ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 00.05

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2560 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
00.05
แบบอักษร

‘ชอบเขาก็บอกว่าชอบสิ’

เป็นประโยคที่ไทม์จำได้ขึ้นใจจากละครที่แม่ชอบดู แต่ถึงแม้จะเป็นประโยคที่จำได้แม่นแค่ไหนแต่ถ้าไม่กล้าพูดออกไปก็ไม่มีความหมายอยู่ดี

“เฮ้อ” ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทำได้แค่มองเขาอยู่ห่างๆแต่ตามติดยิ่งกว่าสต็อกเกอร์อีก ไทม์แอบมองร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนกับเพื่อน

เขาทำเป็นอ่านหนังสือแต่แอบลอบมองแผ่นหลัง สายตาสบตากับซีพอดี ไทม์รีบก้มหน้าอ่านหนังสือ พอจะเงยหน้ามองซีก็จ้องอยู่ก่อนแล้ว ซีเหมือนพูดบางอย่างเซนส์ถึงหันหลังมามอง  คนตัวเล็กรีบเอาหนังสือปิดหน้า รู้สึกอึดอัดจนต้องรีบเก็บของแล้วลุกไปที่อื่น

“เขาจะจับได้ไหมว่าแอบมอง” เอามือตบหน้าผากตัวเอง นั่งหน้าเครียดอยู่คนเดียวหลังอาคาร แต่จู่ๆซีกลับเดินมาทางเขาพอดี ไทม์ตัวแข็งทื่อกลัวว่าเซนส์จะมาด้วยแต่ก็ไม่ปรากฎร่างสูง เขาแอบผิดหวังแม้กลัวแต่ก็อยากเจอหน้า

“เซนส์ไม่มาหรอก”

ไทม์หน้าเหวอ “อะ..ครับ” จะลุกไปที่อื่นแต่ซีรั้งด้วยคำพูดจนทำให้เขาตัวแข็งทื่อ

“ชอบเซนส์เหรอ”

“ปะ…เปล่า…เอ่อ….ชอบครับ…..”จะปฏิเสธแต่หัวใจมันไม่ให้ปฏิเสธนี่สิ

“หึ พี่นึกอยู่แล้ว เห็นตามแอบมองตลอด”

“จริงเหรอ! ผมทำท่าแบบนั้นจริงเหรอ พี่เซนส์เขาว่ายังไงบ้างครับ!” พูดรัวเป็นชุดอย่างตกใจที่ตนเองแสดงพฤติกรรมโจ่งแจ้งขนาดนั้นออกไป

“หมอนั่นเซ่อน่ะไม่รู้ตัวหรอก เมื่อกี้พี่ถามว่าจำเราได้ไหมเจ้าตัวยังส่ายหน้าเลย ว่าแต่เราชื่ออะไรล่ะ พี่ชื่อซี”

“ผมชื่อไทม์ครับ”

“ไทม์…ชอบเซนส์สินะ”

“คะ…ครับ” เขินหน้าแดงไปอีก

“พี่ช่วยให้ความรักก้าวหน้าเอาไหม”

“เอ๊ะ จะ..จริงเหรอครับ!” ไทม์เบิกตากว้างรู้สึกถึงแสงสว่าง และไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเอ่ยปากช่วย

“อืม…”

ไทม์มือไม้สั่นยิ้มแก้มปริแล้วรีบค้นของในกระเป๋านักเรียนแล้วมอบช็อคโกแลตให้ วันนี้วันวาเลนไทน์พอดีหาโอกาสให้มานานแล้ว

“รบกวนพี่ให้พี่เซนส์ได้ไหมครับ ผะ..ผมซื้อไว้นึกว่าจะเป็นหมันแล้ว ”

“ได้สิ”

“เอ่อ....ถ้าผมจะให้ของพี่เซนส์อีกรบกวนพี่มอบให้พี่เขาได้ไหมครับ”

“ได้…แต่ว่าเดี๋ยวจะบอกเซนส์เรื่องไทม์ด้วยล่ะกัน”

“มะ..ไม่เอาครับ…” บอกว่าไม่เอาแต่หน้าแดงและยิ้มกว้าง

“กลัวอะไร ชอบเขาไม่ใช่เหรอ”

“ก็..ครับ” ก้มหน้าเขิน

“งั้นก็….ลุยสิ”

“ครับ!”

จากนั้นซีก็กลายเป็นบุรุษไปรษณีย์ส่วนตัวของไทม์คอยส่งของให้ จดหมายให้ เวลาผ่านไปนานพอสมควรซีจึงแนะนำไทม์ให้เซนส์รู้จัก เซนส์มองไทม์อย่างหงุดหงิด แล้วหันไปตวาดใส่ซี

“นี่ใช่ไหมคือการปฏิเสธของนาย!” เขาตะคอกใส่แล้วเดินจากไป ไทม์ยืนเอ๋ออย่างงงๆ ซีเพียงมองแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปด้วยความเศร้า

……………………………..

“น่ารำคาญชะมัด”

“น่ารำคาญอย่างเดียวเหรอครับ ผมน่ารักด้วยนะ”

“เหอะ”  เซนส์เท้าคางอย่างเซ็งๆเมื่อคนตัวเล็กมาหาเขาถึงร้านเหล้า

“จะไปไหนก็ไป”

“ผมอยากอยู่นี่”

“ได้ยินไหมว่ารำคาญต้องให้ไล่ใช่ไหม”

“โถ่….พี่เซนส์อ่ะ”

ไทม์มองร่างสูงที่เอาแต่ดื่มเหล้า

“ยังจะนั่งอีก ไปเลยเพราะมึงเรื่องเลยเป็นแบบนี้”

“เรื่องอะไรล่ะผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“ก็ทำให้ซีหาเรื่องปฏิเสธไง”

“ปฏิเสธอะไรเหรอครับ”

“โง่!”

ไทม์ขมวดคิ้ว ถอนหายใจ

“ไม่ไปใช่ไหม ฉันไปเอง” เซนส์ว่าแล้วลุกเดินออกไป ไทม์เดินตามแต่ก็ต้องหยุดเมื่อเซนส์ขับรถออกไปแล้ว ยืนนิ่งเมื่อถูกทิ้งไว้ที่นี่คนเดียว

“เมื่อไรพี่จะรักผมสักทีนะ ผมน่ะรักพี่มานานแล้วนะ” ได้แต่พูดกับตัวเองแล้วเดินหงอยกลับบ้านไป เขาน่ะรักเซนส์มานานแล้วตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็ใจเต้นทันที คงเพราะแต่เดิมชอบผู้ชายอยู่แล้วมั้งพอเจอเขาเลยตกหลุมรักง่ายๆ

รักๆๆๆ เขียนลงสมุดแล้วกอดแน่น ทิ้งตัวลงบนที่นอน

“ถ้าวันไหนพี่รักผม ผมจะทำให้พี่มีความสุขที่สุดเล้ยยย”

………………………..

ฝนตก แดดออก ก็ตามติดตลอด ยิ่งกว่าเงาเสียอีก จนร่างสูงที่ออกปากไล่เหนื่อยใจแทน เซนส์กุมขมับ

“บ้าหรือไง ไปให้พ้น!”

“แต่ผม…”

“ไป! แล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีกแล้วจะหาว่าไม่เตือน”

“เซนส์ไม่เห็นต้องพูดใส่ไทม์ขนาดนี้เลยนี่” ซีที่เดินมาเห็นพอดีเอ่ยบอก

“เหอะ! ซี…อยากให้ฉันได้คบกับมันนักเหรอ”

ซีนิ่ง แล้วพยักหน้า

เซนส์กำมือแน่น เขาโกรธ….อยากจะจับคนตรงหน้าบดขยี้จูบ หากแต่เพราะอยากประชดเลยเอ่ยออกไป

“ได้ฉันจะคบกับหมอนี่!” พูดแล้วเดินไปกอดคนตัวเล็กก่อนจะจูบอย่างดูดดื่ม ไทม์เบิกตากว้างที่จู่ๆก็ถูกจูบอย่างไม่ทันตั้งตัวพอได้สติริมฝีปากหน้าก็ละออกไปแล้ว

“พอใจนายไหมซี”

ซีเม้มปากแน่นเอ่ยเสียงสั่น “พอใจ”

ไทม์มองคนทั้งสองแต่ก็อ่านบรรยากาศไม่ออก รู้แค่ว่าเขาดีใจ จากนั้นเซนส์ก็ขอไทม์คบแน่นนอนว่าเขาดีใจจนแทบตัวลอย

“ผมรักพี่เซนส์ที่สุดเลย! ”  เซนส์นั่งนิ่งเมื่อคนตัวเล็กเอ่ยบอกรักขณะนั่งโซฟาที่คอนโดของเขา

“พี่เซนส์”

“รำคาญ หุบปากบ้างจะได้ไหม!”

“คะ..ครับ” ไทม์หน้าเจือนแล้วเดินไปชงชานม เซนส์ขมวดคิ้ว

“ทำอะไร”

“ชงชานมครับ”

“มาไว้ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร”

“ก็ครั้งที่สองที่ผมมาที่นี่ไงครับ”

“แล้วมาไว้ห้องนี้ทำไม”

“ก็…”

“เอาออกไป”

“แต่…”

“ฉันไม่อนุญาตให้เอาของของนายมาไว้ที่นี่”

ไทม์พยักหน้า  ดื่มชานมอย่างฝืนๆ  มองเซนส์ที่นั่งหน้าเครียดคงเพราะทะเลาะกับซี  ไทม์คิดแค่นั้น….ตอนกลางคืนเขาก็ค้างที่คอนโดเป็นครั้งที่สามและมีความสัมพันธ์เป็นครั้งที่สามเช่นกัน

เมื่อเซนส์เศร้า ไทม์ก็เข้ามากอดแต่ก็ถูกสลัดออกทุกครั้งแต่ก็ไม่ยอมแพ้หาเรื่องให้อีกฝ่ายยิ้มแต่สุดท้ายก็ทำให้โกรธตลอด

“บ้าหรือไง”

“บ้าเพราะรักพี่”

“นายนี่บอกรักได้ง่ายได้จริงนะ ฉันอิจฉา…”

“ถ้าพี่อิจฉาพี่ก็บอกรักผมสิ”

เซนส์นิ่งแล้วเอ่ยถาม  “ชอบฉันตรงไหน”

“ทุกอย่าง”

“ตั้งแต่เมื่อไร”

“ตั้งแต่เจอครั้งแรก”

เซนส์ขำแต่เป็นขำที่รู้สึกว่าคนตรงหน้าบ้ามากๆ แต่ก็ยิ้มมุมปาก

“เขินผมใช่ม๊า”

“เขินอะไร”

“ก็พี่ยิ้ม”

“เหอะ”

ไทม์รู้สึกว่าเซนส์มีกำแพงกั้นเขาไว้ แต่เขาอยากจะฝ่ากำแพงนั้นเข้าไปหา เขาไม่รู้ว่าทำไมเซนส์ถึงยอมคบกับเขา ยอมคบเพราะรำคาญหรือเปล่า แต่ช่างเถอะเพราะยังไงก็รักคนข้างๆอยู่ดี

คบกันเป็นเดือน เพิ่มเป็นหลายเดือนกำแพงนั้นค่อยๆพังทลาย

“สวยเนอะ” ไทม์เอ่ยยิ้มเมื่อยืนหลับตาที่เนินอธิษฐาน เซนส์แค่นั่งเงียบๆ มองคนตัวเล็กที่ยิ้ม เขานึกถึงเรื่องราวต่างๆ ไม่คิดว่าจะคบกันยืดขนาดนี้ แค่อยากประชดคนที่รักแต่ลงเอยกับอีกคน ซ้ำเขายังคุ้นชินกับการมีอีกฝ่ายอีกด้วย

เมื่อไรกันที่ความรำคาญหายไป

เมื่อไรกันที่คำว่ารักเริ่มเข้ามา

“หมุนตัวมากเดี๋ยวก็กลิ้งลงไปหรอก” ไม่พูดเปล่าลุกไปคว้าเอวอีกฝ่ายแล้วให้นั่งตัก

“ก็ผมชอบที่นี่ พี่ชอบไหม”

“อืม”

ไทม์ยิ้มหันไปมองใบหน้าเซนส์แล้วหอมแก้ม หัวเราะชอบใจ ไทม์มองคนที่ยิ้มพลางนึกถึงซี เขาหลับตาลงแล้วหอมแก้มไทม์ตอบ

คนที่รัก…กับคนที่รักเรา…เขาควรที่จะเปิดใจจริงๆสินะ…เปิดใจกับคนๆนี้….

“รักพี่จริงๆเลยนะนายน่ะ”

“ก็แน่นอนน่ะสิ”  ไทม์ตอบอย่างไม่ลังเล

“งั้นพี่จะลองดู”

“ลองอะไรเหรอครับ”

“ไม่บอก”

“บอกมานะ”

เซนส์ยิ้มแล้วจูบปากอีกฝ่าย

จากวันนั้นเซนส์ก็ทำตัวเป็นคนรักของไทม์มากขึ้น พามาอยู่คอนโดจนกลายเป็นเรื่องปกติ ใช้ชีวิตร่วมกัน ใช้ของร่วมกัน ชานมร้อนๆที่ได้กลิ่นทุกวัน จูบอรุนสวัสดิ์ทุกวัน

…..ทุกวันผ่านพ้นไปจนลืมไปเลยว่าตัวเองเคยหลงรักใคร…..

เพราะคนตัวเล็กเติมเต็มความรู้สึกรักจนไม่เหลือที่ให้ใคร

“อายอะไร ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย”

“บ้าๆ ไม่เอาไม่ทำแล้ว”

“ทำเถอะ ขนาดนี้แล้ว”

“คนอะไรลามกชะมัด” คืนนั้นทั้งสองทำเรื่องอย่างว่าจนเตียงสั่นเกือบพัง ทำตั้งแต่เย็นจนเกือบเที่ยงคืน เสียงโทรศัพท์ของเซนส์ดังขึ้นเมื่อกำลังจะล้มตัวนอน

“มีอะไรเหรอครับ”

“เจ้าของร้านเหล้าโทรมาบอกว่าซี เมาน่ะเดี๋ยวพี่จะไปรับกลับบ้านดีกว่า”

“ผมไปด้วยนะ”

“หลับไปเถอะ”

“ผมอยากไปด้วยนะครับ….” เซนส์มองไทม์ส่งสายตาเป็นห่วง ถามว่าร่างกายไหวไหมไทม์ก็บอกว่าไหว เขาพยักหน้าจากนั้นทั้งสองคนก็แต่งตัวแล้วไปหาซี

มองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้ว เมื่อถึงร้านเหล้าเซนส์เดินไปหาซี ไทม์เดินไปเข้าห้องน้ำพอจะกลับไปหาเซนส์เสียงของซีที่เมามายก็ดังขึ้นตรงโต๊ะที่เขาแทบจะหลับฟุบ

“นายทำบ้าอะไร นายไปให้ความหวังไทม์ทำไม”

“พูดอะไรน่ะซี”

“พูดเรื่องจริงไง ก็นายไม่ได้รักไทม์”  ไทม์ตัวชาวาบนิ่งงันแอบฟังเงียบๆ

“ มะ..” เซนส์จะเอ่ยกลับแต่ซีขัดก่อน

“ฉันไม่เชื่อว่านายจะเปลี่ยนใจได้ง่าย ทั้งที่นายรัก….” ซีกลืนคำพูดนั้นแล้วสะบัดหัว “ท่าทางฉันจะเมาแล้วจริงๆ  ฉันก็แค่เป็นห่วงไทม์”

“นายแน่ใจเหรอว่านายพูดแบบนี้เพราะเป็นห่วงไทม์ นายรู้หรือเปล่าว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไร”

“ฉะ..ฉันเป็นห่วงไทม์จริงๆ”  ซีเอ่ยเสียงสั่น

“เหอะ นายรู้ไหมนายพูดเหมือนหึงฉัน….นายก็รู้ว่าฉันรักนาย!....แต่….”

คำว่ารักทำให้ไทม์เข่าอ่อนแทบทรุด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม ค่อยๆเดินไปหาคนทั้งสองด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เขามันโง่….โง่….เขารักกันแต่เพราะโง่ถึงดูไม่ออก….นึกว่าถูกรักแต่ไม่เลย….

“ไทม์” เซนส์เอ่ยเรียกคนตัวเล็กด้วยคำพูดแผ่วเบา “ไทม์อย่าเข้าใจพี่ผิดนะ”

“ฮึก..ก..ผมเข้าใจ..เข้าใจแล้ว…เข้าใจแล้ว!!” ไทม์วิ่งออกไปนอกร้าน ทั้งเซนส์และซีต่างวิ่งตามมา

….เจ็บปวดหัวใจ เจ็บยิ่งกว่าเรื่องใดที่เคยเผชิญ จะข้ามไปอีกฝั่งของถนนหากแต่ขากลับหยุดนิ่งเมื่อถูกเรียก

“ไทม์!”

“อย่าตามมานะ พี่ไม่ต้องมาแล้ว! ผมจะไปเอง”

“ไทม์ฟังพี่ก่อน….พี่ระ….ไทม์ระวัง!!” เสียงตะโกนดังขึ้น ไทม์มองด้านหน้าที่มีแสงไฟจากรถยนต์สาดเข้ามา เซนส์รีบวิ่งไปหาเพื่อช่วยแต่ไม่ทันแล้ว นอกจากจะช่วยไม่ได้เขายังถูกรถเฉี่ยวชนกระเด็นออกห่างไป ระหว่างที่ไทม์ลอยคว้างกลางอากาศสายตาเหลือบมองมองนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาเที่ยงคืน จากนั้นทุกอย่างก็ดำมืด

……………………………….

เรื่องราวในอดีตทำให้ไทม์ยืนร้องไห้เมื่อจำความได้ เช่นเดียวกับเซนส์ที่ร้องไห้และจำได้ไม่ต่างกัน

เซนส์มองสภาพคนตรงหน้าแล้วร้องไห้หนัก “พี่ขอโทษที่….ลืมไทม์….”

ไทม์ส่ายหน้า “พี่ไม่ต้องขอโทษหรอกพี่ลืมผมไปน่ะถูกแล้วแต่ผมผิดเองที่มาหาพี่…ถ้าผมจำได้เร็วกว่านี้ผมก็คงไม่มาหาพี่หรอก”

“ไม่….พี่รักไทม์!.…”

“ไม่ใช่…พี่…ฮึก…พี่รักพี่ซี…”

“พี่รักไทม์! เชื่อใจพี่”

สภาพร่างกายที่น่ากลัวค่อยๆกลับมาเป็นไทม์คนเดิม

“อย่าหลอกตัวเองเลยพี่รักพี่ซี พี่คบกับผมเพราะพี่อยากประชด”

“ไม่ใช่! พี่รักไทม์! ให้พี่อธิบายเถอะ” เซนส์จะเดินไปใกล้แต่ไทม์ร้องห้าม

“อย่าเข้ามา พี่รู้แล้วว่าผมไม่ใช่คน! อย่าเข้ามา!” ไทม์หันหลังให้และร่างกายก็ค่อยๆหายไป

“ไทม์! ไทม์!” เซนส์รีบเข้าไปหาแต่ไม่ทันแล้ว “อยู่ไหน ออกมานะ! ออกมาหาพี่!”

“เซนส์ คุยกับใครน่ะ….” ซีเอ่ยเสียงสั่น

“ซี! ฉันจำทุกอย่างได้หมดแล้ว เรื่องไทม์…ฉันจำได้หมดแล้ว!....”

ซีเบิกตากว้าง

“ทำไมไม่บอกฉัน! ว่าไทม์เป็นใคร ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ฉันจะรักไทม์ตั้งแต่เจอกันแล้ว”

ซีนิ่งอึ้ง “ฉันขอโทษ”

“ถ้าไทม์ไม่มาหาฉัน ทั้งชีวิตฉันคงลืมไทม์ไปแล้ว”

“พูดบ้าอะไรของนาย ไทม์ตายไปแล้ว! จะมาหานายได้ไง!”

“.…แต่ฉันเห็นไทม์! ไทม์มาหาฉัน ฉันบอกทุกคนตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันเห็นวิญญาณได้และครั้งนี้ฉันเห็นไทม์!”

“เซนส์…” ซีจะเข้าใกล้แต่เซนส์ถอยห่าง

“อย่าเข้าใกล้ฉัน! เพราะนาย....ทั้งที่ฉันรักไทม์ไปเเล้วเเต่นายยังจะรื้อฟื้น....เพราะนายไทม์ถึงตาย!...”

“ฉัน….”

“อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” เซนส์ชี้หน้าว่าเพื่อนที่เคยรักแล้วเดินจากไปคล้ายคนเสียสติ

ปล่อยให้ซีได้แต่ร้องไห้อย่างปวดใจ

ความคิดเห็น