ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4 - ประกาศสงคราม

ชื่อตอน : 4 - ประกาศสงคราม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2560 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 - ประกาศสงคราม
แบบอักษร

(ขออภัยเรื่องการอัพและแจ้งเตือนบ่อยนะคะ และจะพยายามอัพเนื้อเรื่องให้ยาวๆ เด้อ)

 

.

.

              หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า เป็นอันว่าจบลงด้วยการที่คิ้วของคุณลุงหนวดครึ้มแตกเพราะหลบไม่พ้นจากโทรศัพท์เครื่องหรู และท่อนแขนแกร่งเป็นรอยแดงจากการหยิกอีกหลายรอย

              แน่นอนว่าลุงหนวดก็ไม่ยอมแพ้ จับล็อคแขนขาเขาไว้ให้หนี พร้อมกับลงโทษด้วยการเคล้นคลึงก้นกลมนุ่มนิ่มจนพอใจถึงจะปล่อยเขาให้เป็นอิสระได้

              คิดแล้วแค้นหนักมาก!!!              

 

              “นี่ลุงจะเดินตามผมมาทำไม จะไปไหนก็ไปเลยไป๊” ผมหันไปเหวี่ยงใส่เจ้าลุงหนวดที่เดินตามผมตั้งแต่ออกมาจากบ้านของเขาและตอนนี้ผมกำลังจะไปโรงเรียนครับ แม้มันจะสายมากแล้วแต่ถ้าไปตอนนี้ก็น่าจะทันคาบที่สาม ส่วนเรื่องที่บ้านไม่ต้องห่วงเลยเพราะว่าไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากผม เพราะพ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่า จะกลับอีกทีก็วันจันทร์ ทำให้หายห่วงไปอีกเรื่อง

              “ใครบอกฉันเดินตามหนู ฉันแค่อยากออกมาเดินเล่นเฉยๆ”

              เดินเล่น ... เดินไกลมาก เดินจะถึงโรงเรียนผมแล้วครับ

              ผมไล่สายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า อยากจะบอกว่าอีตาลุงหนวดแต่งเต็มมากกกกกกกกกกกกก ผมถูกเซ็ตอย่างดีใต้หมวกปีกกว้างสีดำ สวมแว่นสีชา เสื้อเชิตสีขาว เนคไทสีเหลือง โค้ทคลุมไหล่ กางเกงสแล็คสีแดง ร้องเท้าหนังมันเงา ถ้าบอกว่าไปเดินแบบก็เชื่อนะ

              แต่ขอโทษครับ หน้าลุงนี่ไม่โจรก็คนบ้านี่เอง สีสันเกิ๊นน

              “เลิกเรียกผมว่าหนูได้แล้ว ได้ยินแล้วมันจั๊กจี้หูอะ”

              “ออกจะน่ารัก เหมือนอาเสี่ยกับอาหนูๆ เอ๊าะๆ เลยไง” ร่างสูงยักคิ้วกวนๆ ให้ ทำเอาผมอยากจะเข้าไปหยิกแขนแกร่งนั้นอีกรอบจริงๆ โทษฐานทำตัวน่าหมั่นไส้

              “แต่ผมเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง เพราะงั้นเลิกเรียกแบบนั้นซะ” ผมย้ำอีกรอบ

              “ไม่เลิก ไม่เอา ไม่เลิก ฉันจะเรียกหนู หนู น้องหนู น้องหนูปุน”

              ยัง ... ยังไม่เลิกอีก

              ผมชื่อน้องปุน !  ไม่ได้ชื่อน้องหนูปุนซะหน่อย !!

              “หนู หนู น้องหนูปุนของเสี่ย” ร่างสูงยังคงยิ้มกว้างพูดหยอกล้อร่างบางตรงหน้าไม่หยุด

              จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย ได้ ได้เลยไอ้ลุงหนวดโรคจิตหื่นกาม ...              ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกนิ้วชี้ไปทางคุณลุงหนวดครึ้ม แล้วตะโกนเสียงดังลั่นว่า


              "ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย ใครก็ได้ช่วยด้วยครับ ไอ้ลุงโรตจิตหื่นกามหน้าเถื่อนคนนี้มันจะลวนลามผม มันจะลากผมไปข่มขืนครับบบบ ช่วยผมด้วยยยยยยยยย"

                ตะโกนเสร็จ ผมก็รีบวิ่งหนีออกมาจากสถานที่นั้นทิ้งให้อีกคนยืนงงแดก พร้อมกับประชาชนจำนวนมาก เริ่มทยอยวิ่งออกมาพร้อมอุปกรณ์ครบมือ ถ้าให้ผมเดา ไม่ตะหลิวก็กระทะละครับ ... ขอให้โชคดีนะคุณลุง

.

.

                เมื่อตัวต้นเหตุจากไป ร่างสูงก็รีบวิ่งหนีเกือบจะเอาตัวไม่รอดจากเหตุการณ์ชุลมุนที่อีกคนก่อไว้ ทั้งตะหลิว หม้อ ถัง กะละมังที่ปลิวว้อน เขาแค้นยิ่งนัก อยากจะจับมาฟาดก้นกลมให้แดงเป็นรอยมือทั้งห้านิ้วให้สาสม

                ร่างสูงลากสังขารของตัวเองกลับบ้าน ทิ้งตัวลงโซฟานุ่มอย่างหมดแรง เขานอนคิดแผนจะเอาคืนเจ้าหนูน้อยเงียบๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดหารายชื่อใครซักคน ทำการโทรออกแล้วรออีกฝ่ายรับสาย

              รอสายไม่นานนัก อีกฝ่ายก็กดรับ

              “ฮัลโหล ฉันมีงานให้นายทำ”

              (.......)

              “ก็แค่มีเด็กคนนึงอยากประกาศสงครามด้วยเฉยๆ”

              (.......)

              “ฮ่าๆ อย่าบ่นนักสิ ถ้าฉันไม่ไว้ใจนาย ฉันก็ไม่รู้จะไว้ใจใครได้อีก”

              (.......)

              “งานก็คือ ....”

.

.

              “การบ้านหน้า 122 ถึง 125 นัดส่งงานวันจันทร์หน้าไม่เกินเที่ยง ส่งได้ที่ห้องพักครูนะคะ วันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนและแยกย้ายกลับบ้านได้แล้วค่ะ”

              “ขอบคุณครับคุณครู” เสียงสวรรค์ดังมาพร้อมเสียงโห่ร้องขอบคุณจากเหล่านักเรียนฃั้นม.5 ห้อง3 หนึ่งในนั้นคือผม และวันนี้คือวันศุกร์และพรุ่งนี้วันเสาร์ ฮาาา ได้พักแล้วเว้ยยย

              หมับ!

              “ไอ้น้อง เลิกแล้วไปต่อที่ร้านไอติมหลังโรงเรียนกันเถอะ”

              แฟลช เพื่อนสนิทของผมตั้งแต่มอต้น ผู้มีความสูงมากกว่าผมถึงสิบเซน (ผมสูงร้อยหกสิบห้า) มันวาดแขนขึ้นมากอดคอผมขณะที่ผมกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน

              “ไม่เอาอะ วันนี้ซีรี่ย์เรื่องใหม่มาพอดี จะรีบไปรอดู” ผมตอบกลับไป เอากระเป๋าขึ้นมากอด หันไปยิ้มและโบกมือลาแฟลชแล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที

              จริงๆ ก็อยากไปอยู่หรอก แต่ผมเป็นคนติดซีรี่ย์เกาหลีมาก ปกติผมจะทำงานพิเศษวันจันทร์-พฤหัส และศุกร์เสาร์อาทิตย์คือวันปล่อยผีสำหรับผม ไม่หลับไม่นอนไม่กินข้าว จนบางครั้งโดนแม่สวดยับเหมือนกันแถมยังยึดคอมและโทรศัพท์ผมไปอีก

              แต่อาทิตย์นี้พ่อแม่ไม่อยู่งายยยยย น้องปุนจะเป็นเด็กดี ดูซีรี่ย์อยู่บ้าน จะเฝ้าบ้านไม่ให้หายเองฮับ ! ‘^’

              เหมือนฟ้าไม่เป็นใจ เมื่อเดินออกมาจากอาคารเรียนแล้วเห็นโจทย์เก่ายืนพิงเสาประตูทางออกของโรงเรียน ขาวเรียวชะงักเตรียมถอยหลังกลับเข้าอาคาร

              แต่คงไม่ทัน เมื่อใบหน้าคมหันมามองและนัยน์ตาสีดำทมิฬสบเข้ากับดวงตากลมโตของ “น้องปุน” เรียบร้อยแล้ว

TBC.

ความคิดเห็น