข้างนึงก็แทรกลงที่กลุ่มผมนิ่มของฮันคยองส่วนมืออีกข้างก็กดลงที่โซฟาเพื่อระบายความเสียว

“อื้อ~~~~~”


ปากหนาขยับจากอกด้านนึงไปยังอีกด้านนึง แต่ก็ยังใช้มือลูบไล้  สะกิด กด ขยี้  อกอีกข้างไม่ให้ได้พัก ร่างกายฮยอกแจก็ส่ายไปมารับกับการกระทำของคนตัวสูงความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวน้อยๆเริ่มชัดเจนขึ้นตรงกลางลำตัว  ตอนนี้อารมณ์ความต้องการมันค่อยๆมีมากจนชนะความคิดทุกอย่างเสียแล้ว

“อ๊ะ              อื้ม~~~~~          อื้~~~~~ ” 



ร่างบางสะดุ้งรับ ปลายเท้าจิกเกร็งเมื่อมือหนาเลื่อนจากแผ่นอกไปลูบไล้แก่นกายน้อยผ่านเนื้อผ้า  

อุ้งมือใหญ่ที่กำลังถูขึ้น ลง ช้า รับรู้ถึงความตื่นตัวที่มากขึ้นเรื่อยๆ

ฮันคยองขยับเลื่อนใบหน้าลงช้าๆกดจูบที่ระหว่างอก หน้าท้องแบนราบ สองมือจับที่ขอบกางเกงนอนขายาวของคนตัวเล็กแล้วถอดออกช้าๆ อาศัยจังหวะที่ร่างบ้างสะดุ้งร่างรับสัมผัสลิ้นที่ซุกซนอยู่ที่สะดือสวย  กางเกงนอนก็หลุดพ้นทางเผยความงดงามของแก่นกายน้อยที่เริ่มชูชันด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกฮันคยองปลุกปล้ำขึ้นมา     


ฮยอกแจรีบหุบขาพร้อมขยับมือจะปิดส่วนน่าอาย  แค่ก็ช้ากว่าฮันคยองที่แทรกตัวมาอยู่ตรงกลาง แล้วจูบที่ต้นขาด้านในจนฮยอกแจเชิดหน้าสูง ลิ้นสากไล้กดเลียที่ซอกขาหนีบด้านซ้ายพร้อมๆกับดันให้แยกออกจากตัวมากขึ้น

“อื้อ    คุณ   อื้ม  ฮันคยอง!  ผม   อ๊ะ  อาย” 


คนสวยที่ผิวขาวระเรื่อสีแดงไปทั้งตัวร้องบอก ทั้งยังหันหน้าไปด้านข้างเพราะไม่กล้าจะมองคนที่อยู่ด้านล่างของตัวเองตอนนี้  ความน่ารักที่ทำให้ฮันคยองจะคลั่งตาย   ขณะที่เรียวลิ้นซุกซนที่บริเวณต้นขามือใหญ่ก็กอบกุมแก่นกายน้อยของฮยอกแจแล้วชักรูดช้าๆ ร่างบางบิดส่าย มือเรียวป่ายปัดไปมาที่โซฟาหาที่ระบายความเสียวซ่านที่ได้รับ


“อ๊ะ             เฮือก           คุณ!!”   



ฮยอกแจเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นชื้นที่แก่นกายตัวเอง

และเมื่อหันมองก็พบฮันคยองกำลังใช้ปากครอบขยับที่แก่นกายน้อยอยู่    

คนสวยอยากจะห้ามแต่ความเสียวสะท้านที่ได้รับก็ทำให้ทำได้เพียงส่งเสียงครางเท่านั้น


“ซี๊ด~~~~~     อื้อ~~~~~       ” 

ฮยอกแจนั่นเคยช่วยตัวเองมาบ้างตามธรรมชาติของร่างกาย แต่พึ่งรู้วันนี้ว่าการถูกกระทำนั้นรู้สึกแตกต่างจากการช่วยตัวเองมากเหลือเกิน

ลิ้นสากที่ขยับทุกครั้งที่ปากหนาขยับขึ้นลงที่แก่นกายน้อยของฮยอกแจที่ตอนนี้ส่วนปลายมีน้ำหวานปริ่มรอการปลดปล่อย   

“อื้อ~~~~~    อื้อ~~~~~  เสียว    เสียวไป     คุณ     อื้อ~~~~~   พอ     อื้ม~~~~~    เสียว”

เสียงหวานร้องครางไม่เป็นภาษา ใบหน้าสวยสะบัดไปมา เมื่อฮันคยองเร่งจังหวะมากขึ้น มือคู่สวยพยายามจะดันฮันคยองให้ออกจากร่างกายเพราะความเสียวที่พุ่งวาบจนรับไม่ทัน  แต่เรี่ยวแรงที่เหมือนจะถูกอีกฝ่ายดูดพลังไปก็ทำให้ฮันคยองไม่ขยับเลยซักนิด  กลับยิ่งเร่งจังหวะมากขึ้นๆ

“อ๊า~~~~~~~~~~~~~~~” 

ร่างบางกระตุกเกร็งมือที่ดันหัวฮันคยองก็กลายเป็นขยุ้มกำเส้นผมอีกฝ่ายแน่นก่อนจะเลื่อนตกไปข้างลำตัว   พร้อมกับร่างกายที่หอบแรงของคนที่เพียงอยู่เฉยๆแต่กลับกำลังรู้สึกเหมือนไปวิ่งมาราธอนมา

“คุณ!!” 

นัยน์ตาฉ่ำฉายแววตกใจเมื่อฮันคยองกลืนกินสิ่งที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายฮยอกแจอย่างไม่มีท่าทีรังเกียจทั้งยังทำสีหน้าเหมือนว่ามันเป็นของเลิศรส 

ขณะที่คนสวยที่กำลังหอบหายใจถี่ๆก็ไม่รู้ตัวเลยว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันยั่วยวนอีกฝ่ายแค่ไหน

ทั้งสีหน้าที่ดูตกใจเล็กๆอย่างไร้เดียงสา ยิ่งเพิ่มความต้องการให้กับอีกคนหลายเท่าตัว

.................................หมับ

ร่างบางถูกช้อนอุ้มไว้แนบอกแล้วถูกพาไปวางบนเตียงอย่างอ่อนโยน

ฮันคยองกวาดสายตามองภรรยาของตัวเองอย่างหลงใหลหัวใจชายหนุ่มเต้นกระตุกแรง

ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้คนตัวสูงต้องเตือนตัวเองหลายๆครั้งว่าให้เบามือกับคนตรงหน้า

ร่างกายที่แดงไปทั้งร่าง  แผ่นอกที่มีเม็ดทับทิมสีหวานกำลังขยับขึ้นลง

ใบหน้าแดงก่ำ  ดวงตาฉ่ำน้ำปรือน้อยๆ   ปากบางที่กำลังเผยอนิดๆ

ภาพที่เย้ายวนตรงหน้าที่ทำให้ความอดทนที่มีมาหลายวันหมดสิ้นลง

ตอนนี้เค้ารู้แล้วว่าไม่อยากจะเสียเวลาอีกแล้ว 

เค้าจะปล่อยคนที่ทำให้หัวใจเค้าเต้นแรงแบบนี้ห่างกายตัวเองไปได้ยังไงกัน

ความคิดที่เกิดพร้อมกับเสื้อผ้าที่ถูกปลดเปลื้องจากร่างแกร่งอย่างรวดเร็ว

ฮันคยองทาบทับบนร่างบางให้เนื้อกายร้อนได้สัมผัสกัน

“ยอโบยา~~~~” 

ใบหน้าสวยที่หันหลบสายตาร้อนแรงถูกจับให้มองฮันคยองด้วยมือใหญ่ที่ประคองอย่างอ่อนโยน 

ก่อนปากหนาจะกดจูบที่ปากบางอย่างรุนแรงอีกครั้ง เรียวลิ้นสอดไซร้ไปทั่วโพรงปาก  มือใหญ่จับมือเรียวให้มาอยู่ที่หัวของตัวเองซึ่งฮยอกแจก็ตอบรับด้วยการแทรกเรียวนิ้วผ่านกลุ่มผมดำสนิทนั่น

“อื้อ~~~~~”  เสียงหวานครางในลำคอเบาๆ  มือหนาก็ลูบไล้ บีบคลึงไปทั่วเนื้อกายเนียน

“อื้ม~~~~~    อื้อ~~~~~” 

มือหนาลูบไล้ไปมาทั่วตัวก่อนจะมาหยุดตรงแก่นกายน้อยแล้วเริ่มสัมผัสปลุกเร้า 

ไม่นานนักความตื่นตัวก็เริ่มก่อตัวอีกครั้ง มือหนาขยับชักรูดเนิบๆ พอให้แก่นกายน้อยได้ทำใจ

ใบหน้าคมซุกไซร์สูดดมกลิ่นกายหอมหวานไปทั่วซอกคอขาวก่อนจะยันตัวขึ้นมอง

“อ๊ะ!!     ซี๊ด      คุณ   อ๊ะ     ฮัน  คยอง     มัน     อ๊า        เร็ว       อื้อ     ไปครับ

อื๊อ     ไม่ไหว     อ๊า      เสียว      เสียว  อื้อ   เกินไป      ไม่ไหว  โอ๊ว  คุณฮันคยอง    อ๊ะ       อ๊า~~~~~~~~~~         

อ้า     แฮกๆ ๆ    ๆ    ”  

ร่างบางดิ้นพล่าน ใบหน้าสวยส่ายไปมา มือเรียวกำทึ้งที่หมอนแน่น เมื่อจู่ๆสัมผัสที่เนิบนาบกลับเปลี่ยนเป็นรุนแรง เมื่อมือหนาชัดรูดแก่นกายน้อยขึ้น ลง อย่างรัวแรงขึ้น

เสียงหวานครางลั่นอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้  ก่อนจะหวีดสุดเสียงพร้อมร่ายกายที่แอ่นโค้งกระตุก

แล้วน้ำหวานสีขุ่นก็ทะลักออกมาอีกรอบทำให้ฮยอกแจหอบแรงอีกครั้ง

ฮันคยองยกยิ้มอย่างเอ็นดู พรมจูบไปทั่วใบหน้า และลงมาที่ซอกคอทั้งสองข้าง

ทั้งยังสร้างรอยรักไปทั่ว มือข้างที่นำทางสู่สวรรค์มือครู่ ขยับไปถูไถที่ช่องทางสวาทที่ปิดสนิท

“อ๊ะ!”   

ฮยอกแจผวากอดฮันคยองไว้แน่น  ตัวสั่นน้อยๆ ภายในบีบรัดแน่น เมื่อนิ้วหนาชำแรกเข้ามาในร่างกาย   ปากล่างถูกฟันบนขบแน่น  ความกลัวที่ฮันคยองสัมผัสได้แต่ความต้องการก็ทำให้ไม่อยากจะหยุดแค่นี้

“ทนหน่อยนะครับยอโบ”

คำปลอบที่ทำให้ฮยอกแจคลายอ้อมกอดออกแล้วสบตากับอีกฝ่ายอย่างประหม่าก่อนจะถูกดึงความสนใจด้วยปากหนาที่ประทับจูบที่ริมฝีบางปากแล้วเลื่อนไปครอบลงที่เม็ดทับทิมข้างนึง 

ส่วนอีกข้างก็ถูกสัมผัสด้วยมือข้างที่ว่างอยู่ 

“อื้อ~~~~~” 

เสียงแห่งความผ่อนคลาย ทั้งช่องทางด้านหลังก็เบาแรงบีบรัด  ฮันคยองค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ 

ความคับแน่นทำให้คนตัวสูงอยากจะแทรกกายเข้าไปทันที แต่ก็รู้ว่าถ้าทำแบบนั้นฮยอกแจจะเจ็บมาก  และอาจจะกลัวการมีอะไรกันไปตลอดชีวิต 

“อื้ม     คุณฮันคยอง     อื้อ”  

นิ้วหนาถูกเพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสองและสามแล้วขยับเข้าออกช้าๆเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้กับช่องทางที่ไม่เคยถูกรุกราน เสียงครางหวานทำให้ฮันคยองใจชื้นขึ้นมามาก

เค้าบอกตัวเองว่าหากฮยอกแจบอกให้หยุด เค้าก็จะหยุดทันที

“เรียกผมว่าฮันคยอง ยอโบ  เรียกผมฮันคยอง นะครับ”

...............................จุ๊บ   

ฮันคยองกระซิบข้างหูคนที่หลับตาพริ้มสองมือกำลังกำหมอนเพื่อระบายความเสียวสะท้าน

ปากหนากดจูบที่ปากบางอีกครั้งก่อนจะขยับมาที่อกสวย

“ฮัน    อื้อ    ฮันคยอง   ” 

เสียงครางกระเส่าตามคำขอทำให้ฮันคยองยกยิ้มชอบใจ

ขยับนิ้วเข้าออกและหมุนวนอยู่ภายใน  ปากก็ครอบดูด เลีย  ละเลิงลิ้นที่เม็ดทับทิม สลับซ้ายขวา

มืออีกข้างก็ขยับมาสะกิดที่นอกทางเข้า ทั้งยังจับขาให้เปิดทางให้กว้างขึ้น

คนที่นอนอยู่ทั้งคราง  ทั้งบิดร่างไปมาจนสะโพกสวยไม่ติดเตียง

“อื้อ~~~~~      อื้อ~~~~~         หื้อ?     !!!”   

คนสวยที่ครางกระเส่า  ก้มมองฮันคยองอย่างสงสัยเมื่อจู่ๆสัมผัสที่ได้รับก็ถูกดึงออกไป  แต่คนสวยก็ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อพบว่าบางอย่างที่ใหญ่กว่านิ้วกำลังถูกจัดการให้เข้ามาในร่างกายตัวเอง 

ฮยอกแจหลับตาปี๋ สองมือที่อยู่ข้างหมอนกำแน่น

ฮันคยองขยับมากดจูบที่แก้มเนียนไล่จูบที่ซอกคอขณะแทรกกายเข้าภายในช้าๆ

“เฮือก!!    เจ็บ      ฮึก  ”

……………………..หมับ   

สองมือเรียวยกวางที่บ่าฮันคยองหมายจะดันร่างหนาให้ออกจากตัว  แต่เมื่อมองแววตาของคนที่อยู่ด้านบน แววตาทรมานและต้องการ  แต่ก็เหมือนจะบอกว่าถ้าฮยอกแจบอกให้หยุดเค้าก็ยินดีจะหยุด

แววตาที่สะท้อนเงาของฮยอกแจอยู่    

คนสวยที่กำลังมีน้ำใสเอ่อที่ตาเพราะความเจ็บปวด  กัดปากแน่น  แล้วกลืนน้ำลายลงคอ

“จูบผมที  ”   

คำพูดที่เอ่ยออกมาแทนการร้องห้ามทำให้ฮันคยองที่ชะงักไปไม่น้อยรู้สึกดีใจ

แววตาของฮยอกแจเมื่อครู่บอกชัดเจนว่าไม่อยากให้เค้าทำต่อแล้ว  ทั้งน้ำตาและใบหน้าที่แสดงความกลัวและความเจ็บปวด   มันก็ชัดเจนมากเสียคนตัวโตใจแป๊ว

แต่คำพูดที่ออกมาก็ทำให้หัวใจดวงเดียวกันพองโต ใบหน้าคมโน้มเข้าหาแล้วประทับจูบ

คนตัวเล็กตอบรับอย่างเก้ๆกังๆ เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ



..............................ฟึบ

“อื้อ! ~~~~~”     แก่นกายใหญ่เข้ามาจนสุด แต่ความคับแน่นก็ทำให้คนข้างบนจะแย่เอา

“ผ่อนคลายยอโบ  คุณ   อึ๊ก   บีบ  ผม  อึ๊ก”

ฮันคยองผละจูบไปกระซิบบอกคนข้างล่างเบาๆแล้วซุกไซร้จมูกไปที่ซอกคอ มือหนาก็ลูบไล้ไปทั่วตัว

ฮยอกแจเริ่มเคลิ้บเคลิ้ม ทางสวาทที่บีบแน่นก็เริ่มคลายตัว  ฮันคยองจึงค่อยๆขยับเข้าออก

“อื้อ    เจ็บ     อื้อ”  



เสียงท้วงว่าเจ็บแต่ฟังดูเหมือนครางมากกว่าร้องห้าม   ทำให้ฮันคยองขยับเข้าออกช้าๆต่อเรื่อยๆ  สองมือยังปรนเปรอที่เม็ดทับทิบ   ปากหนายังคงวนเวียนที่ซอกคอหอม และใบหน้าสวย

รวมถึงแวะทักทายที่ปากบาง    ความสุขสมที่มาพร้อมกันหลายทางทำให้ร่างบางค่อยๆล่องลอย

“อื้อ~~~~~   ฮันคยอง         อื้ม~~~~~     ”

“ยอโบยา~~~~~     ยอโบของผม ” 

เสียงครางประสานเมื่อจังหวะรักเริ่มเข้าที่เข้าทางโดยมีเสียงเนื้อกระทบกันดังสลับดังไปด้วย

ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อที่ไหลปะปนกันของทั้งสองคน  ช่องทางสวาทถูกแก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกรุนแรงขึ้น บ่งบอกถึงปลายทางที่ใกล้เข้ามาของคนด้านบน  มือหนาจับที่แก่นกายน้อยเพื่อช่วยปลดปล่อยให้คนตัวเล็กอีกครั้ง

“อื้อ~~~~~     ฮันคยอง      อื้อ~~~~~     อื้ม~~~~~          ฮัน~~~~~      ฮันคยอง        อ๊า~~~~~~~~~~~~~~~”   น้ำสวรรค์พุ่งเปรอะเต็มมือหนา และหน้าท้องของทั้งคู่เป็นสัญญาณว่าฮยอกจถึงปลายทางไปแล้ว    ร่างสูงค้ำมือลงบนที่นอนแล้วเร่งจังหวะของตัวเองขึ้นอีก

“อืม    ยอโบ     อืม  ฮยอกแจ   ยอโบ   อึ๊ก”  

เสียงทุ้มครางต่ำบ่งบอกถึงความสุขสมที่ใกล้จะถึงปลายทาง

“อ๊ะ!!”ร่างของฮยอกแจกระตุกและรู้สึกชาวาบไปทั้วร่าง เมื่อน้ำสวรรค์จากฮันคยองฉีดพุ่งเข้าภายใน

คนสวยหายใจหอบถี่อีกรอบรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ไม่รู้เกิดจากเหงื่อหรือน้ำรักของทั้งคู่กันแน่น

...........................ฟึด

ฮันคยองถอนแก่นกายใหญ่ออกช้าๆ แต่ก็ทำให้คนที่หอบแรงสะดุ้งอีกครั้ง

ฮันคยองก้มจูบที่ปากสวยอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน 

“เราเป็นของกันและกันแล้วนะยอโบยา”

............................ฉ่า

ใบหน้าสวยที่ไม่เหลือที่ให้สีแดงขึ้นอีกแล้ว กำลังร้อนขึ้นหลายเท่าตัว แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร

ร่างทั้งร่างก็ถูกพลิกเบาๆ    ให้นอนคว่ำแล้วฮันคยองก็ทาบทับลงที่ด้านหลัง

“คุณมีสิทธิ์ทุกอย่าง จำไว้นะยอโบยาของผม ”

คำกระซิบแผ่วเบาๆ   แม้ไม่ใช่คำว่ารักแต่คนฟังก็รู้สึกดีเหลือเกิน  แต่ก่อนจะได้ซาบซึ้งกับความรู้สึกนั้นอย่างเต็มที่ความเสียวสะท้านก็เล่นงานฮยอกแจอีกครั้ง เมื่อฮันคยองพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังทั้งลากเลียลิ้นสากไปทั่ว จนร่างบางบิดเร่า สะโพกสวยถูกดึงขึ้นให้คนสวยอยู่ในท่ากึ่งคลานใบหน้าแนบไปกับหมอน


ช่องทางด้านหลังถูกถูไถอีกครั้ง

“อ๊ะ!    อื้อ~~~~~         อื๊อ~~~~~      อ๊า~~~~~”   

คนสวยสะดุ้งตัว และสะบัดส่ายสะโพกไปมา เมื่อเรียวลิ้นร้อนที่ลากตั้งแต่ต้นคอไล้วนทั่วแผ่นหลัง ได้ลงไปยังช่องทางสวาทตวัดเลียเร็วที่ทางเข้า  เรียกเสียงครางหวานหวิวน่าฟังสำหรับฮันคยอง

“อ๊า~~~~~      อื้อ~~~~~    อ๊า~~~~~      อื้ม~~~~~”  

สะโพกสวยบิดส่ายเป็นวงเมื่อเรียวลิ้นชำแรกแทรกเข้าด้านในช่องทางด้านหลัง 

อยากจะหนีแต่มือใหญ่ก็รั้งไว้ ความเสี่ยวซ่านที่ทรมานถูกระบายด้วยเสียงครางที่ดังลั่นไปทั่วห้อง

และเป็นเสียงที่ทำให้คนตัวโตจะคลั่งตายเสียให้ได้

“อ๊ะ!      อึ๊ก!”   

ฮันคยองถอนลิ้นร้อนออกแล้วแทนที่ด้วยแก่นกายใหญ่ที่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง

ฮยอกแจกัดฟันแน่น  หายใจเข้าออกเร็วๆ  คนสวยยังกลัวและยังรู้สึกเจ็บ แต่น้ำรักจากฮันคยองที่ยังค้างคาอยู่ภายในก็ช่วยให้ความเจ็บเบาบางลง

“ฮยอกแจ   ยอโบของผม” 

ฮันคยองขยับมากระซิบที่ข้างๆหู  ช่วงล่างก็ขยับเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้น 

สองมือลูบไล้  ฟอนเฟ้นไปทั่วผิวเนียน ปากหนากดจูบและสร้างรอยไปทั่วด้านหลัง

“อื้อ~~~~~   ฮันคยอง~~~~~      อื้ม~~~~~    ห๊ะ     ห๊ะ    ห๊ะ    อื้ม~~~~~   อื๊อ~~~~~”

ความรู้สึกเจ็บของฮยอกแจค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความสุขและเริ่มส่งเสียงหวิวหวานอีกครั้ง 

เสียงที่ดังสลับประสานกันระหว่างเสียงครวญครางของทั้งฮันคยองและฮยอกแจ

กับเสียงเนื้อที่กระทบกันเป็นจังหวะ    กิจกรรมที่ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ และยังไม่รู้ว่ามันจะยุติลงเมื่อไหร่




**************************************.

เวลาใกล้เที่ยงวัน พ่อบ้านแจซอกและสาวใช้นับ 10 คนยืนเรียงแถวอยู่หน้าห้องผู้เป็นนายของบ้าน

สาวใช้ที่ดูจะแปลกใจไม่น้อยเพราะไม่มีวันไหนที่เจ้านายจะตื่นสายขนาดนี้

ส่วนพ่อบ้านนั้นแม้จะมีท่าทีสงบนิ่งแต่ก็ลอบดูนาฬิกาอยู่บ่อยครั้ง รอเวลาหากถึงบ่ายถึงจะเข้าไปปลุกเจ้านาย

ในห้องนอนบนเตียงนอนหลังใหญ่ร่างสองร่างที่นอนคว่ำและหันหน้าเข้าหากันกำลังหลับสนิท

ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุขจากกิจกรรมที่ยุติลงเมื่อเกือบใกล้รุ่งสาง

ฮันคยองค่อยๆขยับเปลือกตาแล้วลืมขึ้นช้าๆ ทั้งหรี่ลงเพื่อปรับรับกับแสงที่ส่องสว่างผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา  ตาคู่คมที่ลืมขึ้นมาเต็มที่จ้องมองใบหน้าสวยตรงหน้าแล้วยกยิ้มบางอย่างมีความสุข


/สุขจนแทบไม่น่าเชื่อว่า ดีใจที่มีคุณนะยอโบ/


มือใหญ่ขยับจากมือเรียวที่กุมไว้ไปแตะที่แก้มเนียน นิ้วหนาค่อยๆเลื่อนผ่านใบหน้าลำคอ

ก่อนส่งผามืออุ่นไปสัมผัสลูบบริเวณแผ่นหลังเนียน



........................หือ?



/ตัวร้อน?   ฮยอกแจเป็นไข้/

……………………..พรวด


ความรู้สึกอุ่นเกินไปที่ฝามือทำให้คนตัวสูงลุกพรวดจากที่นอนแล้วใช้มือสัมผัสที่หน้าผากนวลรับรู้ถึงความร้อนที่ผิดปกติ  ฮันคยองขยับลงจากเตียงสวมกางเกงนอนอย่างเร่งรีบแล้วก้าวไปในห้องน้ำใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำพอเปียกแล้วกลับมาที่เตียง  ก่อนค่อยๆดึงผ้าห่มออกจากตัวฮยอกแจที่พอร่างกายถูกความหนาวก็ขยับตัวเล็กๆ



“โอ๊ย!!    อื้อ”  


แต่ด้วยความเจ็บปวดหนักที่สะโพกทำให้คนสวยสะท้านไปทั้งร่างแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วหลับลงอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าฮันคยอง


“ผมจะเช็ดตัวให้นะครับ”  ฮันคยองกระซิบเบาๆ  ฮยอกแจก็พยักหน้ารับ ทั้งๆที่หลับตาอยู่


ฮันคยองเช็ดแผ่นหลังเนียนที่มีรอยรักให้เห็นชัดบ้างจางบ้างอย่างแผ่วเบาแม้จะดูเก้ๆกังๆ เพราะไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่ก็อ่อนโยนพอให้คนที่แม้จะหลับตาแต่ก็พอจะรู้สึกได้


ตาคมมองที่ช่วงล่างเห็นคราบเปรอะเปื้อนที่แห้งติดไปตามช่วงขาเรียวทั้งรอยเลือดสีอ่อนเข้มที่มีอยู่ไม่น้อย


/ฮันคยองนะฮันคยอง  ก็รู้ว่าเป็นครั้งแรกทำไมไม่ยั้งตัวเองบ้างนะ/



คนตัวสูงที่ปล่อยให้ความต้องการที่มีต่อตัวเล็กครองงำเกือบทั้งคืนกำลังนึกโทษตัวเองอยู่ในใจ

ขายาวก้าวเข้าไปในห้องน้ำแล้วคว้าเอาผ้าขนหนูมาหลายผืนก่อนกลับมาที่เตียงจัดการห่อร่างบางด้วยผ้าขนหนูแล้วพลิกร่างอย่างระมัดระวัง



“โอ๊ะ!!    โอ๊ย!!”  ฮยอกแจลืมตามองฮันคยองด้วยแววตาอ้อนวอนเพราะคิดว่าจะถูกทำซ้ำอีก

“ผมจะพาคุณไปอาบน้ำยอโบ” 



น้ำเสียงทุ้มนุ่มบอกอย่างอ่อนโยน  ฮยอกแจพยักหน้าหงึกๆ เพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าทำให้คนสวยยอมโดยง่าย แล้วหลับตาลงอีกครั้ง  ฮันคยองพาร่างฮยอกแจไปวางไว้ในอ่างอาบน้ำ   แล้วรีบออกมาข้างนอก




..........................แอ็ด

!!!!!!!!!!!!


ประตูห้องผู้เป็นนายเปิดออกอย่างเร็วทำเอาสาวใช้สะดุ้งเป็นแถว


“เตรียมข้าวต้มกับก็ยาลดไข้ให้ด้วย

แล้วจัดการเตียงให้ด่วน” 



พูดแค่นั้นแล้วฮันคยองก็กลับไปในห้องน้ำโดยไม่ลืมหยิบเสื้อผ้าของฮยอกแจเข้าไปด้วย  พ่อบ้านจัดการทุกอย่างตามที่ได้รับคำสั่ง  สาวใช้ที่เข้าไปจัดเตียงก็เร่งมือเต็มที่แม้จะชะงักและหน้าขึ้นสีกันทุกคนเพราะสภาพภายในห้องดูก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ซุนคยูกับแทยอนสาวใช้ตัวเล็กที่มักจะเดินตามฮยอกแจก็อมยิ้มแล้วก็มองหน้ากันอย่างชอบใจแต่ก็แอบห่วงเจ้านายคนสวยที่รู้สึกถูกชะตาว่าจะเป็นอะไรมากรึเปล่า



ภายในห้องนอนกำลังเร่งรีบจนแทบจะเดินชนกัน  ภายในห้องน้ำร่างบางก็นอนหลับตาพริ้มอยู่โดยมีฮันคยองขยับลงไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเพื่อให้สะดวกต่อการนำบางอย่างออกจากร่างกายคนสวยเพื่อให้สบายตัวขึ้น



“อื้อ  หนาว”   ฮยอกแจประท้วงเบาๆแล้วขยับตัวซุกเบียดฮันคยองมากขึ้นมือข้างนึงของฮันคยองโอบร่างบางๆไว้ ซึ่งฮยอกแจก็ยกสองมือคล้องแล้วกอดไว้ทันทีเพื่อช่วยคลายหนาว



การกระทำที่ทำให้ฮันคยองต้องใช้ความอดทนมากอีกครั้ง  



“อ๊ะ!”  ขาเรียวถูกแยกออกจากกันด้วยขาฮันคยองมือหนาค่อยๆขยับที่ช่องทางด้านหลังให้คนที่ถูกกระทำกัดปากหลับตาแน่น   ฮันคยองค่อยๆแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแน่น ความเจ็บร้าวเล่นงานคนสวยอีกครั้งจนน้ำตาซึมกอดแขนแกร่งแน่นขึ้น 



“ไม่เป็นไรนะครับ   ไม่เป็นไรนะ”  คำปลอบประโลมอ่อนโยนที่ดังเป็นระยะช่วยให้หัวใจฮยอกแจรู้สึกดีจนรับมือกับความเจ็บที่ผ่านเข้ามาในร่างกายได้  ฮันคยองควานนิ้วไปทั่วให้น้ำที่คั่งค้างอยู่ไหลออกมา 




คนตัวสูงจัดการปล่อยน้ำออกจากอ่างแล้วเปิดน้ำเข้าไปใหม่ จัดการชำระร่างกายคนตัวเล็กจนแน่ใจว่าสะอาด  แล้วปล่อยน้ำออก รีบเอาผ้าขนหนูเช็ดตัวให้แห้ง แล้วสวมเสื้อผ้าแม้เงอะงะไปหน่อยแต่ก็ดูน่ารักสำหรับคนที่แอบลืมตามองเป็นระยะ

ร่างบางถูกอุ้มมาวางไว้ที่เตียงอย่างระมัดระวัง 


“เดี๋ยวผมมานะ” 


ฮันคยองบอกคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่  ฮยอกแจพยักหน้ารับรู้  

คนตัวโตหายเข้าไปในห้องแต่งตัวซักพักก่อนออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ กางเกงขายาวสีดำและเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำทะเล     จังหวะเดียวกับที่ข้าวต้มถูกยกเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงที่มีกล่องยาวางอยู่ก่อนแล้ว



“กินข้าวแล้วก็กินยานะคุณ  แล้วค่อยนอนพัก

อืม  ผมว่าไปหาหมอดีกว่า

พ่อบ้าน”



“ไม่เอา  ไม่ไป” 



ฮยอกแจรีบบอกด้วยเสียงเหนื่อยๆ  ใบหน้าหวานดูไม่ชอบใจพอพูดว่าต้องไปหาหมอ 

ฮันคยองจึงพยักหน้าแล้วหันมายกชามข้าวต้มแล้วตักขึ้นมาคำนึงก่อนเป่าให้เย็น



“ผมกินเองได้”  ฮยอกแจบอกนิ่งๆ  


“อย่าดื้อสีครับยอโบ”  

คำพูดที่มาพร้อมกับช้อนที่มีข้าวต้มคำเล็กๆยื่นมาตรงหน้าฮยอกแจ คนสวยส่ายหน้าช้าๆ  ก่อนอ้ารับอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ 



/ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังป่วยคงจะไม่ยอมง่ายๆแบบนี้หรอกนะ/


สิ่งที่ทั้งฮันคยองและฮยอกแจคิดเหมือนกันในเวลานี้

การกระทำอันอ่อนโยนและน่ารักทั้งยูแจซอกและสาวใช้แทบไม่เชื่อสายตา

เจ้านายที่มีเพียงใบหน้าเรียบเฉยๆ ติดดุเสียด้วยซ้ำที่พวกเค้ารับใช้มาหลายปี

ตอนนี้กำลังเป็นเพียงชายหนุ่มที่กำลังดูแลภรรยาคนสวยอย่างใส่ใจ


“คิคิคิ  น่ารักเน๊อะ” 


“!!!!!”


เสียงกระซิบกันเบาๆของสาวใช้บางคน

ทำให้พ่อบ้านหันควับไปมองด้วยสายตาดุจนสาวใช้ตัวเล็กต้องรีบก้มหน้าก้มตาเมื่อรู้ว่าทำตัวไม่เหมาะสม




ฮันคยองป้อนข้าวต้มเสร็จก็จัดการเอายาให้ฮยอกแจทาน แต่กว่าจะยอมกินยาได้ก็เล่นเอาคนตัวโตต้องออกแรงขู่



“ถ้าคุณไม่กินยาแสดงว่าไม่ได้ป่วย”


“ก็ใช่น่ะสิ  ”



“งั้นเราก็มาต่อกันได้สินะ”



............ฉ่า


“จะกินยามั้ยครับยอโบ”



“ก็เอามาสิ”

สุดท้ายคนฮยอกแจก็รีบกินยาอย่างว่าง่าย  แม้แววตาจะต่อว่าคนตรงหน้าในใจอยู่ก็ตาม



/คนบ้า  มันใช่เรื่องเอามาพูดต่อหน้าคนอื่นมั้ยเนี้ย/

ฮันคยองพยุงร่างฮยอกแจให้นอนลง แล้วห่มผ้าให้อย่างใส่ใจ  คนสวยที่ปวดไปทั่วร่างขยับนอนตะแคงด้วยท่าทางเขินอาย ใบหน้าขึ้นเลือดฝาด เป็นภาพที่น่าเอ็นดูของฮันคยอง



.....................................ฟอด   ฟอด

จมูกโด่งกดหอมย้ำที่แก้มเนียนอย่างมั่นเขี้ยว  ฮยอกแจดุด้วยสายตาถลึงใส่แต่ฮันคยองกลับยิ้มตอบ



“นอนพักซะนะ

เดี๋ยวผมขอไปห้องทำงานแปปนึง เสร็จแล้วจะรีบมาอยู่เป็นเพื่อนคุณนะครับ”



........................................ จุ๊บ      

ฮันคยองกดจูบที่ขมับฮยอกแจที่หลับตาลงแล้วพ่นลมออกจากจมูกบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

แต่ใบหน้าสวยกลับยิ่งขึ้นสีแดง



“ขอบคุณ”   เสียงของคนที่หลับตาอยู่    ทำให้คนที่กำลังจะเดินออกไปหันมายกยิ้ม 



.....................จุ๊บ       จุ๊บ



ขมับและแก้มเนียนถูกจูบอีกครั้ง  ฮยอกแจลืมตาขึ้นแล้วยกมือปิดแก้มตัวเอง



“จะนอน” 

เสียงไม่พอใจดังขึ้น แต่ดูฮันคยองจะยิ่งชอบใจ   คนตัวสูงเดินออกจากห้องไปอย่างสบายอารมณ์



...............................ปึก



เสียงประตูห้องที่ปิดทำให้ฮยอกแจรู้ว่าฮันคยองออกไป



“คนบ้า    คนลามก   คนหื่น   มีสามีแบบนี้ผม

ผมก็อ่วมตายพอดีน่ะสิ” 

ประโยคสุดท้ายยิ่งแผ่วเบาเพราะคนพูดรู้สึกอายแม้จะอยู่คนเดียว





“คิ  คิ  คิ”


เสียงหัวเราะสุดกลั้น ทำให้ฮยอกแจผวาตกใจ


...............พรวด


“โอ๊ย!!”

“นายหญิงคะ!!!!!!!  ”  


ซุนคยู และ แทยอน  ที่ถูกพ่อบ้านสั่งให้อยู่ดูแลฮยอกแจรีบเข้าไปดูเมื่อเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของฮยอกแจ  สาวใช้สองคนหน้าซีดปากสั่น ด้วยความเป็นห่วงและกลัว



“ทำไมพวกคุณอยู่ที่นี่”  ฮยอกแจที่ขยับนอนคว่ำเอ่ยถามทั้งคู่



“พวกเราคอยดูแลนายหญิงค่ะ  นายหญิงต้องการอะไรบอกนะคะ  ” 

ซุนคยูบอก พลางช่วยแทยอนจัดผ้าห่มให้ฮยอกแจ



“เมื่อกี้ขำอะไรกันเหรอ”



“อ่ะ  เอ่อ    !!     พวกเรา   ไม่เคยเห็นนายท่านทำตัวแบบนี้น่ะค่ะ 

แล้วก็รู้สึกว่าที่นายหญิงพูด   มันน่ารักดี”

ถ้าหากเป็นสาวใช้คนอื่นคงไม่กล้าตอบคำถามผู้เป็นนายแบบนี้  จะบอกว่าคงไม่มีใครกล้าหัวเราะเจ้านายด้วย  แต่หากเป็นสาวใช้จอมซนทั้ง 2 คน ที่ทำงานเก่งทุกอย่าง  ซื่อสัตย์ และภักดีต่อตระกูลหาน


ติดอยู่อย่างเดียวคือ ซนและเป็นคนตรงๆ จนทำให้พ่อบ้านต้องปวดหัวอยู่เรื่อยๆ


“น่ารักตรงไหน

แล้ว

ปกติคุณฮันคยองเค้าเป็นแบบไหนเหรอ” 


“ก็ชอบทำหน้าดุๆน่ะสิคะ”


“ซุนคยู”  เสียงท้วงเบาๆของแทยอนแต่ดูเหมือนจะหยุดซุนคยูไม่ได้


“ก็นายหญิงอยากรู้หนิ”


“ยังไงต่อ”  ฮยอกแจถามย้ำเหมือนอนุญาตกลายๆว่าให้พูดต่อได้  เท่านั้นแหล่ะ 2 สาวใช้จอมซนก็แทบจะแย่งกันพูด


“ชอบทำหน้านิ่งๆ  ตาดุ   ตวาดเสียงดัง   แล้วก็เวลาใครทำผิดนะคะถูกลงโทษไม่เว้นชายหรือหญิง”


“ใช่ค่ะ  ชอบทำเย็นชา  ”


“แต่ว่าวันนี้กลับเห็นนายท่านที่มีทุกคนคอยดูแล กลับลุกมาดูแลคนอื่น”


“คนอื่นที่ไหนแทยอน  นายหญิงเป็นภรรยานายท่านนะ”


“เออ ใช่ ก็นายท่านที่ไม่เคยดูแลใครแต่กลับดูแลนายหญิงนี่แหล่ะค่ะ พวกเรามองแล้วก็นึกชอบ

เพราะว่าดูน่ารักดี”  แทยอนที่ตอนแรกออกเสียงห้ามกลับดูจะพูดมากกว่าซุนคยู



“แล้ว

แล้วเค้าเคยพาใครมาที่นี่บ้างหล่ะ”  คนอยากรู้แต่ก็ไม่กล้าจะถามไปตรงๆ


“หือ?”  คำถามที่สาวใช้ 2 คนไม่ค่อยเข้าใจนัก      


“ก็พวกแฟน หรือ  คนรัก พวกนั้นน่ะ”   


“ไม่มีนะคะ” สองเสียงประสานอย่างเร็วเมื่อรู้แล้วว่านายหญิงอาจจะคิดว่านายท่านทำแบบนี้กับใครหลายๆคนก่อนซุนคยูจะเสริมอีกว่า



“พวกเราอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุเกิด เราไม่เคยเห็นนายท่านพาใครมาที่บ้านนี้ในฐานะแฟนหรือคนรัก

และที่สำคัญห้องนี้นอกจากคุณพ่อบ้านและพวกเราที่เข้ามาแล้ว



คนที่นอนในห้องนี้ก็มีแต่นายท่านแล้วก็นายหญิงนะคะ”  


คำตอบซื่อๆแต่คนฟังไม่ค่อยอยากจะเชื่อทั้งหมดเพราะคิดว่ายังไงซะลูกน้องก็ต้องเข้าข้างเจ้านายอยู่วันยังค่ำ



“อืม    ผมจะนอนแล้ว”

คำพูดตัดบทก่อนฮยอกแจจะหลับตาลง  ความร้อนเพราะพิษไข้ทำให้นายหญิงของบ้านต้องการการพักผ่อนอย่างจริงจัง   




---------------------------#9


ความคิดเห็น