นิยายสายดาร์ก อินได้แต่อย่าเครียดกันนะเออ (เก๊าเป็นห่วง//จิ้มๆ) #ดีแลนสายโหด #คริสสายเกรียน #DylanChris

ชื่อตอน : Christian : 3 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2560 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Christian : 3 [100%]
แบบอักษร

**แก้ไข9/05/60


3

                ผลัก! ตุบ!

                เป็นอีกครั้งที่ผมถูกเหวี่ยงเข้ามาในบ้านหลังนี้ ครั้งนี้ผมไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นต่อว่าพวกนั้น ความจุกที่ท้องเพราะโดนชกก่อนจะถูกลากกลับมายังไม่จางหายไปเลย

                ตอนนี้สี่สหายมารวมกันครบแล้ว นายซีมองผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ หางคิ้วเขามีเลือดแห้งกรังเกาะติดอยู่ ท่าทางโกรธเอามากๆ ผิดกับที่เหลือที่มีท่าทางเคร่งเครียด

                ดีแลนเดินตามมาสมทบทีหลัง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับคลายเนคไทบนคอออก ปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วพับขึ้นครึ่งหนึ่ง

                “อยู่ดีไม่ว่าดี” ดีแลนกระชากข้อมือผมลุกขึ้นไปหา หน้าผมเกือบชนกับคางเขาเพราะยั้งตัวไว้ไม่ทัน “วิ่งออกไปในสภาพแบบนี้ ถ้าคนที่เจอไม่ใช่พวกฉัน คิดว่านายจะรอดเหรอ”

                ผมพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งขัดขืน ดีแลนก็ยิ่งบีบมันแน่นขึ้นจนปวดไปหมด

                “เจ็บ” ผมไม่เถียงเขาสักคำเรื่องหนีเพราะรู้ว่าเถียงไปก็ไม่ช่วยอะไร หลักฐานคาตาแถมผมก็ตั้งใจหนีจริงๆ แก้ตัวไปรังแต่จะทำให้เจ็บตัวมากขึ้น

                “อวดเก่ง...ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าแถวนี้มีอะไรยังจะกล้าไป”

                “ให้ผมไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอยู่ไม่รู้ชะตากรรมอยู่ที่นี่” ผมพยายามแกะมือดีแลนออกแต่ไม่เป็นผล จนต้องเลิกล้มความพยายามไปแล้วยืนจ้องหน้าเขาอย่างท้าทายแทน

                “ไปตายเอาดาบหน้า หึ! รู้จักที่นี่น้อยไปน่ะสิ” ดีแลนเหวี่ยงร่างผมไปให้พวกสี่สหาย พวกนั้นรับไว้ได้ราวกับรู้กันแล้วล็อกแขนผมไว้ทั้งสองข้างไม่ให้ดิ้นหนี

                “เดี๋ยวจะสาธิตให้ดู ว่าไปตายเอาดาบหน้าของนาย มันเป็นยังไง”

                “ดีแลน!” ผมเบนหน้าหนีเมื่ออยู่ๆเขาก็เข้ามาประชิดตัวผม ใช้จมูกถูไถไปตามซอกคอแล้วใช้ปากขบเม้มจนเจ็บจี๊ด ผมร้องลั่นด้วยความตกใจแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจเลย นายซีนายดีที่จับผมอยู่นิ่งเฉยดูเจ้านายตัวเองลวนลามผมราวกับนี่เป็นเรื่องธรรมดา

                “หยุดนะ! เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ผมเป็นผู้ชายนะ ดีแลน!”

                “ทำไม ข้างนอกน่ะ ยิ่งกว่านี้อีกนะ” ดีแลนไม่พูดเปล่า มือเย็นเยียบลูบไล้ไปตามกายผม มือข้างหนึ่งลูบขึ้นมาจากต้นขา ดึงเอาผ้าเช็ดตัวผืนน้อยที่ผมพันอยู่ร่นขึ้นมาเรื่อยๆ

                ไม่นะ...พอได้แล้ว...อย่า...

                “พอที! ฮึก...” ผมทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง น้ำตาแห่งความโกรธและอับอายไหลคลอหน่วย ป่าเถื่อน การกระทำเมื่อกี้มันป่าเถื่อนเหลือเกิน ผมรู้ว่าผู้ชายสองคนจะรักกันหรือมีอะไรกันไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าหากทั้งสองรักกัน แต่นี้มันไม่ใช่!เขากำลังทำร้ายผม ต่อหน้าลูกน้องของตัวเอง ต่อให้เขาไม่อายแต่ผมอาย ผมรักศักดิ์ศรีพอที่จะไม่อยากถูกย่ำยีต่อหน้าใครแบบนี้

                “แค่นี้ยังรับไม่ได้ ฉันขอเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย อย่าวุ่นวาย ไม่งั้นมันไม่จบแค่แบบเมื่อกี้แน่ กลับห้องนายไป แล้วอย่าออกมาจนกว่าฉันจะอนุญาต” ผมวิ่งออกไปทันที ไม่ใช่ว่ากลัวแต่ผมไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น นาทีนี้แม้แต่คุณเซบาสเตียนที่ผมเคารพ ผมยังไม่กล้าสู้หน้าเลย


“ให้ขึ้นไปจัดการให้เรียบร้อยไหมครับ”

                “ไม่ต้องหรอก วันนี้น่าจะไม่กล้าออกไปไหนอีก นายไปทำแผลแล้วก็พักซะ”

                “ครับ นาย”

                “นายท่าน อย่าหาว่าผมอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะครับ แต่ว่าเมื่อกี้...” นายเอพูดขึ้นหลังจากที่คนอื่นๆออกไปหมดแล้ว

                “ช่างมันเถอะ ถ้ามันใช้กำราบหมอนั่นได้ต่อให้ต้องทำมากกว่านี้ฉันก็จะทำ”

                “แต่ผมเป็นห่วงว่านายจะ...ไม่มีอะไรครับ เชิญนายพักผ่อนตามสบาย มีอะไรก็เรียกใช้ผมได้เลยนะครับ”

                “ขอบใจมาก” นายท่านของทุกคนในบ้านพูดจบก็เดินเข้าไปตบบ่าลูกน้องคนสนิทก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

นายเอได้แต่มองตามแผ่นหลังของเจ้านายไปอย่างเป็นห่วง การกระทำเมื่อกี้ที่เจ้านายเขาทำเหนือความคาดหมายของเขามาก ดีแลนไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน คริสเตียนเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์จริง แถมยังกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้านายของเขาอีก ดีแลนเป็นพวกชอบความท้าทาย น่ากลัวว่านานวันเข้าจะสนใจคริสเตียนจนถอนตัวไม่ขึ้น ยิ่งเจ้านายเขาเก็บคริสเตียนไว้โดยที่ไม่ทำอะไรแบบนี้ เขายิ่งกลัวว่าสักวันคริสเตียนจะเป็นปัญหาให้เจ้านายของเขาได้ หรือบางที...เขาควรจะจัดการเองเลยดีไหม


ปังๆๆ

“เปิดประตู” ดีแลนเดินขึ้นมาถึงข้างบน กะว่าจะเข้าห้องพักของตัวเองแต่สายตากลับเหลือบไปเห็นบานประตูใกล้ๆที่ใช้เป็นห้องขังพ่อบ้านตัวเอง สองเท้าก้าวมาหยุดที่หน้าห้องนั้นอย่างไม่รู้ตัว แต่พอจะเปิดเข้าไป ปรากฏว่ามันล็อกไว้จากด้านใน

“ฉันสั่งให้เปิด”

ปังๆๆๆ

“คริสเตียน! อย่าคิดว่าฉันจะเข้าไปไม่ได้นะ” ยิ่งเคาะเสียงข้างในก็ยิ่งเงียบ

ปังๆๆๆๆ

“คริสเตียน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้” เกิดอะไรขึ้นข้างใน ทำไมไม่มีเสียงอะไรเลย หนีไปแล้ว...หรือว่าจะ...ฆ่าตัวตาย

บ้าน่า!

“ไปเอากุญแจมา!” ดีแลนร้องสั่งใครสักคนในบ้าน นายบีที่อยู่ใกล้ๆได้ยินคนแรกรีบวิ่งเข้าไปเอากุญแจในห้องทำงานของดีแลนมาไขเปิดประตูให้

เมื่อประตูเปิดออก วัตถุบางอย่างก็ลอยพุ่งเข้าใส่ทั้งสอง ดีแลนเอี้ยวตัวหลบได้ทันท่วงที แจกันใบใหญ่กระแทกฝาผนังแตกดังเพล้ง เศษกระเบื้องกระจัดกระจาย มีชิ้นหนึ่งกระเด็นมาบาดแก้มของดีแลนเป็นขีดเล็กๆแต่เรียกเลือดออกมาได้ชัดเจน

ดีแลนใช้หัวแม่มือสัมผัสรอยแผลเล็กแต่แสบบนใบหน้า หยดเลือดที่ติดมือมาทำเอาเลือดขึ้นหน้าพุ่งไปหาตัวต้นเหตุทันที

“เป็นบ้าอะไรฮะ!” ดีแลนกระชากตัวผมเข้าไปหาอย่างแรง แววตาเขาโกรธขึงพร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้าได้ นั่นแหละดี นี่แหละที่ผมต้องการ โกรธเข้าไป โมโหเข้าไปแล้วฆ่าผมซะ ผมฆ่าตัวตายเองไม่ได้เพราะเคยให้สัญญากับคุณเซบาสเตียนไว้แล้ว ถ้าเขาฆ่าผม ก็ถือว่าผมไม่ผิดสัญญา

“ฆ่าผมสิ ผมทำคุณเจ็บนี่” ผมแสยะยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย เอาเลยโกรธผมให้มากๆแล้วลงมือซะ จะใช้มีดแทงหรือเอาปืนยิงก็ทำเลย

“นายได้ตายสมใจแน่ ตายคาเตียงฉันนี่แหละ มานี่!”

“ดีแลน! หยุดนะ” ผมถูกกระชากออกจากห้องไปที่ห้องนอนของดีแลน ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ไม่ควรจะเป็นแบบนี้ “ปล่อย!”

ดีแลนเหวี่ยงร่างของผมขึ้นเตียงแล้วพุ่งมาคร่อมไว้ ผมกลิ้งตัวหลบได้ทันแล้วเตรียมวิ่งหนี แต่เขาคว้าข้อมือผมได้ ดึงผมกลับมาแล้วชกเข้าที่ท้องผมอย่างแรง ผมเจ็บจนจุก ตัวงอหมดแรงโดนเหวี่ยงกลับเตียงอย่างง่ายดาย ดีแลนทาบทับร่างกายของเขาลงมา ฉีกกระชากเสื้อผ้าของผมออกเป็นชิ้นๆ

“หยุดนะ!” หัวใจผมเต้นเร็วด้วยความกลัว “หยุด! อย่าทำแบบนี้...” มือทั้งสองข้างของผมถูกจับกดไว้ข้างหัว      ดีแลนซุกหน้าลงกับซอกคอผม สูดดมและขบเม้มอย่างขาดสติ ผมพยายามดิ้นพล่านสุดแรงแต่ไม่อาจสู้แรงเขาที่อยู่ด้านบนได้เลย

ริมฝีปากร้อนของเขาไล่ลงมาตามไหปลาร้าและแผงอกกว้าง ครอบครองยอดอกที่ชูชันแล้วดูดดึงมันจนผมแอ่นอกสะท้านเฮือก ลิ้นร้อนหยอกล้อกับมันราวกับของเล่น ฟันคมขบกัดลงไปจนผมร้องลั่นด้วยความเจ็บ

ดวงตาผมร้อนผ่าว รู้สึกท้อแท้กับตัวเองที่แม้จะออกแรงเต็มที่แต่เหมือนไม่ได้ช่วยให้รอดจากตรงนี้ได้เลย ผมไม่เคยคิดที่จะมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน ยิ่งโดยเฉพาะเป็นฝ่ายถูกกระทำแบบนี้ แล้วครั้งนี้ผมจะโดนเขาทำแบบนั้นจริงๆเหรอ

“อย่า...” หยดน้ำตาผมไหลออกจากหางตา “ปล่อยผมไป ผมจะไม่บอกใครเรื่องที่เกิดขึ้น ผมจะทำเหมือนไม่เคยเจอคุณ เราจะไม่รู้จักกัน อย่าทำแบบนี้กับผม ไม่เอา...”

“แค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ” ดีแลนเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างสมเพช สองมือของผมกำแน่นจนรู้สึกได้ถึงเล็บที่จิกเข้าไปในเนื้อ มันเจ็บ และสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ผมกำลังกลัว กลัวมากกว่าการถูกจับไปทรมานเสียอีก

ดีแลนแค่นหัวเราะครั้งหนึ่งก่อนจะลุกออกจากตัวผม ผมรวบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของตัวเองมาบังเนื้อตัวแล้วกอดตัวเองไว้แน่น นอนขดตัวสั่นอยู่บนเตียงไม่กล้ามองหน้าเขากลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจทำอะไรผมขึ้นมาอีก

“อย่าได้ทำตัวพยศกับฉันอีก เข้าใจไหม” ผมพยักหน้าตอบแรงๆ แค่นี้ก็พอแล้วขอแค่ไม่ถูกเขาทำอะไรก็พอ ตอนนี้นาทีนี้ ให้ผมทำอะไรก็ได้ขอแค่หลุดจากเหตุการณ์บ้าๆนี้ไปที

ดีแลนเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ผมนอนสั่นอยู่บนเตียงคนเดียว ผมไม่เคยกลัวมากขนาดนี้มาก่อน การเห็นคนจำนวนมากถูกฆ่าตายต่อหน้ายังไม่ทำให้ผมสั่นได้ขนาดนี้ 

 “ช่วยผมด้วย...คุณเซบาสเตียน”


“ส่งคนไปเก็บกวาดห้องนั้นให้เรียบร้อยด้วย”

“ครับนายท่าน”   

ดีแลนนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก ลูกน้องเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้เขาทำแผลเล็กๆที่เกิดจากม้าพยศตัวนั้น วันเดียวได้ถึงสองแผล ทั้งมือที่ถูกจิก ทั้งใบหน้าที่ถูกกระเบื้องบาด คริสเตียนเป็นคนเดียวที่ทำเขาเลือดออกแล้วยังมีชีวิตอยู่ดี ถ้าเป็นคนอื่น ไม่ตายก็โคม่า

“ห้องเละไปหมดเลยครับนาย น่าจะใช้เวลาสักวันสองวันถึงจะทำเสร็จ” ลูกน้องคนสนิทเดินมารายงาน คริสเตียนอาละวาดหนัก ขว้างปาข้าวของที่อยู่ในห้องกระจาย วันสองวันนี้คงต้องให้อยู่ในห้องเขาไปก่อน

“นายจะให้พวกผมไปทำความสะอาดห้องแขกให้นายพักก่อนไหมครับ”

“ไม่ต้องหรอก” ในเมื่อพยศจนทำห้องเละแบบนั้น คงต้องลงโทษให้อยู่ร่วมห้องกับเขาไปสักวันหน่อยแล้ว ตอนนี้  คริสเตียนเหมือนจะกลัวเขามาก แค่เขาก้าวเข้าไปในห้องตอนนี้น่ากลัวว่าเจ้าตัวคงได้ถอยห่างจากเขาเป็นแน่

ดีเหมือนกัน แกล้งซะให้เข็ด ให้นั่งหวาดระแวงเขาทั้งคืนเลยยิ่งดี

“เก็บของแล้วไปพักเถอะ คืนนี้ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว”

“ครับนาย” เหล่าลูกน้องที่พากันวุ่นวายเพราะคนคนเดียวรับคำก่อนจะปล่อยให้เจ้านายของตัวเองเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอน

                นายเอมองตามเจ้านายขึ้นไปอย่างเป็นห่วง คริสเตียนแค่วันเดียวสร้างรอยแผลให้เจ้านายเขาถึงสองครั้งสองครา แต่เจ้านายเขาก็ยังไม่ทำอะไรคริสเตียนสักนิด คงไม่ใช่ว่า...เริ่มจะสนใจแล้วหรอกนะ


*‘*คริส...คริส! ใจเย็นๆ รู้ไหมว่านายมีดีทุกอย่างยกเว้นเรื่องใจร้อนนี่แหละ’

*‘*คุณช่วยดูงานตรงนี้อย่างละเอียดให้ผมทีได้ไหม เสร็จแล้วก็ขึ้นไปพักนะ’

*‘*ไม่สบายเหรอ งั้นวันนี้คุณหยุดพักเถอะ ผมจะตามหมอให้นะ’

                “คุณเซบาสเตียน...” ชาตินี้ทั้งชาติผมจะหาเจ้านายดีๆแบบคุณได้อีกไหม ผมไม่น่ามาที่นี่เลย ไม่น่าเลยจริงๆ ผมอยากกลับบ้าน คุณช่วยมาพาผมกลับทีเถอะครับ

                “เซบาสเตียน? อ้อ เจ้าของโรงเรียนพ่อบ้านน่ะเหรอ อย่าบอกนะว่านายหลงรักเจ้านายตัวเอง” ผมสะดุ้งโหยง เด้งตัวขึ้นจากเตียงเมื่อเจ้าของเสียงเดินเข้ามาใกล้

                “คุณเข้ามาอีกทำไม” ผมรวบเสื้อบิดร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแดงไว้

                “ก็นี่ห้องนอนฉัน” ดีแลนเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน ผมรีบถอยร่นหนีไปอยู่มุมห้องด้วยความไม่ไว้ใจ “นายจะอยู่ตรงนั้นทั้งคืนก็ได้นะ แต่ห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด”

ดีแลนใช้แขนทับดวงตาตัวเอง ไม่นานลมหายใจก็เข้าออกสม่ำเสมอ

หลับแล้วเหรอ ผมขยับออกห่างจากเตียง ประตูห้องไม่ได้ล็อก ดึกขนาดนี้พวกสี่สหายเองก็คงหลับแล้ว ถ้าผมหนีตอนนี้ได้...

มือผมแตะลงบนลูกบิดประตู มันสั่น และไม่ยอมหมุนลูกบิดออกไปตามที่ใจต้องกาย ถ้าเขาจับได้ล่ะ ถ้าครั้งนี้ผมหนีไม่รอดอีกล่ะ เขาคงไม่ปล่อยผมไปเหมือนวันนี้แน่

ผมยืนลังเลอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ สุดท้ายความกลัวก็ชนะ ขาผมก้าวถอยกลับมาทิ้งตัวลงนั่งพิงผนังอย่างเหนื่อยล้า การกระทำของผมตอนนี้เรียกรอยยิ้มบางๆจากคนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้วได้ โดยที่ผมมองไม่เห็นมัน


ความคิดเห็น