ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 18 100%

ชื่อตอน : Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 18 100%

คำค้น : แทน, จ๊ะจ๋า, รัก, แฟนเด็ก, Tan, Jaja, Love sis, วัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2560 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 18 100%
แบบอักษร

“นี่มันอะไรกัน ทะ...ทำไมถึงได้มีประกาศการล่าตัวฉัน” ฉันถือกระดาษตราสัญลักษณ์หัวกะโหลก และมีรูปฉันขึ้นหัวว่าประกาศจับ

นี่มันอะไรกัน?

ใครมันทำแบบนี้?

“มีคนใส่ร้ายพี่ ว่าพี่พาพวกผมไปฆ่านายใหญ่ขององค์กรนักฆ่าและจับตัวยูริมาทรมาน มันเอากล้องวงจรปิดให้คนในองค์กรดูพวกมันเลยลงมติว่าให้ล่าตัวพี่มาลงโทษ”

“ไอ้มิโน!” ต้องเป็นมันแน่ๆ

เพราะมีมันคนเดียวที่จะทำเรื่องเลวๆแบบนี้ได้ เพราะมันมีอำนาจรองจากนายใหญ่ แล้วยูริรู้เรื่องนี้รึยังนะ

“ยูริเรื่องนี้รึป่าว?”

“ผมคิดว่ายังครับ เพราะวันนี้ผมยังไม่เห็นยูริออกมาจากห้องเลย” นั่นนะสิเพราะฉันก็ไม่เห็นยูริเหมือนกัน

“แล้วฟรานซิสล่ะ?” หมอนั่นดูแลยูริอยู่

“กลับไทยไปแล้วครับ พอดีมันต้องไปดูคาสิโนแทนผม” มาไวกลับไวจริงๆ

“แล้วเรื่องนี้เราจะจัดการยังไงดี” ฉันถามความคิดเห็นจากแทน เพราะนี้มันเป็นเรื่องใหญ่มากๆถ้าหากทางองค์กรรวมตัวกันตามล่าฉันเพียงคนเดียว

มีประกาศล่าหัวฉันขนาดนี้ นักฆ่าองค์กรไหนก็อยากจะทำทั้งนั้น ยิ่งพวกมันรู้ว่าฉันเป็นใครพวกมันก็ยิ่งต้องการให้ฉันตายเพื่อแสดงถึงอำนาจว่าพวกมันสามารถทำลายฉันได้ แก๊งอื่นจะได้ไม่กล้าหือกับพวกมัน

“พี่คงต้องหลบอยู่ที่บ้านซักพักครับ ที่เหลือผมจะจัดการเอง”

“แต่มันอันตรายมากๆเลยนะแทน นักฆ่ามันไม่เคยปราณีใคร”

ฉันอยู่ในองค์กรนี้ฉันรู้ดี ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนก็ไม่มีคำว่าเพื่อนหรือครอบครัว พวกเราทำงานด้วยกันเพื่อผลประโยชน์ ใครทำดีก็จะมีคนเข้าหาเยอะ ถ้าใครทำไม่ดีก็จะถูกกากหัวและถูกฆ่าเงียบๆ

“แล้วพี่คิดว่าผมเคยปราณีใครมั๊ยครับ? ผมเป็นยังไงพี่ก็น่าจะรู้ดี ผมไม่ยอมให้ไอ้มิโนมันได้ใจไปมากหรอกครับ” ยิ่งนึกถึงตอนมันกำลังทำร้ายพี่จ๊ะจ๋าผมก็ยิ่งไม่ควรปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตาทำเรื่องเลวอีกต่อไป

ผมไม่ให้พี่จ๊ะจ๋ามือเปื้อนเลือดคนเลวแบบมันหรอก คนอย่างมันต้องเจอกับคนอย่างผม ถ้ามันคิดว่ามันเจ๋งได้ผมก็คิดว่าผมก็เจ๋งเหมือนกัน

“เอาจริงเหรอ? ตอนนี้พี่มิโนมีอำนาจและลูกน้องมากขึ้นแล้วนะ” เป็นห่วงมากๆ ยิ่งรู้ว่ามันกำลังดูแลตำแหน่งนายใหญ่ยิ่งคิดหนัก

คนในองค์กรต้องเชื่อให้สิ่งที่พี่มิโนกล่าวหาฉัน 90% แน่นอน

“แล้วผมไม่มีอำนาจตรงไหน?” แล้วจะทำเสียงหงุดหงิดเพื่อ?

“ฉันแค่เป็นห่วงนาย ฉันผิดตรงไหนทำไมต้องทำเสียงหงุดหงิดใส่ด้วย” ฉันเบะปากใส่แทนพร้อมกับสะบัดบ๊อบเดินหนี

อยากจะทำอะไรก็ทำเลย ฉันไม่ห่วงนายแล้วไอ้เด็กบ้า เชอะ! 

ฉันสะบัดหน้าแล้วเดินหนี 

งอนผัวเด็ก ชิ!

หมับ!

“อย่างอนสิครับ” แทนเดินมากอดฉันจากด้านหลัง

“ผมน่ะทำทุกอย่างได้เพื่อพี่ ผมจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์ระยำแบบนั้นได้อีก ใครแตะต้องพี่ ผมจะฆ่าพวกมันให้หมด พี่แค่นอนหลับสบายๆรอท้องลูกของผมก็พอ”

วกเข้าเรื่องนั้นตลอด

“ให้เงินฉันใช้สิ แล้วฉันจะทำหน้าที่เป็นแม่บ้านให้นาย”  คิกๆหลอกขอตังผัวเด็กมันสนุกนะ

“ได้ครับ เดี๋ยวผมให้บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินให้พี่ แต่พี่ห้ามต่อสู้ จับปืนหรือฆ่าใครอีกเด็ดขาด”

“จ้า”

“ถ้าพี่เป็นคนแก่ที่น่ารักพี่ก็จะได้รางวัล แต่ถ้าพี่ขัดคำสั่งผมผมจะจับพี่โยนขึ้นเตียงและปล้ำจนกว่าพี่จะหายดื้อ”

“อืม ไม่ดื้อหรอก ถ้ามีเงิน”

“เอาบัตรไปครับ” แทนยัดบัตรเครดิตใส่ในมือฉัน

“ขอบคุณ ^^” ฉันยิ้มรับร่า มีเงินใช้โดยที่เงินในบัญชีฉันไม่ลดซักบาท ของเงินใช้ไปงั้นแหละฉันไม่ใช้หรอก

“ทีนี้ก็อยู่บ้านนะห้ามออกไปไหน อยากกินอะไรสั่งผม แค่ผมคนเดียวคนอื่นผมไม่ไว้ใจ”

“โอเค” ดีใจจังผัวเด็กดูแลดี

Tan Part

“จับเวรยามตรวจรอบคฤหาสน์ทุกๆ 4 ชั่วโมง มีอะไรผิดปกติแจ้งมาที่ฉัน แล้วก็ห้ามให้พี่จ๊ะจ๋าออกไปจากนอกเขตบ้านเด็ดขาด” ผมสั่งลูกน้องพ่อพี่จ๊ะจ๋าที่ยืนอยู่ที่ห้องโถงของบ้าน

“ครับคุณแทน”

ตอนนี้ผมมีหน้าที่ดูแลทุกอย่างในบ้านของพี่จ๊ะจ๋าในฐานะนายใหญ่ของแก๊งและหน้าที่ของคนรักของพี่จ๊ะจ๋า

“คุณแทนจะไปไหนครับ? ให้ผมขับรถไปให้มั๊ยครับ?” เลขาพ่อพี่จ๊ะจ๋าถามผม

“ผมขับไปเองครับ คุณอยู่ที่บ้านเถอะ”

“แต่ว่านายท่านสั่ง...”

“ผมดูแลตัวเองได้ครับ มันจะสะดวกกว่าถ้าเกิดเหตุร้าย”

“ครับ ผมจะให้คุณแทนไปคนเดียวก็ได้ครับ แต่บอกผมได้มั๊ยครับว่าคุณจะไปที่ไหน?”

เมื่อคืนในห้องทำงานพ่อพี่จ๊ะจ๋า

“นี่คือประวัติของมิโนและครอบครัว”

ฟรานซิสได้ให้ลูกน้องสืบข้อมูลของไอ้มิโนและครอบครัวมาและนัดผมและพ่อพี่จ๊ะจ๋าประชุม

“มิโน มีน้องสาวต่างมารดาชื่อครีมและมีพ่อชื่อ สุซาคุ”

“หมายความว่ายังไงฟรานซิส?” พ่อพี่จ๊ะจ๋าถามฟรานซิสอย่างตกใจ

ก็...ชื่อสุซาคุคือชื่อของเลขาคนสนิทของพ่อพี่จ๊ะจ๋า

“เลขาของท่านเป็นพ่อของมิโนและครีม”

“นี่หมายความว่าฉันกำลังเลี้ยงงูเห่าไว้ใกล้ตัวงั้นเหรอ?” พ่อพี่จ๊ะจ๋าถามฟรานซิส

“ครับ สุซาคุเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมดรวมทั้งการตายของภรรยาท่านด้วย”

“...”

“ผมพูดตามลูกน้องที่สืบเรื่องมาได้ สุซาคุได้ส่งลูกชายคนเดียวเข้าองค์กรนักฆ่าตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เพื่อที่เค้าจะได้ใช้ลูกชายทำงานให้ตัวเองเวลาที่ต้องการกำจัดศัตรู วันที่ภรรยาท่านเสียชีวิตคือวันที่ภรรยาท่านไปพบหลักฐานที่สุซาคุกำลังวางแผนที่จะรอบฆ่าท่าน จึงทำให้โดนฆ่าปิดปากต่อหน้าต่อหน้าจ๊ะจ๋า”

“ทำไมมันถึงทำแบบนี้กับฉันได้นะ ทั้งๆที่เราก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม”

“เพราะความโลภทำให้มิตรภาพไม่มีครับ”

ผมเข้าใจความรู้สึกพ่อพี่จ๊ะจ๋าดีว่าตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงที่รู้ว่าเพื่อนตัวเองคิดจะทำลายครอบครัวตัวเอง

“แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อไป ตอนนี้มีข่าววงในมาว่าองค์กรนักฆ่ากำลังตามตัวจ๊ะจ๋า” คนที่ปล่อยข่าวก็ไม่ใช่ใครนอกจากไอ้มิโน ผมมั่นใจ

“ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เองครับ”

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะแทน พ่อเกรงว่า...”

“ผมจะช่วยแทนเองครับ ผมขอเวลา 3 วันกลับไปเตรียมตัวที่เมืองไทยและจะกลับมาช่วยแทนกำจัดคนเลวครับ” ฟรานซิสพูด

“ฉันขอบคุณพวกนายมากนะที่ช่วยพวกเรา ฉันขอให้เรื่องนี้เรารับรู้กันแค่ 3 คนเท่านั้น ห้ามบอกเรื่องนี้กับจ๊ะจ๋านะแทน”

“ครับ” ผมก็ไม่อยากให้พี่จ๊ะจ๋าทราบเรื่องนี้เช่นกัน เพราะกลัวพี่จ๊ะจ๋าจะโกรธจนอยากแก้แค้นจะทำให้เสียแผนที่จะตลบหลังเสือ

“ส่วนเรื่องที่สุซาคุฉันขอให้ทุกคนทำตัวปกติเพื่อไม่ให้มันสงสัย จะจับคนเลวก็ต้องแกล้งทำดีกับมัน”

“ครับ/ครับ”

กลับมาปัจจุบัน

ผมเหล่ตามองสุซาคุที่ยืนฟังคำตอบจากผม

“ไปห้างครับ ผมจะไปซื้อของให้พี่จ๋า”

“อ่อ..ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ”

“ขอบคุณนะครับ...ที่เป็นห่วง” ผมยกมือตบไหล่ของสุซาคุ 

ผมเห็นมันกำมือแน่นและพยายามฝืนยิ้มให้ผม ผมชอบนักที่เล่นกับไฟ

ผมล่ะอยากจะรู้นักว่ามันจะทนเป็นคนดีได้นานแค่ไหน ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างสุซาคุจะหักหลังเพื่อนรักอย่างพ่อพี่จ๊ะจ๋าได้ และผมก็ไม่คิดเลยว่ามันจะร้ายได้ขนาดนี้ ทั้งที่มันก็ตีหน้าซื่อเป็นคนดีจนผมเองก็หลงเชื่อ

ลูกพยายามทำร้ายลูก

พ่อก็พยายามทำร้ายพ่อ

เลวทั้งพ่อทั้งลูกจริงๆ

“คุณจะใช้รถคันไหนเหรอครับ?”

“ถามทำไมเหรอครับ?” ผมถามกลับเสียงนิ่ง

“ผะ...ผมจะได้ให้คนเช็ครถให้ครับ พอดีผมต้องไปทำงานด่วนให้นายท่าน”

“อืมมม...ถ้างั้นผมขอใช้รถคุณได้รึป่าวล่ะ แล้วคุณก็ใช้รถของพ่อพี่จ๋าแทน”

“อะ...เอ่อ...ผมไม่เคยขับท่านครับ”

“ไม่เคยก็ต้องฝึกไม่ใช่เหรอครับ? ผมขอยืมรถคุณไปก็แล้วกันนะครับ ส่วนนี่กุญแจรถของพ่อพี่จ๋าครับ” ผมจับมือสุซาคุแล้วยัดกุญแจรถใส่มือให้ไป

“ผมเกรงว่าท่านจะโกรธ ถ้ารู้ว่าผมขับรถท่านโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“ฮึ ก็ผมไงครับที่อนุญาตคุณ”

“!!!”

“อ่อ...ขับระวังๆหน่อยนะครับ…ผมเป็นห่วง ^^” 

ผมขับรถของสุซาคุออกมา เหลือบตามองกระจกหลังก็เห็นมันยืนกำหมัดแน่นมองตามรถผมที่ขับออกมาจากบ้านอย่างโมโห

“ใครที่กล้ามายุ่งกับเมียกู กูปล่อยให้ได้ใจไม่นานหรอก”

ว่าแล้วผมก็กดต่อสายหาฟรานซิส

‘ว่าไงน้องรักของพี่’

“อย่ามาพูดจาเลี่ยน นายอยู่ไหน?”

‘อยู่เมืองไทยสิถามแปลกๆนะ’

“บินมาญี่ปุ่นด่วน ไอ้แก่นี่มันเริ่มเก็บอาการคนดีไม่อยู่แล้ว”

‘แกไปกวนอะไรให้มันอารมณ์ขุ่นแน่ๆ’

“ก็นิดหน่อย เห็นทำหน้าซื่อเสแสร้งเป็นคนดีแล้วมันหงุดหงิด รีบๆมา”

‘ออกค่าเครื่องให้นะ’

“เออ!”

ติ๊ด!

ตัดสายเลย ขี้เกียจพูดกับมันมากเดี๋ยวแม่งได้เถียงกันตายอะ อย่าคิดว่าผมกับไอ้ฟรานซิสจะพูดดีใส่กันถาวรนะ แค่ตอนนี้เท่านั้นที่พูดดีด้วย

ผมขับรถมาเรื่อยๆ ไม่ได้จะไปไหนแค่คิดว่าหาอะไรทำปั่นหัวคนดีในคราบโจรเฉยๆ

ปัง!

มีคนยิงปืนใส่รถผม  ผมหันมองกระจกหลังก็เห็นเป็นรถเก๋งคันสีดำ 2 คันวิ่งไล่ตามตูดผมมา ผมรีบหักพวงมาลัยเพื่อหลบกระสุนที่พวกมันยิงมา  ผมคิดแบบนั้นแต่ทว่ารถที่ตามผมมันไม่ใช่รถธรรมดา เมื่อผมหยิบปืนที่พกมาด้วยยิงสวนกลับไป

ปัง! ปัง! ปัง!

รถฝั่งขวามือผมเป็นรถกันกระสุน ผมเลยลองมองไปหลังรถ ฮึ! มันสลับกันขับคนละฝั่งเพื่อให้ผมงง แต่ขอโทษทีที่กูฉลาดครับ ผมยิงไปอีกครั้ง

ปัง!

่รถคันที่ผมยิงไม่กันกระสุน แสดงว่าเป็นแค่ลูกน้องติดตามส่วนรถกันกระสุนเมื่อกี้คือรถของหัวหน้าของพวกมันแน่

ฮึๆ มึงจะเล่นกับกูใช่มั๊ย ได้!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

พวกมันระดมยิงใส่รถผมไม่มีหยุดผมก็หักพวงมาลัยรถหลบกระสุนไปมา กระจกรถ ประตูรถก็แทบพังเพราะรถคันที่ผมขับมันไม่ได้กันกระสุนอะไร

ปัง! ปัง!

ผมยิงไปที่ล้อรถคันที่ไม่ได้กันกระสุนจนยางรถมันแตกควบคุมรถไม่ได้ขับพุ่งลงข้างทาง ทีนี้ก็เหลือแต่รถของผมกับรถที่กันกระสุนนั้น ผมเหยียบคันเรงมิดเพื่อขับรถให้ห่างจากรถที่ตามมาให้มากที่สุด พอขับไกลเท่าที่ผมพอใจผมก็หักพวงมาลัยกลับรถเผชิญหน้ากับมันอย่างรวดเร็ว

บรืน! บรืน!

มือกำพวงมาลัยแน่น ตาก็มองไปที่รถที่ขับตามมาอย่างรวดเร็ว ผมกำลังเผชิญหน้ากับมัน ในเมื่อรถมึงกันกระสุนนักกูก็ขับรถชนแม่งเลย

บรืน! บรืน!

กูเหยียบคันเรงรอมึงแล้ว รีบๆขับมาสิ กูจะให้มึงระบมยันม้ามยันตับเลยมึง ผมกะระยะรถของมันผมก็เหยียบคันเรงจนคันเรงค้างและเปิดประตูกระโดดลงรถไป ส่วนรถกันกระสุนสุดเท่ของมันก็…

ปัง! โครม!

รถสองคันชนกันสะนั่น หน้ารถยับไม่มีชิ้นดี ผมเดินไปดูคนในรถก็เห็นมันนั่งมึนๆที่หัวแตกเลือดออกเป็นทางอยู่ที่ฝั่งคนขับ ส่วนไอ้คนที่มาด้วยสลบคาพับคาเบาะรถข้างคนขับ

“มึงออกมานี่!” ผมเปิดประตูรถได้ก็ลากคอไอ้คนขับออกมาจากรถและเหวี่ยงมันไปที่กลางถนน 

ตุบ!

โชคดีที่ไม่มีรถคันอื่นขับมา ไม่งั้นคงจะเป็นข่าวใหญ่น่าดูถ้ามีคนรู้

“อะอึก…อะ…ไอ้เหี้ย!” มันสบถคำหยาบใส่ผม

ไม่เจียมตัวเลยนะว่ามึงเสียเปรียบกูขนาดไหน

“ปากเก่งดีนิ ฮึ งั้นกูขอถามหน่อยสิว่าใครส่งมึงมา!?”

“ฮึๆ เก่งนักก็สืบเองสิไอ้โง่!” มันกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปากใส่ผมอย่างคนเหนือกว่า แต่โทษทีผมไม่ยอมให้ใครอยู่เหนือกว่าหรอก

“สืบเองงั้นเหรอวะ! งั้นก็แดกหมัดกูล่ะกันนะ”

ผัวะ! ผัวะ!

ผมต่อยไปที่ใบหน้ามันสองหมัด หน้าที่มึนอยู่แล้วก็ยิ่งมึนไปอีก เมาหมัดกูไปล่ะกัน

“ตอบกูมา ถ้าพูดไม่เข้าหูกูอีกแค่คำเดียวกูฆ่ามึงแน่!”

“ฮะฮะฮ่าๆ จะฆ่ากูก็ฆ่าดิ คิดว่ากูกลัวตายงั้นเหรอวะ!” ยังปากเก่งอยู่

“อ่าๆ ไม่กลัวตายก็ดีเพราะไอ้เหี้ยที่มากับมึงมันยังไม่ตาย กูไปถามมันแทนมึงก็ได้ ส่วนมึงก็ตายห่าอยู่ข้างถนนนี่แหละ”ผมดึงมีดสั้นที่พกติดตัวมาด้วยออกจากด้านหลัง มันเป็นมีดขนาดเล็กแค่เอาไว้แทงคอเฉยๆไม่ได้ตั้งใจจะให้แผลมันเวอะวะอะไร

“งั้นมึงก็เตรียมตัวตายเป็นผีข้างถนนซะ!” ผมกระชากคอเสื้อมันกำไว้ มือข้างที่ถือมีดก็ชูขึ้นพร้อมจะแทงไปที่คอมัน

“ยะ…อย่า”  พอมันเห็นผมเอาจริงแววตาที่เก่งกล้าก็สั่นไหวด้วยความกลัว

“เกิดกลัวตายขึ้นมาแล้วรึไง?” ผมถามมันเสียงนิ่ง มือก็ถือมีดจ่อที่คอมัน มันมองมีดในมือผมอย่างกลัวๆ ตัวสั่นไปหมดแล้วไอ้ลูกหมา

“กะกู…บะบอกแล้ว”

“งั้นมึงก็บอกกูมา!”ผมถามมันเสียงดังพร้อมกับใช้มีดจิ้มไปที่คอของมันจนเลือดซิบ

“มิโน คะคุณมิโนสั่งกูมา” ไอ้มิโนงั้นเหรอ?

แหม่! โคตรดีเลย สงสัยพ่อแค้นที่ผมเอารถมันมาขับเลยโทรไปฟ้องให้ลูกสั่งคนมาฆ่ากู ทำเป็นขบวนการของแท้(รึป่าว?)

ก็ยังอ่อนทั้งพ่อทั้งลูกนะที่ส่งลูกน้องฝีมือหมาไม่แดกมาฆ่ากูน่ะ

“แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน!” ผมถามมันกลับเพราะผมจะเป็นคนคุมเกมส์นี้บ้าง มันจะได้รู้รสชาติของคนที่ถูกตามฆ่า

“ยะ...ยะ...อยู่ที่…คลับ XX ครับ”

พอดีวันนี้ผมว่างซะด้วยสิ ไม่อยากไปรบกวนพี่จ๊ะจ๋าซักเท่าไหร่อยากให้เธอพักผ่อน ส่วนตัวผมเองไปหาอะไรที่มันสนุกๆทำดีกว่าเดี๋ยวค่อยกลับบ้านก็ได้

"ขอบใจ และลาก่อน" ผมพูดแค่นั้นมันก็ตกใจตาโตดิ้นเพื่อเอาตัวรอด

"ยะ...อย่า...ฆะ..."

ฉึบ!

“อะ…อึก…อึก...” ใบหน้าคนตรงหน้านิ่ง มีเลือดไหลออกมาที่คอและปาก 

ผมใช้มีดแทงคอมัน แทงจุดบอดที่ไม่ต้องเจ็บปวด

“โทษทีนะ พอดีไม่อยากให้มีคนปากบอนโทรไปรายงานใครน่ะ อโหสิกรรมให้ด้วยละกัน”

พึ่บ!

ผมปล่อยมือจากศพไอ้คนที่ผมเพิ่งแทงคอมันไปอย่างไม่ใยดีและเดินข้ามศพของมัน

อยากเป็นลูกน้องไอ้มิโนเองนิ ถ้าเป็นลูกน้องกูกูไม่ปล่อยให้ตายห่าแบบนี้หรอก

ผมกดโทรศัพท์โทรหาคนของพ่อพี่จ๊ะจ๋าสั่งให้เอารถคันใหม่มาให้และให้คนมาจัดการพวกเศษเหล็กและซากคนที่นี่ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคนหรูก็ขับมาพร้อมกับรถเก๋งอีก 2 คัน

“มาแล้วครับคุณแทน”

“จัดการด้วย ไอ้นั้นมันแค่สลบ” ผมพูดแล้วชี้ไปหาคนในรถที่นั่งคอพับสลบฝั่งเบาะข้างคนขับ ขนาดผมกับเพื่อนมันฆ่ากันตายมันยังสลบไม่รู้เรื่อง

“พามันไปขังที่ห้องมืด ส่วนศพไอ้นี่เอาไปโยนที่บ่อจระเข้ที่ไหนก็ไป จัดการพวกรถนี่ด้วยอย่าให้หลงเหลือหลักฐานตามถนน อ่อ เก็บเฉพาะรถของคุณสุซาคุนะ ส่วนคันนี้ลากไปเก็บที่บ้านให้หน่อยพอดีฉันจะเช็ค” ว่ากระจกกันกระสุนนี่ทำยังไง เพราะปืนผมแรงนะแต่เสือกยิงไม่เข้า ก็เลยอยากจะให้ฟรานซิสช่วยก๊อปปี้รถให้หน่อยแค่นั้นเอง จะถามว่าทำไมต้องก๊อปปึ้ด้วยเงินก็มี อืมมม…ขอเป็นความลับนะ

“ครับคุณแทน นี่กุญแจรถครับ”

“ขอบใจ ฝากบอกพี่จ๋าด้วยว่าเดี๋ยวซื้อขนมไปฝากห้ามโมโหที่กลับบ้านดึก” ต้องฝากบอกไว้ก่อนเดี๋ยวงอนอีก

“ครับ ^^” ยิ้มทำห่าอะไรล่ะ กูกลัวเมียกูผิดรึไงไอ้พวกนี้นิ พวกมันมองผมแล้วอมยิ้มกันใหญ่

“ห้ามยิ้ม...ทำงาน!” ผมพูดเสียงเข้ม

“คะ…ครับ” พวกมันถึงกับหน้าเจือนที่เห็นผมโหด กูก็แค่เข้มปิดบังความอายแค่นั้นเอง  ผมควงกุญแจรถเดินมาที่รถแลมโบกีนี่สีขาวและขับออกไปที่ คลับ XX รู้นะครับว่าผมไปที่นั้นทำไม

ผมรู้สึกว่าตัวเองแม่งมีกำลังขึ้นมาเมื่อได้ฆ่าคนติดๆกันหลายวันมานี่ เหมือนโรคจิต อาจจะใช่ นี่คือนิสัยอีกด้านของผมนอกจากจะนิ่งขรึมแล้วผมมักจะอารมณ์ดีผิดกับอีกนิสัย ถ้าได้ฆ่าคน ผมไม่ได้แสดงความเป็นของตัวเองให้ใครเห็นซักเท่าไหร่น่ะครับ

@คลับ XX

“มากี่ท่านครับ?”

“มาคนเดียว ขอที่โล่งๆปลอดคน อ่อ ขอที่ใกล้คุณมิโนด้วย”

“คุณรู้จักคุณมิโนได้ยังไง?” หืม? ดูเหมือนไอ้มิโนจะมาที่นี่บ่อยนะ เพราะพอผมพูดชื่อไอ้มิโน บอดี้การ์ดคลับคนนี้ถึงกับขมวดคิ้วมองหน้าผมใหญ่เลย

“ก็คุณมิโนบอกให้ฉันบอกนายไง นายใหญ่ต้องการคนคุมครองเดี๋ยวนี้มีพวกไม่ดีลอบฆ่าท่านตั้งมากมาย อ่อ แล้วก็ห้ามบอกคุณมิโนด้วยเพราะนี่คือความลับขององค์กร ฉันถูกจ้างมาโดยพ่อของคุณมิโน” ผมโกหกไปเพราะดูหน้าการ์ดของคลับแล้วจะเชื่อคนง่าย ฮึๆ

“ได้ครับคุณ?”

“ไท ผมชื่อไท” ผมใช้ชื่อปลอมไป

“ครับคุณไท เชิญตามผมมาครับ”

ผมเดินตามการ์ดของคลับมาจนถึงโซน VIP ชั้น3 ที่ไอ้มิโนมาดื่ม และนั้นก็ทำให้ผมได้เจอกับพี่ครีมด้วย พี่ครีมกำลังฟัดอยู่กับไอ้มิโนเลย ผมเบือนหน้าหนีไม่อยากมองความหน้าด้านของสองคนนี้ พี่น้องพ่อเดียวกันแท้ๆยังเอากันได้ ผมอยากจะอ้วก เวลาจูบไม่รู้สึกแปลกๆกันมั่งรึไง ก็อย่างว่าเลวกับเลวมันจะดีได้ยังไง ผมยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปสองคนนั้นไว้ เอาไปให้พ่อของพวกมันดูนะสิ คงจะสนุกไม่น้อยถ้าพ่อรู้ว่าลูกตัวเองทั้งสองคนทำอะไรเลวๆลับหลังตัวเองบ้าง

ผมน่ะไม่ลงมือเองหรอกครับ ยืนดูความวุ่นวายของครอบครัวนี้โดยที่พวกมันทำร้ายกันเองสนุกกว่าเยอะครับ ^_^

ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาสองพี่น้องที่กำลังฟัดกันหัวฟัดหัวเหวี่ยง กะระยะพอสมควร ขนาดผมเดินเข้าไปใกล้แล้วนะ สองพี่น้องก็ยังไม่รู้ตัวเลย อ่า แบบนี้ก็สนุกกว่าเดิมอีกนะสิ ไลฟ์ลงเฟสเลยเป็นไง  ผมกดไลฟ์จริงๆนะครับ ยืนถ่ายสองคนอย่างสนุกสนานก็มีเพื่อนในเฟสเม้นท์มากัน

SethNin >> ใครวะ? ขอใกล้อีกนิดหนึ่งชอบๆ 

MeeMee >> ผู้หญิงดูคุ้นๆนะ

และใครอีกหลายคนที่เข้ามาดู จะว่าผมเลวก็ได้นะ แต่พวกมันเลวกว่าที่เอากันในที่สาธารณะแบบนี้

“อึก...อ่าา...อ๊าาา” ท่านี้เด็ดแหะ

เป็นท่าที่พี่ครีมจับแท่งร้อนของไอ้มิโนใส่เข้าไปในตัวของตัวเองนะสิ อารมณ์มันครอบงำความปลอดภัยจริงๆ ถ้ามีคนมาฆ่าก็คงตายห่าคารูกันแบบนี้แหละ แต่ถึงผมจะมีโอกาสฆ่า ผมก็ไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะการเอาของพวกมันหรอกครับ ผมว่าโทรให้พ่อพวกมันมาดูสนุกกว่าเยอะเลย

“ฮัลโหลคุณสุซาคุมาหาผมที่คลับ XXหน่อยครับ พอดีน้ำมันรถหมดผมกลับบ้านไม่ได้ครับ”

‘ได้ครับ คุณแทนจะให้ผมไปหาตรงไหนของคลับครับ?’

“ตรงโซน VIP ชั้น 3 ครับ”

‘ได้ครับ อีก 10 นาทีถึงเลยครับ’ มาไวกว่านี้ยิ่งดี ฮึๆ

“ขอบคุณมากครับ ^^”

มันเริ่มสนุกแล้วล่ะสิ ครั้งแรกก็กะจะมาฆ่าแต่ทว่ามาเจอหนังสดไม่ฆ่าล่ะให้พ่อมันมาฆ่าลูกเองดีกว่า 

“คุณแทนครับ” สุซาคุเดินมาทางผมสีหน้านิ่ง สงสัยจะโกรธผมไม่หาย แต่ก็ขอบใจที่ตัวละครหลักมาเร็วกว่าที่คิด กำลังขย่มกันมันเลย

“เชิญนั่งก่อนครับ ดื่มกับผมซักหน่อยนะ ตั้งแต่เราทำงานด้วยกันมาเรายังไม่เคยดื่มด้วยกันเลย”

“จะดีเหรอครับ? คุณแทนอายุยัง…”

“ผมดื่มตั้งแต่อายุ 15 ครับ ไม่มีใครทำอะไรผมได้หรอกครับ”

“ครับๆ” จำเป็นต้องยอมไปเพราะตีหน้าซื่อเป็นคนดีใส่ผมอยู่ไง

“ถ้างั้นคุณนั่งฝั่งนี้นะครับเสียงเบาดี” ผมให้สุซามุนั่งฝั่งตรงข้ามสองพี่น้องนั่น เพราะถ้าสุซามุเดินมานั่งสายตาก็จะมองไปที่โต๊ะไอ้มิโนทันที

“คะครับ มิโน ครีม” สุซาคุกำลังเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามผมแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นลูกชายกับลูกสาวของตัวเองกำลังเริงร่าขย่มกันอย่างเมามัน ใบหน้ามีออายุแดงเถือกด้วยความโกรธ โกรธจนเห็นเส้นเลือดปูนที่ขมับ มือทั้งสองข้างกำแน่น 

พวกมึงตายแน่ ฮึๆ

“ผะ...ผมขอตัวซักครู่นะครับคุณแทน” สุซามุพยายามควบคุมน้ำเสียงพูดให้ดูปกติ 

“อ่า ครับ” ผมพยักหน้าให้ก็กระตุกยิ้มที่มุมปากตัวเอง ได้เวลาดูละครชีวิตแล้วล่ะทุกคน ^^



#จบตอนแล้วนะคะ

​ไรท์หายไปนานเพราะอยากอัพเรื่องริวกับฮันเตอร์ให้จบก่อน แต่ก็เห็นมีคนรอเรื่องแทนเยอะไรท์ก็เลยมาอัพค่ะ ^^

หลังจากที่ห่างหายไปนานแสนนาน ขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนรอ

ไรท์จะพยายามอัพนิยายให้ครบทุกเรื่องนะคะ แต่ก็คงจะเปลี่ยนมาอัพครั้งละ 50% แทนค่ะ

- ขอบคุณค่ะ -

ความคิดเห็น