facebook-icon Twitter-icon

ชอบใจก็ช่วยแจกดาวให้คนแต่งหน่อยนะจ๊ะ

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2560 16:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

ม่านไหมลายพยัคฆ์

บทที่ 19


หัวใจของเหวินเป่าเต้นไหวระรัวและร่างกายนั้นก็ยังสั่นสะท้าน ผิวหนังของเขาร้อนวูบวาบไปหมดเมื่อกลีบปากนุ่มราวกับกุหลาบสดแดงฉ่ำถูกริมฝีปากแห้งสากของชายชาติทหารครอบครองไว้จนหมดสิ้น ราวกับอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาอ่อนด้อยซึ่งประสบการณ์หย่งหนานจึงไม่ได้เร่งเร้าเอาแต่ใจ เขาค่อยๆและเล็มความหวานทีละเล็กทีละน้อยอย่างใจเย็นเพื่อให้เจ้าหนูตัวน้อยที่แสนไร้เดียงสาได้คุ้นเคยกับสัมผัสเย้ายวนที่พยัคฆ์เช่นเขากำลังสอนให้รู้จัก


ปลายนิ้วที่ประคองกรอบหน้างามแตะไล้มาถึงมุมปาก หย่งหนานกดน้ำหนักแผ่วเบาเพื่อให้ริมฝีปากนั้นเปิดทางให้เขาสอดลิ้นเข้าไปช้าๆ ร่างบางสะดุ้งจนเขาต้องโอบกอดเข้าไว้เพื่อให้ความตื่นกลัวนั้นพอจางหายไปได้บ้าง เขาค่อยๆเพิ่มน้ำหนักลงไปจนเหวินเป่าเผยอริมฝีปากกว้างขึ้น และเขาพลันตวัดลิ้นครอบครองลิ้นเล็กไว้ทันที


“อื้อ อึก”


หนุ่มน้อยในอ้อมกอดสำลักเบาๆหย่งหนานทำเพียงแค่ผละออกแค่เล็กน้อยให้เหวินเป่าพอได้สูดลมหายใจเพิ่มเติมเข้าไป หลังจากนั้นเขาก็ตวัดลิ้นเกี่ยวพันความหวานราวกับภมรหนุ่มที่กำลังไล่เก็บเกี่ยวน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ จมูกโด่งกดลงที่แก้มเนียนเพื่อสูดดมความหอมของเนื้อนุ่มจนชื่นใจ เพียงแค่เริ่มต้นหย่งหนานก็หลงไปกับความหอมหวานของเหยื่อที่เขากำลังครอบครองเสียแล้ว


“ว่าอย่างไรเล่าเด็กน้อยของฉัน”


หย่งหนานทวงคำตอบอยู่ข้างหู น้ำเสียงของเขาแทบจะไม่ได้หลุดลอดลำคอออกมาแต่เหวินเป่าก็ฟังได้ถนัดใจนัก กลิ่นกายของบุรุษผู้งามสง่าโรยรินเข้าจมูกชักชวนให้เตลิดจนมิอาจยับยั้งหัวใจไว้ได้อีก เหวินเป่าทั้งอยากจะวิ่งหนีเพราะความขัดเขินแต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะสัมผัสให้ลึกซึ้งถึงความปรารถนาต่อวีรบุรุษของเขา


“ผมเป็นชาย...”


“แต่ฉันรักเธอ”


ดูจะไปด้วยกันไม่ได้เลยกับบทสนทนานั้น หากแต่มันกลับต่อกันได้เป็นอย่างดี ดวงตาสองคู่สบประสานค้นคว้ากันอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวเพื่อรอคำตอบที่ต่างมีให้แก่กัน


“เธอมิได้รักฉันอย่างที่ฉันรักเธอหรืออากุย”


ปลายเสียงตัดพ้อทำให้เหวินเป่าใจหาย สีหน้าผิดหวังของหย่งหนานเป็นภัยต่อหัวใจจนต้องรีบวางมือเรียวไว้บนบ่ากว้างพร้อมทั้งละล่ำละลักคำตอบออกไปทันที


“ผมรักนายท่าน ผมเฝ้ารอนายท่านมาตลอดตั้งแต่เด็กๆและผมก็จะรักนายท่านตลอดไปนะครับ”


“ถ้าเช่นนั้นแล้ว เธอยินดีที่จะอยู่กับฉัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับฉัน อยู่เป็นคู่คิดให้กับฉันหรือเปล่าอากุย”


เหวินเป่าไม่คิดจะปฏิเสธ ต่อให้หย่งหนานไม่ร้องขอเขาก็ต้องการให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เขาอยากเคียงคู่กับหย่งหนานไม่ว่าจะด้วยสถานะใดก็ตาม


“ได้สิครับ ผมจะอยู่กับนายท่าน”


หย่งหนานลอบยิ้มในความมืด ดวงตากระจ่างใสบอกให้รู้ว่าเหวินเป่าเปิดเผยความในใจออกมาจนหมดสิ้น มันเป็นความยินดีอย่างที่สุดสำหรับหย่งหนานที่เขาได้รู้จักความรักอันแท้จริงหลังจากที่เขาใช้ชีวิตอยู่กับฟางซินด้วยหน้าที่ประกอบกับความสงสาร และตอนนี้หย่งหนานก็ไม่ต้องการรีรออะไรอีกต่อไปแล้ว


ร่างบางถูกประคองให้เอนกายกลับไปบนที่นอนนุ่มอีกครั้ง เหวินเป่าเบิกตากว้างเพราะรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อไปหากว่าแผ่นหลังแตะกับที่นอนไปแล้ว เลือดในกายวิ่งวนกันให้วุ่นหัวใจเต้นเร็วแรงทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความหวาดหวั่นในสิ่งที่เขาไร้ประสบการณ์


“นายท่าน เอ่อ คุณชายน้อยอยู่ด้วยนะครับ”


“เซียวจงหลับสนิทแล้ว เขาคงหลับยาวตลอดทั้งคืนตามประสาเด็กน้อย เธออย่าวิตกไปเลย”


หย่งหนานไม่หลงกล ดวงตาคมทอดมองใบหน้างดงามราวกับสวรรค์สร้างอย่างหลงใหล ความขัดเขินของเหวินเป่ายิ่งชักชวนให้เขาต้องการเป็นเจ้าของครอบครองทั้งหัวใจและร่างกายนี้ มือใหญ่ขยับถอดดึงเสื้อผ้าของเหวินเป่าออกทีละชิ้น หลังมือสัมผัสไปกับผิวนุ่มอย่างจงใจเพื่อสร้างความคุ้นเคยจนในที่สุดเหวินเป่าก็เหลือเพียงเรือนร่างงดงามนวลเนียนอวดสายตาอยู่ในความมืดสลัว


“อยะ อย่าจ้องแบบนั้นสิครับนายท่าน”


เหวินเป่าอับอายเหลือเกิน ดวงตาคมแสนดุยามสั่งการกับทหารทั้งกองทัพบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความพอใจเมื่อได้จ้องมองร่างกายของเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหวินเป่านึกอายจนต้องยกมือมาปิดบังจุดอ่อนไหวแต่กลับถูกมือใหญ่ขัดขวางด้วยการดึงมือเขาไปกุมไว้


“ร่างกายของเธองดงามมาก อย่าเขินอายไปเลยเด็กน้อยของฉัน รู้หรือไม่ว่าตอนนี้ฉันปรารถนาในตัวเธอมากแค่ไหน”


ไม่เพียงบอกกล่าวด้วยคำพูด หย่งหนานยังบอกด้วยการกระทำของเขา ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าตนเองอย่างรวดเร็วและเป็นฝ่ายอวดร่างกายแข็งแกร่งของตนบ้าง เหวินเป่าได้แต่กัดริมฝีปากตนเองเมื่อเขาไม่สามารถละสายตาจากร่างอันสมชายชาตรีได้ หย่งหนานสูง ไหล่กว้างหนา ผิวกายสีเข้มกว่าชาวจีนทั่วไปเพราะคร้ามไอแดดจากการที่ต้องฝึกปรือทหารในกองทัพ ปรากฏรอยแผลเป็นจางๆหลายรอยอยู่ตามแผ่นหลังและชายโครงแต่มันกลับช่วยเสริมให้ชวนมองมากขึ้นไปอีก แผงอกล่ำไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งเป็นลอนมาถึงกลางลำตัว


ไล่สายตามาถึงจุดกึ่งกลางกายเหวินเป่าก็ถึงกับสะดุ้ง แก้มนวลฉีดสีแดงเปล่งปลั่งจนหย่งหนานอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เขาเอนกายลงนอนตะแคงเคียงข้างพลางวางมือไปบนเนื้ออุ่นแล้วเลื่อนมือลูบไล้ ผิวกายของเหวินเป่าช่างนุ่มมือไปทุกสัดส่วน


หย่งหนานจูบเบาๆที่ลาดไหล่ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสูดดมความหอมของเนื้อกายที่ซอกคอระหง เขาขยับขึ้นไปทาบทับอยู่บนกายโปร่งบังคับไม่ให้เหวินเป่าขยับหลีกหนีเมื่อเขาปรนจูบขบเม้มทีละส่วน หนุ่มน้อยสะท้านไปเสียทุกจุดที่ริมฝีปากร้อนนั้นสร้างรอยสีระเรื่อแสดงความเป็นเจ้าของไว้บนร่างกายของเขา


“อื้อ นายท่าน!”


ผวาเฮือกเมื่อเป้าหมายใหม่ของหย่งหนานคือยอดอกสีชมพูสะดุดตาบนกายขาว เขาจูบมันเพื่อทักทายก่อนจะงับกลืนเข้าไปและโลมเลียด้วยปลายลิ้น ร่างบางแอ่นกายเข้าหาทันที เหวินเป่าตวัดแขนโอบกอดไปรอบลำคอของเขาอย่างไม่รู้ตัวขณะที่หย่งหนานวางมือร้อนของเขาไปบนต้นขานุ่มมือและบีบเค้นเบาๆ


“เธอหอมมากเลยรู้ไหม”


หย่งหนานเผลอรำพันออกมาอย่างติดใจ


 “ทั้งหอมและหวานจนฉันอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว”


ปากร้อนเลื่อนต่ำลงไปวนเวียนอยู่แถวท้องน้อยจนเหวินเป่าเกร็งไปหมดทั้งตัว เขาสะดุ้งอีกครั้งเมื่อจุดอ่อนไหวถูกกระชับกอบกุมด้วยมือสาก หนุ่มน้อยไร้เดียงสาพลันผวากระเจิดกระเจิงทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่าปลายมนถูกโลมไล้กระตุ้นให้ตื่นตัวก่อนที่เขาจะรับรู้ถึงความเปียกชื้นเมื่อหย่งหนานกลืนกินมันเข้าไปอย่างที่เขาบอกออกมาจริงๆ


“ฮึก นายท่าน อย่าทำเช่นนั้นมันไม่ดีครับ”


เหวินเป่าสำนึกตนเองอยู่เสมอว่าต่ำต้อยแค่ไหน การที่หย่งหนานกระทำเช่นนี้ทำให้เขานึกละอายใจ หากแต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมหยุด ซ้ำร้ายยังกลืนกินเข้าไปจนหมดอย่างถูกใจและดูดดุนจนร่างกายของเหวินเป่าตื่นตัวจนต้องบิดกายไปมาอย่างทรมาน


“นะ นายท่าน ผม อ๊า...”


หายใจหอบหนักเมื่อหย่งหนานกระชากเขาขึ้นไปสู่จุดสุงสุดบนปุยเมฆ เหวินเป่าตัวสั่นเมื่อหย่งหนานยังไม่ยอมหยุด เขาดูดกลืนน้ำคาวที่เหวินเป่าปลดปล่อยออกมาเป็นคราแรกเข้าปากจนหมดสิ้น หนุ่มน้อยได้แต่แหงนหน้ามองเพดานห้องกับประสบการณ์ใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน


“เธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง”


หย่งหนานกล่าวเสียงแหบพร่าเมื่อเขาคืนอิสระให้กับเหวินเป่า เขาชันกายขึ้นมองใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำลามมาถึงหน้าอก ดวงตาคู่เรียวเบิกกว้างฉ่ำหวานด้วยน้ำหล่อเลี้ยง ริมฝีปากเผยอหอบเบาๆชวนให้บดขยี้ลงไปด้วยไฟปรารถนา หย่งหนานปลุกเร้าจนร่างกายนี้พร้อมแล้วที่เขาจะได้ครอบครองเสียที


“เป็นของฉันทั้งกายและใจเถิดนะอากุย”


เสียงเรียกชื่อของเขาคราวนี้ชวนให้รู้สึกหวามไหวกว่าครั้งไหนๆ และเหวินเป่าก็ไม่อาจดึงดันได้อีกต่อไปเมื่อร่างแกร่งโน้มลงมาทาบทับอีกครั้งพร้อมปรนจูบที่หนักหน่วงและเร่าร้อนกว่าเคย ท่อนล่างของเขาถูกบดเบียดด้วยความแข็งขืนชวนให้ตกใจ เรียวขาของเขาถูกแยกออกจากกันด้วยสะโพกหนาและทันใดนั้นท่อนลำแข็งแกร่งที่อดทนรออยู่นานแล้วก็เปิดทางด้านนอกเข้าไปทันที


 “อึก นายท่าน!”


สะดุ้งวาบไปทั้งตัวเมื่อช่องทางถูกล่วงล้ำ ความเจ็บแปลบโถมเข้ามาจนขนตาเปียกชื้น หย่งหนานต้องปลุกปลอบด้วยจุมพิตหวานอีกพักใหญ่กว่าเหวินเป่าจะดีขึ้น เขาเองไม่รีบร้อนเพราะไม่อยากให้คนที่เขารักต้องเจ็บไปมากกว่านี้


“ดีขึ้นไหม อย่าเกร็งนะลูกเต่า”


เขาสบตาหวานที่กลอกไปมาด้วยความหวาดหวั่น


“นายท่าน ผมกลัว”


หย่งหนานลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน เขาสอดแขนเข้าไปใต้บ่าและโอบกอดร่างเล็กไว้


“อย่ากลัวไปเลย ไว้ใจฉันนะอากุย ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้”


 เขาสัมผัสร่างกายบอบบางด้วยความรักอีกครั้ง หย่งหนานปรนเปรออยู่รอบยอดอกอันแสนหวานสลับกันทั้งสองข้างจนกระทั่งได้ยินเสียงครางแผ่วมาจากริมฝีปากอ่อนนุ่ม เขาค่อยๆดันกายเข้าไปช้าๆในช่องทางแสนบริสุทธิ์ ช่องทางนั้นทั้งอุ่นและชื้นมันบีบตัวรองรับการประสานกายของเขาจนหย่งหนานนึกอยากจะสบถออกมา เขาอยากจะครอบครองร่างกายนี้เหลือเกิน


 “เก่งมาก ตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้วนะ”


กระซิบบอกสถานะเมื่อเขาดึงดันเข้าไปได้จนหมด เม็ดเหงื่อผุดออกมาอยู่ตรงขมับของเหวินเป่า หนุ่มน้อยรับรู้ถึงการครอบครองเมื่ออีกฝ่ายเติมเต็มอยู่ในช่องทาง ความเจ็บปวดในคราแรกจางหายไปบ้างแล้วและทดแทนด้วยความต้องการที่หย่งหนานปลุกขึ้นมา


“อื้อ นะ นายท่าน ผม ผม...”


เหวินเป่ากัดฟันเมื่อเอวแกร่งดึงตัวเองออกจนใจหาย จากนั้นเขาก็ต้องตกใจเมื่อหย่งหนานดันกายกลับเข้ามาอีกครั้ง ช่องทางของเขาถูกเสียดสีไปด้วยความร้อนระอุเมื่อหย่งหนานกระทำเช่นนั้นหลายครั้งเข้า และเมื่อครั้งหนึ่งที่ท่อนลำนั้นกระแทกเข้าสู่จุดหนึ่งภายในเหวินเป่าก็ถึงกับเผลอร้องลั่นจนเกรงว่าเด็กชายฮุ่ยจงจะตื่น


หย่งหนานคำรามในลำคอเมื่อค้นพบจุดสำคัญเข้าแล้ว ร่างนุ่มที่อยู่ใต้ล่างผวาเข้ากอดเขาทั้งแขนและขาโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว แขนทั้งสองของเหวินเป่าโอบกอดอยู่รอบลำตัวชื้นเหงื่อของเขา เรียวขากอดเกี่ยวรัดแน่นขณะที่เขาขยับเอวเร่งจังหวะ เมื่อรู้ดังนั้นหย่งหนานก็ไม่รอช้าเขามุ่งเป้าไปที่จุดซ่อนเร้นภายในจนช่องทางฉ่ำชื้นไปหมด


“โอ เด็กน้อยของฉัน ฉันใกล้จะบ้าเพราะเธอแล้ว”


ร่างกายของเหวินเป่าบีบคั้นรอบลำกาย หย่งหนานถึงกับหน้ามืดเมื่อเห็นสวรรค์อยู่รำไร เหวินเป่าเกร็งไปทั้งตัวดวงตาคู่หวานมองสบกับเขาอย่างร้องขอ


“นายท่าน ผมไม่ไหวแล้ว”


หย่งหนานช่วยคนที่เขารักให้ถึงฝั่งฝันอีกครา ท่อนเนื้อนุ่มของเหวินเป่าถูกเขากอบกุมเอาไว้ในมือใหญ่ เหวินเป่าหลับตาพ่นเสียงครางยาว สีหน้าราวกับเจ็บปวดพลันสลายไปทันทีจนกลายเป็นล่องลอยเมื่อหย่งหนานรีดน้ำออกจนหมดสิ้น ส่วนตัวเขาเองก็ทนไม่ไหวเช่นกัน หย่งหนานชันกายทรงตัวด้วยเข่าทั้งสอง เขาจับปลายเท้าของเหวินเป่าให้แยกกว้างก่อนที่เขาจะเร่งความเร็วจังหวะสุดท้ายเพื่อจะติดตามเหวินเป่าไปสู่ความหฤหรรษ์


 ทิ้งกายลงไปกับร่างนุ่มและพากันหอบหายใจเหนื่อยหนัก รอจนหายเหนื่อยหย่งหนานจึงได้ค่อยๆดึงเอวออกช้าๆ เหวินเป่ากลั้นใจเมื่อหย่งหนานดึงกายออกไปจนหมด เขาใจหายเมื่อร่างกายพลันโหวงว่าง ระหว่างนั้นหย่งหนานจูบเขาเบาๆเพื่อรับขวัญ


“เธอเป็นเมียของฉันแล้วนะอากุย”


 ประโยคแสดงความเป็นเจ้าของทำให้เหวินเป่าเขินจัด เขาเบนสายตาหนีเพราะไม่กล้าสู้ตากับดวงตาคมที่มองเขาด้วยประกายตาพร่างพราวกว่าทุกครั้ง


“นายท่าน...”


“ฉันไม่ใช่นายท่านของเธออีกแล้ว”


หย่งหนานคว้ามือเรียวมาจูบที่ฝ่ามือก่อนจะนวดเฟ้นเบาๆ


“ฉันไม่ใช่เจ้านาย จงเลิกเรียกฉันว่านายท่าน”


“แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะครับ”


 เหวินเป่าเอียงคอมองอย่างฉงน ก็เขาเรียกหย่งหนานว่านายท่านมาตลอดจนไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปเรียกว่าอะไรดี หย่งหนานคลี่ยิ้ม เขาพูดเสียงหวานจนหัวใจของเหวินเป่าเต้นรัว


“เรียกฉันว่าพี่หย่งหนานสิ”


หนุ่มน้อยชะงัก เพราะความเจียมตัวเจียมใจทำให้เขาไม่กล้าเรียกอีกฝ่ายแบบนั้น และดูเหมือนหย่งหนานจะมองออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มเชยคางมนไว้พลางพูดเสียงอ่อนโยน


“เลิกดูถูกตัวเองเสียที เธอไม่ใช่คนต่ำต้อยนะอากุย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ยอมรับแต่แท้จริงเธอเป็นถึงราชนิกุลของจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นฉันเสียอีกที่ต่ำต้อยกว่าเธอ และที่สำคัญคือเธอเป็นคนที่ฉันรัก”


ประโยคสุดท้ายนั่นเองที่สร้างความมั่นใจให้กับเขา เหวินเป่าช้อนสายตามองก่อนจะพูดเสียงเบาออกมา


“พี่หย่งหนาน”


หย่งหนานอมยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหน้างุดหลบสายตาด้วยความขัดเขิน พวงแก้มฉ่ำไปด้วยเลือดวัยหนุ่มจนเขาต้องหอมแก้มเสียให้ชื่นใจ


“ไม่ได้ยินเลย พูดให้ดังกว่านี้ได้ไหม”


หัวใจของเหวินเป่าแทบละลายด้วยเสียงหวานนั้น เขาไม่เคยคิดว่าเวลาที่ชายชาติทหารหน้าดุออดอ้อนจะทำให้คนฟังยินยอมทำทุกอย่างขนาดนี้


“พี่หย่งหนาน พอใจหรือยังครับ”


เหวินเป่าส่งเสียงดังประชดอย่างลืมตัวจนเด็กชายฮุ่ยจงสะดุ้งตื่น เหวินเป่าตกใจต้องรีบหันไปกล่อมให้เด็กน้อยคล้อยหลับไปอีกครั้งก่อนจะหันมาเห็นบิดาของฮุ่ยจงมองมาสายตาเป็นประกาย


“เพราะนายท่าน เอ๊ย พี่หย่งหนาน ดูสิ ทำให้ลูกตื่น”


“สงสัยว่าจะต้องคืนตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กให้แม่นมตัวจริงเสียแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องมานอนกับเซียวจงเช่นนี้”


“ให้ผมกลับไปนอนที่ห้องของผมใช่ไหมครับ”


“ใครว่าล่ะ คืนพรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอต้องไปนอนกับพี่ที่ห้องของพี่ตลอดไป”


“แต่ว่า...”


“สามีภรรยาก็ต้องนอนห้องเดียวกัน เธออย่าปฏิเสธเลย ว่าแต่เมื่อสักครู่พี่ทำให้เธอเจ็บมากไหมลูกเต่าน้อย”


คำถามของหย่งหนานทำให้เหวินเป่าหน้าแดงอีกครั้ง


“เจ็บสิครับ แต่มันก็ทนได้...”


“แล้วมีความสุขไหม”


เหวินเป่ากลั้นใจพยักหน้า เขาอายจนไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี หย่งหนานสอนประสบการณ์ใหม่ให้เขาได้อิ่มเอมกับความปรารถนาในความต้องการของมนุษย์ และยิ่งเป็นคนที่เขารักทุกอย่างก็ยิ่งมีความหมาย


“พี่ขอแก้ตัวอีกครั้งจะได้ไหม”


หนุ่มน้อยเบิกตากว้างพลันเงยหน้ามาสบตากับคนที่จ้องมองอยู่แล้ว หย่งหนานเหมือนย้อนวัยกลับมาสู่รุ่นเดียวกันกับเขาชวนให้ตะลึงมองเมื่อชายหนุ่มวางมือลงมาบนเรือนร่างขาวผ่องอีกครั้ง


“คราวนี้พี่จะไม่ทำให้เธอเจ็บอีก พี่สัญญา”


หย่งหนานไม่ปล่อยให้เขาได้ตอบโต้อะไรอีกเมื่อริมฝีปากของเขาถูกปิดไว้ด้วยจูบแสนอ่อนหวาน เหวินเป่าได้แต่พริ้มตาลงและปล่อยให้ชายหนุ่มได้กระทำดังที่พูด ชีวิตที่แสนอาภัพของเหวินเป่าเพิ่งได้รู้จักคำว่าความสุขจากชายที่มอบชีวิตใหม่ให้เขาคนนี้


TBC

ปลาบปลื้มมม มีความรู้สึกเหมือนแม่ที่ส่งลูกเข้าหอแต่งงาน 5555

มาเร็วๆค่า มาอวยพรให้คู่ข้าวใหม่ปลามันกันหน่อยเร้ววว



ความคิดเห็น