ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5 - ลักพา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 128

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2560 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
5 - ลักพา
แบบอักษร

          

   “อี้อออ อ่อยอ๋มอ๊ะ!” เสียงครางอื้ออึงจากลำคอสวยดังประท้วงไม่ขาดสาย

              ตอนนี้สภาพร่างกายผมไม่ต่างจากคนเป็นอัมพาตมากนัก เพียงแต่มีผ้าปิดที่ตา เทปปิดปาก แขนและขาถูกมัดแน่นขยับไปไหนไม่ได้อยู่ที่เบาะหลังของรถคันหนึ่ง มีผู้ขับคือไอ้ลุงหนวดคนนั้น ซึ่งตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าเขาจะพาไปที่ไหน ในใจภาวนาขอให้รอดจากเงื้อมือนี้ด้วยเถิด          

      

.

.

              ย้อนกลับไปช่วงหลังเลิกเรียน

              ตึก ตึก ตึก

              เสียงฝีเท้าบวกเสียงของลมหายใจกระหืดกระหอบดังก้อง ร่างบอบบางวิ่งหนีไปทางประตูด้านหลังโรงเรียนอย่างไม่คิดชีวิตเมื่อเจอกับสายตาที่ดูก็รู้ว่าร้ายแค่ไหน และพร้อมจะกระโจนใส่ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ตอนนี้ไม่ว่าอะไร ก็ขอเอาตัวรอดให้ได้ก่อน

                “แฮ่กๆ จบงานนี้กูคงเป็นนักวิ่งชัวร์” ร่างบางบ่นงึมงำเบาๆ กับตัวเองทันทีเมื่อวิ่งเข้ามาแอบในซอกตึกไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก

                เจ้าตัวนั่งลงกับพื้นเอาหลังพิงกำแพงรอเวลาให้ผ่านพ้นไป จึงค่อยๆ เอาหน้าโผล่พ้นกำแพงหันซ้ายขวาไปมาสอดส่องว่าคุณลุงหนวดตามมาหรือเปล่า ร่างบางลุกขึ้นยืนรอจนแน่ใจว่าอีกคนหาตนไม่เจอแน่ๆ แล้วค่อยเดินออกไปจากซอกตึกนี้

                “ไม่น่าแกล้งแรงๆ เลย ถ้าลุงนั้นเจอตัวคงโดนฆ่าแหง๋” แขนเรียวเล็กกอดกระเป๋านักเรียนแน่น

                พอเดินออกมาไม่ไกลจากที่ซ้อนตัวนัก ก็ถูกแขนแกร่งล็อคเข้าที่คอ ร่างบางดิ้นจากการเกาะกุม และพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทั้งกระทืบเท้าและเตะไปที่คนด้านหลังแต่ไม่สำเร็จ

                “ปล่อยผมนะไอ้ลุงบ้า ไอ้ลุงโรคจิต! ปล่อยสิ ปล่อย! อะ ... อื้ออ!!”

                ร่างบางหันไปด่าทอเจ้าของร่างสูงเสียงดัง แต่กลับโดนจู่โจมด้วยจูบอันร้อนแรง เจ้าของริมฝีปากหนาบดเบียดริมฝีปากอิ่มอย่างกระหาย ทั้งดูดดึงและขบเม้น

                ฝ่ามือหนาโอบกอดแผ่นหลังบอบบางให้อีกฝ่ายเข้ามาชิดเสียดสีกายแกร่งมากขึ้น ลิ้นร้อนไล่ต้อนเข้าไปในโพรงปากเล็กทันทีเมื่ออีกคนเผลอเปิดปากออก ร่างสูงหยอกล้อลิ้นเล็กอย่างไม่รู้จักเบื่อ ความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มทำให้อีกคนแทบคลั่ง หัวใจเต้นระรัว ร่างกายสั่นสะท้าน

                ในหัวของร่างสูงมีแต่ความต้องการอยากจะครอบครองร่างกายนี้

              และมากกว่านี้

              จนในที่สุดเขาก็กลับยอมผละออกจากริมฝีปากอิ่มที่ตอนนี้บวมเปล่งประกายจากน้ำหวานที่กลืนกลิ่นไม่หมด ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำใส สบตาปรือด้วยความยั่วยวนไม่รู้ตัว เขาจ้องมองใบหน้าหวานอย่างหลงใหล ยกมือขึ้นลูบแก้มนุ่มนิ่มที่มีสีชมพูจางๆ จากการหายใจติดขัดเมื่อครู่

              “หมดเวลาเล่นวิ่งไล่จับแล้วละน้องหนูปุน ต่อจากนี้ ...คือของจริง หึ”

                เสียงทุ่มต่ำกระซิบเบาๆ แต่กลับทรงพลังดังก้องข้างในอก ร่างบางนิ่งราวกับต้องมนต์และไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพราะสติตอนนี้ไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก

                เมื่อร่างสูงเห็นดังนั้น ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ค่อยๆ ช้อนตัวอุ้มร่างบางที่ยังมึนๆ ขึ้นแล้วเดินไปที่รถที่จอดรอไว้ก่อนแล้ว

               

.

.

                กลับมาปัจจุบัน

                เมื่อรถจอดนิ่งสนิท ประตูด้านคนขับถูกเปิดออก ร่างสูงเดินลงมาเปิดประตูด้านหลังค่อยๆ อุ้มร่างของเหยื่อตัวน้อยออกมา ใช้เท้าดันประตูรถให้ปิดลงแล้วเดินเข้าไปในที่พัก

                แม้ตลอดทางที่เหยื่อตัวน้อยเอาแต่ส่งเสียงร้องอื้ออึงประท้วงและดิ้นไปมาก็ไม่ทำให้อีกคนได้รำคาญใจมากนัก แต่กลับนึกสนุกมากกว่าเดิมเสียอีก

                พยศกับเขาให้มากๆ นั้นแหละดี

                เพราะถ้าอยู่ใต้ร่างของเขาเมื่อไหร่ ก็คงไม่มีเวลามาพยศอีก

                ร่างสูงปล่อยให้เหยื่อตัวน้อยลงบนเตียงนุ่ม จัดการแกะผ้าที่ปิดตาและเปิดเทปที่ปากออกให้ พอปากได้เป็นอิสระ เจ้าตัวก็ตะโกนออกมาทันที

                “อ๊ากกกกกกกกกกกก ไอ้ลุงบ้า ไอ้โรคจิต หื่นกาม ไอ้ลุงเถื่อนไม่มีพ.ร.บ. ไอ้ลุงบ้าๆๆๆๆ ผมจะแจ้งตำรวจมาจับลุง! เอาให้กินข้าวแดง ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดชีวิตเลย ผมจะฟ้องพ่อฟ้องแม่ว่าลุงจับผมมาทำไม่ดีกับผม จะฟ้องไอ้แฟลชว่าลุงลวนลามผม ให้มาจัดการกับลุงหัวแบะเลย ไอ้ลุงบ้า จะฟ้อง ฟ้องให้หมดเลย ฮืออออออออออ”

                คนฟังอยากจะกลิ้งขำให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เมื่อคนที่บอกจะฟ้องนู่นนี่นั้นพูดไม่หยุดปล่อยโฮออกมาระลอกใหญ่ แถมดิ้นไปมาจนจะตกเตียง

              น่ารักซะจนอยากจะทำให้ร้องมากกว่านี้

 

              “เลิกโวยวายได้แล้วหนูน้อย เก็บเสียงนายไว้ครางให้ฉันฟังดีกว่า” เขายกมือขึ้นเชยครางอีกคนขึ้นเล็กน้อยให้หันมาสบตา

              “ฮึก ...ไม่เอา ปล่อยผมนะ ผมจะกลับบ้าน!” เสียงสะอึกสะอื้นจากริมฝีปากอิ่มและน้ำใสๆ ไหล่รินมาตามพวงแก้มกลม ทำให้แววตาอีกฝ่ายระยิบระยับราวกับเจอของเล่นสนุก

              อยากจะเล่นให้พังคามือ

              กายใหญ่เคลื่อนกายขึ้นมาคร่อมร่างบางและจับมือมัดไว้กับหัวเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

              “ผ่อนคลายหน่อยเด็กดี เรากำลังจะเริ่มเกมกันแล้วนะ” เสียงทุ้มว่าอย่างขบขัน

              สายตาหื่นกระหายจ้องมาราวกับสามารถมองทะลุเนื้อผ้า นัยน์ตาสีดำทมิฬสื่อความต้องการที่ไม่ปิดบัง บรรยากาศรอบกายเริ่มทำให้ร่างบางอึดอัดกลัวอีกฝ่ายขึ้นมา ภายในใจของเหยื่อตัวน้อยกู่ร้องตะโกนดังลั่นว่า ต้องหนี

.

.

TBC

ตอนหน้าชื่อตอนว่า โรคจิตดีมั้ยอะ 555555555555555555

ความคิดเห็น